ΔΙΑΥΛΟΣ : Επικοινωνίας και Προβληματισμού

ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ ΕΚΘΕΣΗΣ

2011-12-09T01:09:00.000-08:00

Το περιοδικό “ΔΙΑΥΛΟΣ” ανοίγει τις εορταστικές εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση με έκθεση η οποία έχει ως κεντρικό τίτλο “100 ΧΡΟΝΙΑ ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ”.

ΠΙΝΔΟΣ : ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

2011-02-09T04:59:00.000-08:00

Κυκλοφορεί και βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία το νέο βιβλίο

ΠΙΝΔΟΣ : Το Εθνικό Πάρκο

[ΖΑΓΟΡΙ-ΜΕΤΣΟΒΟ-ΓΡΕΒΕΝΑ-ΒΟΙΟ-ΚΟΝΙΤΣΑ] του Αλέξανδρου Τζιόλα, Πολιτικού Μηχανικού, σε εκδόσεις του Περιοδικού ΔΙΑΥΛΟΣ.

Πρόκειται για μία φωτογραφημένη περιήγηση στην ευρύτερη περιοχή του Εθνικού Πάρκου της Β. Πίνδου με 2.500 φωτογραφίες και την κατάθεση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την διάσωση, την διατήρηση και την "ανάπτυξη" των ορεινών περιοχών όπως αυτής της Πίνδου. Η έκδοση είναι μία πρωτότυπη ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ για τον ιστορικό, πολιτισμικό και φυσικό πλούτο της Πίνδου. 80 διάσημοι επιστήμονες, επισκέπτες, φωτογράφοι και 140 Έλληνες, συμβάλλουν στη διαμόρφωση αυτής της έκδοσης.

Έγχρωμο 400 σελ., 23x30, με 2 DVD δωρεάν.

Προλογίζουν : Economou Th. Αστροφυσικός NASA, Chicago University USA.- Tom Dempsey, International Photographer of National Geographic. - Dick Mol καθηγ. Φυσικής Ιστορίας του Ρόττερνταμ, Holland. - D. Harding, καθηγ. Cambrige Un. UK.

ΔΙΑΤΙΘΕΤΑΙ σε όλα τα Βιβλιοπωλεία.

και επι πλέον :

Στην ΑΘΗΝΑ : Στο MUSIC CORNER - Πανεπιστημίου

Στη ΘΕΣ/ΝΙΚΗ : ΙΑΝΟΣ, ΜΑΛΙΑΡΗΣ, Αριστοτέλειον (Ερμού)

Στη ΛΑΡΙΣΑ : Βιβλιοπωλείο ΠΑΙΔΕΙΑ

Στα Τρίκαλα : Βιβλιοπωλείο ΑΛΕΞΑΝΔΡΗ

Στα Ιωάννινα : Βιβλιοπωλεία ΧΑΡΤΕΞ, ΔΩΔΩΝΗ, CD-LP ROCK

Στην Κοζάνη : Συνεταιριστικό

Στα Γρεβενά : Σε όλα τα βιλιοπωλεία.

Στο διαδίκτυο : http://thebookstore.gr/product_info.php/products_id/161702 και http://www.amazon.com/

Παραγγελίες μπορούν να γίνονται στο mail : diavlosmag@gmail.com, 40 € + έξοδα αποστολής, με όνομα και διεύθυνση.

Για τις πραξικοπηματικές ενέργειες, τη Ν.ΠΑΣΟΚ και μια επείγουσα πολιτική (με αφορμή γεγονότα στο φετινό Πολυτεχνείο)

2010-11-23T12:01:00.000-08:00

Για τα εν λόγω θέματα και τον σχετικό διάλογο που αναπτύσσεται θα ήθελα συνοπτικά να επισημάνω τα εξής :
1. Από ένα σημείο και μετά, δηλαδή, από το σημείο που η σχετική ζύμωση έχει εξαντληθεί, δεν βρίσκω κανένα πραγματικό νόημα στη φραστική καταγγελία (και στις αναρτήσεις, εδώ, στο FB) των αντιδημοκρατικών-πραξικοπηματικών ενεργειών ομάδων που είναι γνωστό ότι αυτός είναι ο τρόπος δράσης τους και αυτές οι πρακτικές τους. Απέναντι στις ομάδες αυτές και ιδιάτερα απένατι σε ανάλογες πρακτικές (που δεν είναι μόνο δικές τους, αλλά εμφανίζονται κι από άλλες δυνάμεις, π.χ. σ΄ορισμένες περιπτώσεις μέσα στο κίνημα από δυνάμεις του ΚΚΕ), το πραγματικό θέμα είναι η συγκεκριμένη, διαρκής και αποτελεσματική αντιμετώπισή τους.
2. Το θέμα αυτό είναι, πρώτ΄απ΄όλα, θέμα του κινήματος (εσωτερικό θέμα δημοκρατίας, λειτουργίας και έκφρασης) κι όχι εξωτερικών δυνάμεων (δηλαδή της εξουσίαςτου κράτους και άλλων μηχανισμών), πολύ περισσότερο δεν είναι θέμα της αστυνομίας. Δηλαδή, αφορά την συγκροτημένη συνείδηση στο κίνημα και την υπαρκτή δυνοτότητα- ετοιμότητα του να επιβάλλει το πλαίσιο (πολιτικό, οργανωτικό) και τους κανόνες ελεύθερης έκφρασης και δημοκρατικής δράσης (διαδικασίες, λειτουργικά μέτρα κλπ) για όλους τους φορείς και τις δυνάμεις τους. Αν αυτά (συνείδηση, οργανωτική αυτονομία και δυνατότητες στην πράξη) ΔΕΝ υπάρχουν, τότε τα φαινόμενα περιθωριακών ομάδων και πρακτικές πραξικοπηματικής επιβολής έχουν έδαφος ανάπτυξης. Το κίνημα, λοιπόν, είναι η απάντηση. Το κίνημα, όχι σαν ευχολόγιο, ή στην αοριστόλογη, απροσδιόριστη επίκλησή του, αλλά στην ανάπτυξή του, στη συγκρότησή του. Μιλάμε (και εννοούμε) ένα κίνημα : μαζικό (δηλ., με συμμετοχή, που εκφράζει, εκπροσωπεί συνεχώς ευρύτερες δυνάμεις βάσης και στηρίζεται απ΄αυτές), πολιτικοποιημένο (δηλ.,με πολιτικό προσανατολισμό και στοιχεία ιδεολογικής συνείδησης, όπου η συμμετοχή των πολιτικών φορέων συνιστά το επί μέρους κι όχι το κυρίαρχο στοιχείο), οργανωμένο (δηλ., με δομή αυτόνομη, εσωτερικές λειτουργίες, κανόνες, διαδικασίες, αναλογική εκπροσώπηση, περιφρούρηση).
3. Η Ν.ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΠ έχουν την ευθύνη (με την έννοια του καθήκοντος και του απολογισμού) να διαμορφώσουν, να εφαρμόσουν και να αναπτύξουν μια πολιτική που θα υπηρετεί αυτούς τους στόχους για το κίνημα (μαζικό, οργανωμένο, πολιτικοποιημένο). Μιά πολιτική σφαιρική, συνολική κι όχι μονομερή ή αποσπασματική. Μιά τετοια πολιτική οφείλει, πρωτ΄απ΄όλα, να οριοθετηθεί καθαρά κι αποφασιστικά απέναντι στις υπάρχουσες σήμερα κυρίαρχες εσωτερικές λογικές του παραγοντισμού, της εξουσιολαγνείας, της κλίκας, της αυλοκολακείας, της αποπολιτικοποίησης. Δηλαδή, για να αποκτήσει η Ν.ΠΑΣΟΚ μιά πειστική και πραγματική (με την έννοια της ύπαρξης μέσα στα πράγματα) πολιτική για την συγκρότηση και την ανάπτυξη μαζικού κινήματος νεολαίας πρέπει πρώτα να επιλύσει σε ικανό βαθμό το εσωτερικό της ζήτημα, το οποίο ουσιαστικά την κρατάει αφοπλισμένη, απονευρωμένη, αδύναμη. Δύναμη, που παρά την κατ΄έτος εκλογική της επίδοσή ΔΕΝ μπορεί να καθορίσει εξελίξεις. ΔΕΝ μπορεί να δημιουργήσει σταθερή ηγεμονική πολιτική επιρροή . Ξεπερνώντας (ξεκαθαρίζοντας), μέσα από την εσωτερική διαπάλη της, σε ικανό βαθμό αυτές τις καρκινώδεις καταστάσεις και, παράλληλα, διαμορφώνοντας μια πολιτική για το κίνημα (όπως αδρά περιγράφηκε) μπορεί να πρωταγωνιστήσει και να αποτελέσει σημαντική δύναμη καθορισμού της εξέλιξης της δυναμικής και των προοπτικών του κινήματος που θα αναπτυχθεί.
4. Αν τίποτα από τα παραπάνω δεν συμβεί, του χρόνου, θα λέμε τα ίδια (παραπονούμενοι για τις πρακτικές των άλλων). Ας ξεκινήσει, λοιπόν, ταυτόχρονα, μία αντεπίθεση σε δύο μέτωπα : (1). εσωτερική ποιοτική αλλαγή στην Ν.ΠΑΣΟΚ , (2). ανάπτυξη μαζικού, οργανωμένου, πολιτικοποιημένου κινήματος νεολαίας.

Ελευθέριος Τζιόλας
Θεσσαλονίκη, 18 Νοέμβρη 2010.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ (για την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής)

2010-11-04T14:18:00.000-07:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
για την κυκλοφορία της νέας ποιητικής συλλογής :

''Και ξανάζησα...''

του Ελευθερίου Ξάνθου
(Λευτέρη Τζιόλα)

[ Εκδόσεις : ‘’Θερμαϊκός ''– ΙΑΝΟΣ ]

Σε μιά περίοδο εξαιρετικά δύσκολη και αντιποιητική, σαν τη σημερινή, ο Ελευθέριος Ξάνθος (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Λευτέρη Τζιόλα) επανέρχεται με μιά νέα ποιητική του συλλογή με τον προκλητικό και προφητικό τίτλο : ‘’Και ξανάζησα...’’
Οραματικός, τολμηρός, ευαίσθητος, εμπνευσμένος, ασυμβίβαστος, πολύπτυχος ο Ελευθέριος Ξάνθος παρουσιάζει ένα ποιητικό έργο στέρεο και ξεχωριστό, με βαθειές τις ρίζες του και πολλαπλά σημαινόμενα, που θα αγαπηθεί και θα συζητηθεί. Ενώ, μπορεί να αποτελέσει και σημείο αναφοράς της νέας γενιάς και των ανθρώπων που προβληματίζονται, αγωνιούν και αναζητούν...
Ο μεγάλος έλληνας ποιητής, Τάκης Βαρβιτσιώτης αναφερόμενος στο ποιητικό έργο του Ελευθερίου Ξάνθου είναι αποκαλυπτικός : «Τα ποιήματά σου, γράφει, με αιφνιδίασαν και με εντυπωσίασαν. Βρέθηκα μπροστά σ΄έναν κάτοχο της ποιητικής τέχνης που η ζωή του συνυπάρχει με την ποίηση με όλη τη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζει. Εικόνες πρωτότυπες, φανταστικές συζεύξεις λέξεων, ροή υπέροχη, αληθινά μια ορχηστρική κλιμάκωση που τείνει διαρκώς να προσεγγίσει την τελειότητα.». Και, συνεχίζοντας την αξιολογική του άποψη ο Τάκης Βαρβιτσιώτης υπογραμμίζει: «Ιδιαίτερα πρόσεξα την επιδίωξή σου να δημιουργήσει η ποίησή σου βαθύτερες σχέσεις με τη μουσική. Είσαι από κείνους που πιστεύουν ότι η ποίηση τείνει να ενωθεί με τη μουσική.Μιά άποψη που κι εγώ επικροτώ... Χάρηκα, που στο τέλος αρχίζεις ν΄ατενίζεις το όνειρο. Η καταφυγή σου στο όνειρο θα σε προστατέψει. Αυτός είναι ο φάρος που αναγγέλλει στους στίχους σου ! Η αναλαμπή του σίγουρα θα σε βοηθήσει να αποφύγεις κακοτοπιές και να κερδίσεις μιά γνήσια ποιητική ενόραση».
Επίσης, η σπουδαία ελληνίδα ποιήτρια, Ρούλα Αλαβέρα, μιλάει πολύ χαρακτηριστικά: « Ο Ελευθέριος Ξάνθος (ο Λευτέρης Τζιόλας), λέει, έχει μέσα του έναν βολβό, γεμάτο υγεία, χυμούς, αμεσότητα, πλούτο και λεβεντιά, από τις ποιητικές του εικόνες, από τους τόπους και τα τοπία του, από τον πόνο, τη νοσταλγία, τον αγώνα και τη δημιουργία, -μέσα απ΄όλα αυτά-, αποτυπώνεται αυτός ο βολβός ζωής που τον ονοματίζω : πατρίδα...».
Οι εκδόσεις ‘’Θερμαϊκός΄'– ΙΑΝΟΣ με σταθερό και διαρκές κριτήριο την ποιότητα και την πνευματική προσφορά αισθάνονται ιδιαίτερη τιμή που ανέλαβαν την έκδοση της σημαντικής αυτής ποιητικής συλλογής του Ελευθερίου Ξάνθου : ‘’Και ξανάζησα...’’, η οποία τίθεται σε κυκλοφορία προς το ευρύ κοινό.

Θεσσαλονίκη, 30 Οκτωβρίου 2010

[ Aπό τις εκδόσεις ''Θερμαϊκός'' και τα βιβλιοπωλεία ΙΑΝΟΣ ]

H 7η Noέμβρη, νέα στρατηγική και o Γ.Παπανδρέου. [ Άρθρο μου στον ''Κόσμο του Επενδυτή'', 30-31/ Οκτώβρη ]

2010-11-04T14:04:00.000-07:00

Μπορούν τα πράγματα να μην έχουν αυτήν, και μόνο, την ευθεία ανάγνωση (και τις συνεπαγόμενες προεκτάσεις), συμπολίτευσης/αντιπολίτευσης, με την οποία αναλύεται η χθεσινή διακαναλική συνέντευξη του πρωπυπουργού.
Μιά άλλη προσέγγιση και μια αντίστοιχη στρατηγική, -υψηλού ρίσκου, είναι αλήθεια-, θα ήταν ό,τι η σκληρή συγκυρία απαιτεί για να επανακτηθεί η ηγεμονία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και να δημιουργηθούν νέα ποιοτικά δεδομένα προς την τρόικα, το διευθυντήριο της Ε.Ε. και τις κυρίαρχες δυνάμεις της παγκόσμιας σκηνής.
Εξ άλλου, είναι σημαντικό και το ρίσκο που αναλήφθηκε (στην διακαναλική) με την υιοθέτηση μιας ριζικά διαφορετικής στρατηγικής για τις εκλογές της 7ης/11., από κείνη που προ μηνός είχε παρουσιασθεί : από το δημοψήφισμα για τον ‘’Καλλικράτη’’, στην συνολική πολιτική αναμέτρηση. Το ρίσκο αυτό δεν μπορεί να έχει νόημα και δικαίωση χωρίς μιά στρατηγική που μπορεί να ενσωματώσει τα αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης/11. και να προχωρά, παραπέρα, σε κυριολεκτικά νέες πρωτοβουλίες, σε μια νέα πολιτική για το οικονομικό πρόβλημα της χώρας (και στο εσωτερικό, και στην Ε.Ε., και στο εξωτερικό).
Εξηγούμαι.
Αποτελεί κοινή διαπίστωση όλων των πλευρών (τρόικας, κυβέρνησης, αντιπολίτευσης, κοινωνικών φορέων, ευρωπαϊκών κέντρων, οικονομολόγων, κλπ) ότι αυτή η πολιτική –όπως αποτυπώνεται στο μνημόνιο- δεν αποτελεί πραγματική απάντηση στο ελληνικό πρόβλημα. Και, ότι το πρόβλημα αυτό δεν είναι απλώς πρόβλημα της Ελλάδας και των Ελλήνων, ούτε απλώς πρόβλημα δανεισμού της, αλλά πρόβλημα και των δανειστών της, και των ευρωπαϊκών τραπεζών, και του ευρώ, και της ευρωπαϊκής συνοχής, και του ευρωπαϊκού διευθυντηρίου. Άρα, οι συνθήκες για τη συζήτηση του προβλήματος σ΄αυτό το επίπεδο και μ΄αυτό το περιεχόμενο είναι πλέον ώριμες, αν και όχι ομολογημένες από τους υπεύθυνους των σχετικών αποφάσεων. Η είσοδος στη συζήτηση αυτή, πάντως, έχει ήδη γίνει, με το εξορκιζόμενο, πριν από πέντε μήνες θέμα, της αναδιάρθρωσης του χρέους, που τώρα το ονομάζουν ήπια, επιμήκυνση του.
Οι εκλογές της 7ης/11., –και μετά την συνολική πολιτικοποίησή τους από τον Γ.Παπανδρέου-, θα διαμορφώσουν ένα νέο πολιτικό σκηνικό συσχετισμών που με σαφήνεια θα τοποθετείται απέναντι στις επιπτώσεις, και πολύ περισσότερο απέναντι στη συνέχιση μιας πολιτικής νέας σκληρής περιστολής των αναπτυξιακών και κοινωνικών δυνατοτήτων και δαπανών της ελληνικής οικονομίας. Η ελληνική οικονομία βρίσκεται πλέον σε ασφυξία και η ανάκαμψη της με την συνέχιση μιας τέτοιας πολιτικής, όπως επιτάσσει το μνημόνιο, οδηγεί στο αντίθετό της, στην βέβαια εξουθένωσή της... Από μια τέτοια εξέλιξη ουδείς μπορεί να είναι ικανοποιημένος, ιδιαίτερα δε οι δανειστές μας, που αντιλαμβάνονται ότι, τελικά, θα χάσουν τεράστια ποσά από την εξουθένωση μας ! Η ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος, απ΄όλους τους λογικούς ανθρώπους, δεν μπορεί παρά να είναι μία και μόνη : η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει, δεν εγκρίνει και δεν αποδέχεται αυτή την πολιτική. Τα όποια μέτρα εκσυγχρονισμού και νοικοκυρέματος δεν αντανακλούν το ουσιαστικό περιέχομενο του μνημονίου και, σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τμήμα μιάς άλλης πολιτικής. Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε βαθειά αντίθεση, σε αντιπαράταξη μ΄αυτή την πολιτική. Ο πρωθυπουργός της χώρας και η κυβέρνηση μπορούν να αξιολογήσουν, να αξιοποιήσουν, να προβάλλουν αυτό το θεμελιώδες μήνυμα, αυτή την πραγματικότητα θέτοντας σε κίνηση διαδικασία απεγκλωβισμού από το πλαίσιο του μνημονίου και επαναδιαπραγμάτευσης με την Ε.Ε.(ηγεσία της, Ε.Επιτροπή, ΕΚΤ).
Πιθανή προσφυγή σε πρόωρη εκλογική αναμέτρηση, μετά από συρρίκνωση της επιρροής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τις φυγόκεντρες τάσεις στη βάση του, όπως αυτά θα έχουν αποτυπωθεί και στο αποτέλεσμα της 7ης/11., θα είχε σαν αποτέλεσμα –ακόμα και σε περίπτωση νίκης του- συρρίκνωση των δυνάμεών του, και, επομένως, μεγιστοποίηση των υπαρκτών δυσκολιών. Μόνον ένα νέο περιεχόμενο πολιτικής πρότασης, το οποίο απαραίτητα πρέπει να περιλαμβάνει ως κεντρικό στοιχείο τον απεγκλωβισμό από το μνημόνιο, την επαναδιαπραγμάτευση με την Ε.Ε. και την αξιοποίηση των ‘’ανερχόμενων νέων παικτών’’ της παγκόσμιας οικονομίας μπορεί, ακόμα και στην περίπτωση της προσφυγής σε πρόωρες εκλογές, να δημιουργήσει νέα δεδομένα και κοινωνική δυναμική επανώθησης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της χώρας. Η παρουσίαση μιας τέτοιας νέα πρότασης θα είναι βάσιμη και αξιόπιστη, μετά μάλιστα το βαρύ κλίμα ασυνεπειών που υπήρξε στους δώδεκα μήνες κυβερνητικής θητείας, μόνον αν έχουν τεθεί άμεσα και επίσημα (μετά την 7η/11.) τα ζήτηματα απεγκλωβισμού και επαναδιαπραγμάτευσης.
Η στρατηγική, βέβαια, αυτή εκτός της σωστής αξιοποίησης των αποτελεσμάτων της 7ης/11. που πραγματοποιεί, απαιτεί έναν πολύ καλό και σφιχτό σχεδιασμό, την απόφαση ενός αρθρωμένου πλαισίου στόχων και νέων προτεραιοτήτων (με έμφαση : στη μείωση των κρατικών και κομματικών δαπανών κι όχι του επιπέδου ζωής των μη προνομιούχων, στην αναπτυξιακή πολιτική, στα συγκριτικά πλεονεκτήματα, στην αποκλιμάκωση της φορολογίας, στην εμπροσθοβαρή αξιοποίηση των κοινοτικών κονδυλίων, στην δραστική στροφή στην πραγματική οικονομία και την παραγωγή, στην συσχέτιση με οικονομικές πρωτοβουλίες των δυναμικών ‘’νέων παικτών ‘’ της παγκόσμιας οικονομίας). Απαιτεί, με δύο λόγια, σωστή προετοιμασία για μια νέα διαπραγμάτευση και, επίσης, σχέδιο οικοδόμησης νέων συνεργασιών και εξόδου από τη βύθιση της ύφεσης .
Η νέα πολιτική πρόταση και η νέα διαπραγμάτευση πρέπει να συνδιασθούν με τον συντονισμό των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας (Ελλάδα, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία) που πλήττονται σήμερα σε πρώτο βαθμό από την κρίση, ώστε να ανταπαντήσουν στην προωθούμενη σκληρή γραμμή της Μέρκελ και του συνοδοιπόρου Σαρκοζί για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης σε νεοφιλεύθερορο γερμανικό κλάμπ (με ακύρωση όλων των ουσιωδών ευρωπαϊκών, κοινωνικο-πολιτικών, ενοποιητικών χαρακτηριστικών) με την ταυτόχρονη περιθωριοποίηση των άλλων χωρών. Η ανταπάντηση, εδώ, πρέπει να είναι ανάλογης έντασης, ανάλογης ‘’επιθετικότητας’’, με την πρόταση του μετασχηματισμού της Μέρκελ, περιλαμβάνοντας και στοιχεία συγκρότησης ιδιαίτερων ομαδοποιήσεων χωρών με ίδια συμφέροντα και υιοθέτηση κοιονών στόχων απέναντι στο κλειστό κεντρο-ευρωπαϊκό γερμανικό κλάμπ και τους εκβιασμούς.
Αυτή, σε αδρές γραμμές, θα μπορούσε να ήταν μια νέα στρατηγική υπέρβασης (σε προέκταση και για τη δικαίωση της επιλογής συνολικοποίησης της αναμέτρησης της 7ης/11.).
Ο Γ.Παπανδρέου θα επανακτήσει τη θέση των πρωτοβουλιών, την ηγεμονική θέση στο σκηνικό, όχι επιτυγχάνοντας κάποια ανεκτά ποσοστά στις εκλογές της 7ης/11., αλλά επανακαθορίζοντας την κίνηση εξόδου της χώρας από την κρίση και τη βύθιση.

Θεσσαλονίκη, 26 Οκτώβρη 2010.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στον ''Κόσμο του Επενδυτή" (Σάββατο-Κυριακή, 30-31/10.)

Ένας αιώνας ελεύθερη Θεσσαλονίκη (1912 – 2012) : Ταυτότητα και ιστορική αφήγηση (συνείδηση και μορφωτικό κίνημα).

2010-10-29T11:43:00.000-07:00

του Ελευθερίου Τζιόλα

Όταν θα φτάσουμε στο 2012, αύριο δηλαδή, θα είναι αργά...
Ποιά είναι η προπαρασκευή και ποιό το σχέδιο; Τί θ΄αφήσει στην κοινωνική συνείδηση και στο ‘’σώμα’’ της πατρίδας ο πρώτος αιώνας της ελεύθερης Θεσσαλονίκης, της ελεύθερης Μακεδονίας ; Πέρα απ΄τα βεγγαλικά, τα δοξαστικά, τους βερμπαλισμούς, την επαρμένη κενή κομπορημοσύνη, τις αρπαχτές των επιτήδειων, τον ψευδεπίγραφο πατριωτισμό των υποτακτικών.
Κάθε σχέδιο για κάθε τι, απ΄το μικρό μέχρι το μεγαλύτερο :
- διαποτίζεται από ένα πνεύμα,
- χτίζεται πάνω σε βάσεις πολιτικής και έχει στόχους πολιτικής,
- δημιουργεί ένα πολυεπίπεδο αναγνωρίσιμο και αναγνώσιμο αποτέλεσμα που κατέχει μια θέση στον ιστορικό χρόνο και τις εξελίξεις.
Κάθε σχέδιο, δηλαδή, έχει ιδεολογία, πολιτική, πράξη.
Και γιαυτό υπάρχουν ριζοσπαστικά και συντηρητικά σχέδια.
Δεν είναι μόνον ο Παπαγεωργόπουλος που δεν προετοίμασε οτιδήποτε σχετικό (ακόμα κι αν έκανε την απόπειρα, θα έπρεπε να είμαστε, εκεί, έτοιμοι με τις αρχές, την ποιότητα, την ταυτότητα, την αντιπρόταση). Δεν είναι μόνο ο αναχρονισμός των κάπηλων και των κλειστοφοβικών. Δεν είναι μόνο το κιτς και ο φτηνός λαϊκισμός του Ψωμιάδη.
Το θέμα είναι ο προοδευτικός κόσμος.
Στο σύνολό του. Με την κατανομή βαρών και ευθυνών ανάλογη του εκτοπίσματος των δυνάμεών του, αλλά και την αναγκαία συμβολή του. Έχει ατζέντα ; ΄Εχει δική του οπτική, δική του ματιά για την ιστορική εξέλιξη ; Ποιά είναι η δική του αφήγηση για την πόλη, για τη Μακεδονία, για το χθες και το αύριο (ας μιλήσει, πρώτα, για το χθές κι ας αναζητήσει, μετά, σ΄αυτό το βάθρο, και την προοπτική για το αύριο). Τί θέλει ; Προς τα που στρέφει το ενδιαφέρον του με αφορμή το εμβληματικό γεγονός του πρώτου αιώνα της απελευθέρωσης. Τι πρέπει να εγγραφεί στην κοινωνική συνείδηση, στην ελλαδική συνείδηση με αφορμή αυτό το κεντρικό γεγονός ;
Επί του θέματος αυτού θα έχω μία σειρά παρεμβάσεων.
Ζήτημα πρώτο : που πατάμε, τι κουβαλάμε (η ιστορία, δηλαδή).
Η ιστορία δεν είναι μιά αποσκευή απ΄την οποία πρέπει να ξαλαφρώσουμε. Υπάρχει ως κώδικας ανάγνωσης και πρόσληψης του εθνικού και κοινωνικού βίου. Υπάρχει και ως μηχανισμός αρμολόγησης, ένταξής μας στο γίγνεσθαι. Η Θεσσαλονίκη και η Μακεδονία στερούνται μιας συνεκτικής, στέρεας αφήγησης της πολυκύμαντης διαδρομής τους από προοδευτική σκοπιά. Η ιστορική διάσταση της πατριωτικής-δημοκρατικής-σοσιαλιστικής παράδοσης
και των αντίστοιχων εδράσεων της συνείδησης είναι σχεδόν απούσα για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης και ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους της. Η πατριωτική-δημοκρατική-σοσιαλιστική διάσταση, καθοριστική στο αέναο γίγνεσθαι αυτής της περιοχής αποτελεί στη συνείδηση των ανθρώπων της, σήμερα, μια περιθωριακή εγγραφή !
Η επικρατούσα αφήγηση, πέρα από αποσπασματική και ελλειμματική, είναι βαθειά συντηρητική, αναχρονιστική. Οι υπαρκτές προσπάθειες σημαντικών προοδευτικών πνευματικών ανθρώπων της δεν υποστηρίχθηκαν και δεν κυριάρχησαν. Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του πονήματος των 2500 χρόνων που παραδόθηκε από τη διοίκηση Κούβελα στα ποντίκια της αποθήκης, όπου πετάχθηκε... Καθοριστικοί ιστορικοί κόμβοι, -με βάρος στη διαμόρφωση συνειδήσεων αλλά και την πρόσληψη της εθνικής μας διαδρομής-, όπου η ιστορία κυριολεκτικά πρέπει να ξαναγραφεί, μέσα από μιά νέα, προοδευτική σκοπιά είναι : η Θεσσαλονίκη του Βυζαντίου, η Θεσσαλονίκη των εκκλησιαστικών ηγετών και του Αγίου Όρους, η Θεσσαλονίκη του μακεδονικού αγώνα και της μικρασιατικής καταστροφής, η Θεσσαλονίκη της αντίστασης και του εμφυλίου, η Θεσσαλονίκη των ρήξεων και της οπισθοδρόμησης (1950 – ως σήμερα).
Προοδευτική αφήγηση δεν σημαίνει μια αφήγηση επιλεκτική, προπαγανδιστική (αυτό είναι το χαρακτηριστικό της επικρατούσας εκδοχής). Το αντίθετο, αποτελεί μια συνολική εκδίπλωση της αλήθειας και, μάλιστα, με έμφαση σ΄εκείνα τα γεγονότα, τις πολιτικές, τα ρεύματα, τις οργανώσεις, τους συσχετισμούς, τις προσωπικότητες που ώθησαν τα πράγματα σ΄ενα ανώτερο επίπεδο.
Η ιστορία της Θεσσαλονίκης ενώ είναι απόλυτα συνυφασμένη και πρωταγωνιστική στην ιστορία των μεγάλων αλμάτων της Πατρίδας, των ποιοτικών κοινωνικών αλλαγών, και των μεγάλων προοδευτικών ρευμάτων έχει μεταλλαχθεί, έχει πλαστογραφηθεί στο αντίθετό της, στον αναχρονισμό, τον σωβινισμό, την ιδεοληψία. Η αποκατάσταση αυτού του νήματος χωρίς ασυνέχειες, χωρίς ρήγματα και αντιφάσεις αποτελεί μείζονα προτεραιότητα και πρώτιστο καθήκον κατά το επετειακό έτος, 2012.
Πρέπει να απασχολήσει συγκεκριμένα και συστηματικά για την παραγωγή του αναγκαίου ποιοτικού ιστορικού υλικού, της νέας αφήγησης. Η πολιτεία, τα πνευματικά ιδρύματα, οι κοινωνοί θεσμοί, οι οργανώσεις, οι πνευματικοί άνθρωποι πρέπει να εργασθούν αποτελεσματικά και σχεδιασμένα. Η νέα αυτή αφήγηση πρέπει να απλωθεί παντού με εκδηλώσεις, με συζητήσεις, με εκδόσεις, με φεστιβάλ, με δράσεις. Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στους συλλόγους, στις πλατείες, στους κινηματογράφους, στα γήπεδα, στις εκκλησίες, στις γειτονιές. Με γεφυρώσεις, από το χθές στο σήμερα. Με ζωντάνεμα μνημείων και μνημών, μέσα από την προοδευτική αξιολόγηση, την εστίαση σε μείζονα γεγονότα, την ανάδειξη προτύπων. Με σύνδεση με το σήμερα και τα προτάγματά του... Οι ρήξεις με υπαρκτούς μηχανισμούς αναχρονισμού, η αντιπαράθεση με δυνάμεις σκοταδισμού και αδράνειας, με ψευδοπατριώτες και ‘’ψευδοπροφήτες’’ θα είναι μέρος αυτής της αναγεννητικής, (ανα)μορφωτικής προσπάθειας. Θα επιδιώξουν με κάθε τρόπο να διαφυλάξουν τα ‘’κεκτημένα’’ και την επικυριαρχία τους...
Αλλά, αν επί τέλους, μπούμε στο γήπεδο –και, μάλιστα, μ΄αυτήν την προπαρασκευή- θα ηττηθούν.
Η Θεσσαλονίκη, το 2012, πρέπει να κάνει το μεγάλο βήμα για την προοδευτική αυτοσυνειδησία της. Η προσπάθεια, όμως ξεκινάει, τώρα...
Η Θεσσαλονίκη πρέπει να μάθει την αλήθεια για τον εαυτό της.
Χρειαζόμαστε ένα μεγάλο (ανα)μορφωτικό κίνημα στη χώρα και, πρωτίστως, στα ιστορικά και πληθυσμιακά της κέντρα.
Η Θεσσαλονίκη, με αφορμή τον δικό της αιώνα, ας πρωτοστατήσει...

Θεσσαλονίκη, 28 Οκτώβρη 2010

Το ζήτημα των Σκοπίων : μιά νέα θέση στρατηγικής.(Ή, πως ξεμπλοκάρεται η λύση...)

2010-10-22T13:10:00.000-07:00

Του Ελευθερίου Τζιόλα

Το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων, μεγάλο εθνικό θέμα, λόγω της κρισιμότητας των οικονομικών και των εντάσεων περί την οικονομία έχει περάσει στις πίσω θέσεις... Ωστόσο, η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Λισσαβώνα (19-20/11.) δημιουργεί μια σημαντική κινητικότητα που πρέπει να εκτιμηθεί σωστά και ν΄αναληφθούν συγκεκριμένες και στοχευμένες πρωτοβουλίες.
Για να μην μακρηγορώ, η θέση μου, -θέση στρατηγικής κίνησης στη παρούσα
φάση-, για το πρόβλημα, περιληπτικά είναι :
1. Η τρέχουσα συγκυρία, παρά την εικόνα επιφανειακής ύφεσης, είναι ευνοϊκή για τις ελληνικές θέσεις και τη ρύθμιση του ζητήματος, για τους παρακάτω λόγους :
(α). Τα Σκόπια ζητούν κάτι ζωτικό για το μέλλον τους (ένταξη στο ΝΑΤΟ και έναρξη διαπραγματευτικών διαδικασιών για την Ε.Ε.), για να το πετύχουν πρέπει να δόσουν (στη διαπραγμάτευση) επίσης κάτι σημαντικό.
(β). Η ελληνική πλευρά τον τελευταίο χρόνο έχει κερδίσει πόντους και έχει διαμορφώσει ένα προφίλ καλού και αξιόπιστου διαπραγματευτή, ''δυτικών προδιαγραφών''.
(γ). Η αμερικανική πλευρά, -διοίκηση Ομπάμα-, έχει μετατοπίσει σχετικά το κέντρο βάρος προς τις ελληνικές θέσεις.
(δ). Οι σαράντα (40) επόμενες μέρες είναι η κρίσιμη περίοδος, αν αυτή περάσει αναξιοποίητη, η επόμενη είναι άγνωστο και αβέβαιο αν θα μας βρεί σε παρόμοια σχετικά καλή διαπραγματευτική κατάσταση.
2. Οι κινήσεις της ελληνικής κυβέρνησης πρέπει να στραφούν και να κλιμακωθούν προς τις δύο (τρεις) μεγάλες δυνάμεις ΗΠΑ, Ρωσία (και την Κίνα). Στόχος μας : οι δυνάμεις αυτές για να διευκολύνουν επί της ουσίας και να ωθήσουν επιταχυντικά τις σχετικές συνομιλίες για την πραγματική κατάληξη τους και την οριστική εξεύρεση λύσης να αποφασίσουν και να καταστήσουν σαφές προς τα Σκόπια (και διεθνώς) τα παρακάτω:
- Οι δύο (oι τρείς) χώρες, -η κάθε μία, φυσικά, με την αυτονομία απόφασης και έκφρασης της (και όποιες άλλες,ακολούθως ή παραλλήλως)-, αποδεχόμενες ως μόνη αποτελεσματική διαδικασία αυτή των διμερών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και με στόχο την ενίσχυση και επιτάχυνση της, αλλά κυρίως επειδή θέλουν να καταστήσουν προς κάθε κατεύθυνση ξεκάθαρο ότι το μόνο ισχυρό και αδιαμφισβήτητο όνομα για το κράτος των Σκοπίων είναι αυτό που θα προκύψει ως αποτέλεσμα των συνομιλιών ανακαλούν την προηγούμενη απόφαση αναγνώριση με το όνομα ''Μακεδονία'', υιοθετώντας την ονομασία FYROM, όπως αυτή είναι διεθνώς κατοχυρωμένη στα πλαίσια του ΟΗΕ.
- Οι ΗΠΑ μπορούν να θέσουν δημόσια και πιεστικά ως χρονικό όριο ολοκλήρωσης των συνομιλιών, την ημερομηνία της Συνόδου του ΝΑΤΟ (19-20/11.) στη Λισσαβώνα. Ανεξάρτητα από την τήρηση του σχετικού χρονοδιαγράμματος, η πλευρά των Σκοπίων, πέραν της ουσιαστικής πίεσης, θα βρίσκεται πλέον διαρκώς και υπό χρονική πίεση
- Οι χώρες της Ε.Ε., που έχουν αναγνωρίσει το κράτος των Σκοπίων με το όνομα ''Μακεδονία'', μπορούν να πράξουν ανάλογα, να πάρουν, δηλαδή, ανάλογες αποφάσεις ανάκλησης και να ασκήσουν χρονική πίεση σε συνδιασμό με την επικείμενη Σύνοδο των αρχηγών της Ε.Ε. τον Δεκέμβριο.
3. Σε κάθε περίπτωση, μία τέτοια απόφαση (και σε τελική ανάλυση θα αρκούσε, σε πρώτη φάση, μια τέτοια απόφαση και μόνο από τις ΗΠΑ, λόγω της επιρροής και της απήχησης της), -δηλαδή, ανάκλησης της ονομασίας ''Μακεδονία'', επιστροφή στο FYRΟΜ και υιοθέτησης ως μόνου νέου ονόματος εκείνου που θα δόσει η διαπραγμάτευση-, αλλάζει άρδην το τοπίο των διαπραγματεύσεων, δημιουργεί νέα σημαντικά δεδομένα και μετατοπίζει καθοριστικά τους συσχετισμούς υπέρ των ρεαλιστικών ελληνικών θέσεων (κι όχι μόνο στο ζήτημα των Σκοπίων, αλλά γενικότερα, δίνοντας ένα μήνυμα ισχύος της ελληνικής παρουσίας).
Ο υπουργός Άμυνας των Σκοπίων αντιλαμβανόμενος τη δεινή θέση της κυβέρνησής του (στην παρούσα συγκυρία) και θέλοντας μία επιτυχία -έστω και μισή, έστω και κολοβή- έφτασε σε σημείο, στις 5/10., να πει ότι : ''η χώρα του θα μπορούσε να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ με την προσωρινή της ονομασία'', την οποία δεν κατονόμασε, δεν εκφώνησε, αλλά όλοι γνωρίζουν, δηλαδή FYROM. H απόφαση των κρατών-μελών του ΝΑΤΟ, κάλλιστα μετά απ΄αυτή τη δήλωση του Υπουργού Άμυνας των Σκοπίων θα μπορούσε να ήταν : " ΟΚ ! Σας αποκαλούμε, λοιπόν, με το προσωρινό σας όνομα, FYROM, αφού το προτείνετε κιόλας, και όταν συμφωνήσετε με την Ελλάδα για το οριστικό σας όνομα, θα σας αποκαλούμε με ό,τι συμφωνήσετε και θα κάνουμε τότε αποδεκτό και το αίτημα ένταξης σας !''.
Η χώρα μας έχει αυτή την περίοδο, παρά τα άλλα μεγάλα της προβλήματα, μιά θετική συγκυρία, αυτή η κίνηση στρατηγικής μπορεί να της αποδόσει σημαντικά...
Χρειάζεται σχέδιο, αποφασιστικότητα, στόχευση, κινητοποίηση δυνάμεων και πύκνωση της διπλωματικής δράσης.

Θεσσαλονίκη, 6 Οκτωβρίου 2010

Η''κοινωνία των πολιτών'', η Νεολαία ΠΑΣΟΚ, ο ''Καλλικράτης''.Share

2010-06-18T15:36:00.000-07:00

1. H ''κοινωνία των πολιτών'' ως έννοια, την εισήγαγε και την εννόησε με συγκεκριμένο τρόπο, κατά κύριο λόγο, ο Α.Γκράμσι. Δεν ήταν -και δεν είναι κενή περιεχομένου.Άλλο, τώρα, πως, απο ποιούς και για ποιούς σκοπούς χρησιμοποιείται.Πρέπει να εννοείται : ως η κοινωνία των ενεργών πολιτών, η συμμετέχουσα κοινωνική βάση, τα κοινωνικά ρεύματα δημοκρατικής διεκδίκησης και παρέμβασης. Η έννοια αυτή, από τον ίδιο τον Α.Γκράμσι χρησιμοποιήθηκε και σε αντιδιαστολή με την ''πολιτική κοινωνία''. Εννοώντας το χώρο των αντιπροσωπευτικών θεσμών της κοινοβουλευτικής (αστικής ) δημοκρατίας και το πολιτικό προσωπικό που εμπλέκεται στο χώρο αυτό (συνώνυμη είναι η σημερινή έννοια : πολιτικό σύστημα, μολονότι, όταν ο Α.Γκράμσι χρησιμοποιούσε την έννοια αυτή -''πολιτικό σύστημα''- έδινε έμφαση στο σκέλος ''σύστημα'', δηλαδή στο παγιωμένο σύστημα κυριαρχίας ). H υποστήριξη -του προς την κοινωνία των πολιτών ήταν σαφής, σταθερή, διαχρονική, συνυφασμένη με την κεντρική θέση του για την ανάπτυξη του κινήματος των εργαζομένων. Mεταξύ του κινήματος των εργαζομένων (=ταξικό κίνημα) και του κινήματος της ''κοινωνίας των πολιτών'' (=συμμετοχικό/παρεμβατικό κίνημα), σήμερα, δεν υπάρχει αλληλοσυσχέτιση. Ο Α.Γκράμσι έβλεπε και προωθούσε τη βαθειά συσχέτισή τους. Συνεπής στη θεώρησή του ότι η πιό συνεπής ταξική, αλλά και δημοκρατική δύναμη είναι η εργατική τάξη και ο αγώνας της ήταν συνολικός, για μια νέα κοινωνία.

2. Υπάρχει, σήμερα, ένα τεράστιο θεωρητικό και στρατηγικό έλλειμα για όλα αυτά. Οι αναφορές και ο λόγος είναι επιφανειακός, ρηχός, α-φόρτιστος. Να θυμόμαστε : "χωρίς επαναστατική θεωρία ΔΕΝ υπάρχει επαναστατικό κίνημα''. Η ανάγκη θεωρητικής επαναθεμελείωσης, προγραμματικής επάρκειας και κινηματικής εκδίπλωσης αποτελούν μείζονες προτεραιότητες, ιδαίτερα στην παρούσα περίοδο της πρωτόγνωρης κρίσης και της παράλογης εκθεμελίωσης.

3. Η Νεολαία ΠΑΣΟΚ πρέπει δραστικά και άμεσα να αρνηθεί και να ξεπεράσει παγιωμένα κακέκτυπα, μηχανισμούς ίντριγκας και εξουσιαστικής νομής, αφυδατωμένα πρόσωπα με δήθεν καθοδηγητικό ρόλο. Όμως, η αναγκαία εσωτερική (κάθετη και οριζόντια) ''πολιτιστική επανάσταση'' πρέπει να συνοδευθεί, να συνδιασθεί, να εδρασθεί στη σχέση της με τη νεολαία (τις ανάγκες της, τις ανησυχίες της, τις αναζητήσεις της , τον προβληματισμό της). Καμία, εξ άλλου, ''επανάσταση'' δεν είναι -και δεν ολοκληρώνεται- σε επί μέρους σύνολα, παρά μόνο σ΄όλο το εύρος και σ΄ολα τα επίπεδα της ταξικής διαπάλης. Η πρωτοποριακή συμμετοχή της Ν.ΠΑΣΟΚ στις διεργασίες της κοινωνικής βάσης της νεολαίας (ανάγκες, διεκδικήσεις και κατεύθυνση) θέτει την ίδια τη Ν.ΠΑΣΟΚ μπροστά στο επείγον και ζωτικό καθήκον της διαμόρφωσης της πολιτικής της και της πραγματικής της φυσιογνωμίας. Πέρα απ΄τα κενά, ανούσια και τετριμένα των γραφειοκρατών, των παραγοντίσκων και των αυλικών...

4. Ο ''Καλλικράτης'' δεν είναι από μόνος του ευκαιρία, όπως και καμία νομική/θεσμική ρύθμιση. Σκεφθείτε μόνο, επ΄αυτού, το εξής : κανένα από τα υφιστάμενα συντάγματα δεν έχει τόσο και τέτοιο βαθύ και διαχρονικό δημοκρατικό περιεχόμενο, όσο εκείνο των Η.Π.Α., οι ΗΠΑ όμως -και ο ρόλος της- είναι αυτή που ξέρουμε όλοι.Μόνο η πολιτική, ως κινούσα δύναμη (=συσχετισμοί), ως
όραμα και πρόγραμμα, ως οργανωνένη δύναμη και συνειδητοποιημένα στελέχη είνα αυτή που ζωογονεί τους θεσμούς, δημιουργεί αποτελέσματα, διαμορφώνει εξελίξεις και δίνει την προοπτική.

Επισημάνσεις μετά τα αιματηρά γεγονότα...

2010-06-08T17:11:00.000-07:00

Θα πω κάτι που θα ακουστεί, ίσως, παράξενα, και θα κινείται σε διαφορετικό ''μήκος κύματος'' από το κλίμα που διατρέχει τις σημειώσεις στο FB και στα BLOGS.

1. Η ανθρωπιστική αλληλεγγύη προς την αποκλεισμένη και στραγγαλισμένη Γάζα πρέπει να συνεχισθεί. Κάθε προσπάθεια προς αυτη την κατεύθυνση πρέπει να έχει τη υποστήριξή μας, την υποστήριξη κάθε σκετπόμενου και ευιασθητοποιημένου ανθρώπου. Επίσης, συντονισμένη πρέπει να είναι η αντίδραση μας απέναντι σε κάθε ενέργεια βίας και αιματηρής καταστολής (τώρα, αλλά και σε κάθε παρόμοια περίπτωση).

2. Το παλαιστινιακό, -κι επομένως και η λύση του (η στρατηγική του και ο αγώνας μας -αγώνας των παλαιστινίων, αλλά και των δυνάμεων υποστήριξής τους )-, δεν είναι θέμα ανθρωπιστικής βοήθειας (παρά την αναγκαία αυτή διάσταση του). Το Παλαιστινιακό είναι θέμα δημιουργίας, οργάνωσης και διοίκησης αυτόνομου κράτους. Μετασχηματισμού του παλαιστινιακού έθνους σε κράτος-έθνος (με τους απαραίτητους βασικούς προσδιορισμούς αυτή της διττής οντότητας : γεωγραφικά όρια, γλώσσα, κρατική διοίκηση,οργάνωση μονάδων (στρατός/αστυνομία) και υπηρεσιών και άσκηση πολιτικών προς τους πολίτες του).

3. Μετά τον Γιάσερ Αραφάτ, αυτές οι σημαντικές και στέρεες κατευθύνσεις έχασαν έδαφος και σε επίπεδο ασκούμενης πολιτικής, και σε επίπεδο οράματος και σε επίπεδο ενότητας των δυνάμεων πάνω σ΄ενα πρόγραμμα βιώσιμης προοπτικής για τον αγωνιζόμενο παλαιστινιακό λαό. Επείγουσα προτεραιότητα είναι ακριβώς όλα αυτά. Με σημείο - κλειδί την υπέρβαση του εσωτερικού τεμαχισμού και την επανασυσπείρωση του αγωνιζόμενου παλαιστινιακού λαού. Οι ποικίλες φράξιες και οι μηχανισμοί εξωτερικών επιρροών πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια τέτοια νέα,υγιή και ελπιδοφόρα κατάσταση.

5. Η Τουρκία εννοεί -και θέλει να επιβάλλει- τον εαυτό της ως καθοριστικό ''παίκτη'' στην ευρύτερη περιοχή. Την ίδια στιγμή που έχει σημαντικές πολεμικές και άλλες συμφωνίες με το Ισραήλ, εμφανίζεται και ως υπέρμαχος των παλαιστινίων και των ανθρώπινων διακαιωμάτων. Η καταδική του Ισραήλ για την αιματηρή επέμβαση στον ''στολίσκο της ελευθερίας'' (με νεκρούς τούρκους ακτιβιστές) δεν αποτελεί ιστορική αθώωση της αντίστοιχης αιματηρής πολιτικής που εφάρμοσε και εφαρμόζει το καθεστώς της Τουρκίας απέναντι στους λαούς και τα δικαιώματα των ανθρώπων (γενοκτονία Ποντιακού Ελληνισμού, Αρμενίων, καταστολή απελευθερωτικού αγώνα των Κούρδων, καταστολή των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, ασφυξία Οικ. Πατριαρχείου, αρπαγή και δήμευση περιουσιών και πνευματικών ιδρυμάτων, καταστρατήγηση δημοκρατικών δικαιωμάτων κλπ, κλπ). Η Τουρκία είναι ικανή να ''κτίσει'' πάνω στο αίμα των παλαιστινίων και των ακτιβιστών της αλληλεγγύης το δικό της νέο ''ιμπέριουμ'' στην περιοχή.

6. Η συνεχής, σταθερή και ολόπλευρη πίεση πάνω στο Ισραήλ δεν μπορεί να συνοδεύεται με την ανοχή και αποδοχή νεου περιφεριακού επικυρίαρχου στην περιοχή με δηλωμένους, μαλιστα, τους στόχους του απεναντι στην ελληνική εθνική κυριαρχία, αλλά και απένατι στους λαούς της περιοχής...

7. Ο διεθνισμός και ο δημοκρατικός πατριωτισμός δεν είναι έννοιες (και πολιτικές) αλληλοαποκλειόμενες. Αλλά, έννοιες (και πολιτικές) αλληλένδετες, αλληλοσυμλπηρούμενες. Ακόμα, περισσότερο, δημοκρατικός πατριωτισμός, διεθνισμός (για την ακρίβεια, ένας νέος διεθνισμός), και σοσιαλισμός (με την πραγματική του έννοια, της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης) αποτελούν έννοιες (και μεγάλες πολιτικές) με αλληλουχία, αλληλοσύνδεση.

Επείγοντα καθήκοντα σε επείγουσα κατάσταση !

2010-06-06T14:55:00.000-07:00

Υπάρχουν πολλοί αποπροσανατολισμοί και σκόπιμες συγκαλύψεις, όλη αυτή την περίοδο.

Μιά περίοδο, που λόγω της κοινωνικής κινητικότητας και της (κατά)πτώσης των κυρίαχων στερεότυπων και ιδεολογημάτων προσφέρεται για την άνοδο της ριζοσπαστικής κριτικής και την ανάδειξη στοιχείων μιάς άλλης πολιτικής, ενός άλλου εναλλακτικού δρόμου.

Η βασικότερη είναι η μη ανάδειξη (=η αποδοχή, ως σταθερά του συστήματος) της δομικής- θεμελειώδους αντινομίας του, αντίθεσης : της παραγωγής του πλούτου απο την πλειοψηφία της κοινωνίας και της ιδιοποίησης -του, του σφετερισμού -του από την ολιγαρχική μειοψηφία.

Οι πολιτικοί της κυρίαρχης εξουσίας και των κυρίαρχων πολιτικών είναι, -και ήταν, πλην εξαιρέσεων, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα- , (διε)φθαρμένοι, αλλά ο μέγας και διαρκής διαφθορέας είναι το κεφάλαιο και οι σχέσεις εξάρτησης και εκμετάλλευσης που εγκαθιστά και αναπαράγει.

Η κρίση μπορεί να είναι ευκαιρία για τις κυρίαρχες δυνάμεις, αφού ξεβράζει ό,τι ξεπερασμένο και σκάρτο παρήγαγε το σύστημα, προσφέροντας ''αποκαθαρμένο'', ανοιχτό πεδίο στους δικούς του ''νέους'' και στους δικούς του ''άφθαρτους''.

Μπορεί, όμως, να είναι ευκαιρία και για τις δυνάμεις της χειραφέτησης, της απελευθέρωσης και της παργματικής δημιουργίας, οι οποίες πρέπει να ηγεμονεύσουν ιδεολογικά, να πείσουν πολιτικά με το σχέδιό -τους και να συγκροτήσουν το νέο κοινωνικό συνασπισμό .

Ο δρόμος είναι ένας δρόμος πρωτοβουλιών, παρεμβάσεων και αντιπαράθεσης, αλλά και συμμαχιών και εναλλακτικής.

Απ' αυτήν την οπτική (=την οπτική της χειραφέτησης και του κινήματος), στην Ελλάδα( -και να μην μας διαφεύγει, επίσης, ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος χαρακτήρας- ), η δύναμη που, σήμερα, προσφέρει σημαντική στήριξη στο κλονιζόμενο σύστημα, με την περιτοίχησή -του και την ακαμψία-του, είναι το ΚΚΕ.

Οι σημαντικές και πολύμορφες άλλες δυνάμεις της κοινωνίας, της αμφισβήτησης, της παραγωγής, της διανόησης, της Αριστεράς (μέσα, έξω και πέρα από το ΠΑΣΟΚ) έχουν σοβαρά και επείγοντα καθήκοντα...

Εν ελληνική αποικία, 200 π.Χ. [ Κ.Π.Καβάφης ]

2010-05-24T14:48:00.000-07:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ΄ευχήν

στην Αποικία
δεν΄μεν΄ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ'
εμπpός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι
να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί.
(Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς).
Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ΄εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές
μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν
άνευ αναβολής.

Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη
η κατοχή σας είν΄επισφαλής,
ή, τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν
τες Αποπικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην,
ως συνέπεια φυσική
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει,
σας δημιουργούν μια επιβλεβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά,
και να παυθούν ζητούνε
πράγματα που όμως Δύσκολα
τα καταργεί κανείς.

Κι όταν με το καλό τελειώσουνε
την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντετο παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δίκαια
μισθοδοσία,
να δούμε τι απόμένει πια,
μετά τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα
ειν΄επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και
δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον
χωρίς ατέλεια ;

Και τέλος πάντων, να τραβούμ΄ εμπρός.

Κ.Π.Καβάφης.

Εν ελληνική αποικία, 200π.Χ. [ Κ.Π.Καβάφης ]

2010-05-24T14:43:00.000-07:00

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ΄ευχήν

στην Αποικία
δεν΄μεν΄ η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ'
εμπpός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι
να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί.
(Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς).
Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ΄εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές
μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν
άνευ αναβολής.

'Εχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη
η κατοχή σας είν΄επισφαλής,
ή, τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν
τες Αποπικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην,
ως συνέπεια φυσική
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει,
σας δημιουργούν μια επιβλεβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά,
και να παυθούν ζητούνε
πράγματα που όμως Δύσκολα
τα καταργεί κανείς.

Κι όταν με το καλό τελειώσουνε
την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντετο παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δίκαια
μισθοδοσία,
να δούμε τι απόμένει πια,
μετά τόση δεινότητα χειρουργική.

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα
ειν΄επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και
δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον
χωρίς ατέλεια ;

Και τέλος πάντων, να τραβούμ΄ εμπρός.

Κ.Π.Καβάφης.

Μιλούν για τη νέα γενιά.

2010-05-02T13:50:00.000-07:00

Μιλούν για τη νέα γενιά.

Σα να μιλούν για τις τραπεζικές τους καταθέσεις.
Με τα σαγόνια του γέλιου τους καταβροχθίζουν το μέλλον.

Μιλούν
Οι χορτάτοι
Για τη γενιά των πεινασμένων.
Οι φαρισαίοι
Για τη νέα γενιά των εσταυρωμένων.
Οι κληρονόμοι
Για τη νέα γενιά των άκληρων.

Μιλούν
Οι εκπορνευμένοι
Για τη νέα γενιά των αξιών.
Οι βολεμένοι
Για τη νέα γενιά των απελπισμένων.
Οι εξουσιομανείς
Για τη νέα γενιά των καταπιεσμένων.

Μιλούν
Οι κεφαλαιούχοι
Για τη νέα γενιά των ανέργων.
Οι πορφυρογέννητοι
Για τη νέα γενιά των ανέστιων.
Οι νταβατζήδες
Για τη νέα γενιά της άρνησης.

Σκασμός !

Η νέα γενιά είναι,
Ήδη,
Στην πύλη...

Αποφασισμένη, ετοιμοπόλεμη.

Ελευθέριος Ξάνθος [ Από την ποιητική συλλογή ''Και ξανάζησα...'']

Δεν σε γλιτώνουν...

2010-04-16T16:51:00.000-07:00

Δεν θα σε γλιτώσουν,

Όλοι εκείνοι που ικετεύει ο φόβος σου.

Δεν είσαι οι άλλοι,
Δεν βλέπεις, τώρα, στο κέντρο του λαβυρίνθου;
Κι άλλοι είναι εκεί πέρα
Έξω, στο μισοσκόταδο των ψεύτικων προβολέων.

Δεν σε γλιτώνει η αγωνία σου,
-ούτε τον Ιησού, ούτε το Σωκράτη-,
Ούτε είσαι για ένα απόβραδο αργού θανάτου
Μ΄ενα αποτρόπαιο σκηνικό να σκεπάζει τον ήλιο.

Σκόνη οι λέξεις σου
Ανάμεσα στις επαφές και τους διακόπτες βραχυκύκλωσαν τους νευρώνες.
Αιθάλη τα λόγια σου,
Απλώθηκε στων βιβλίων τις σελίδες,
Η Μοίρα δεν βλέπει το δρόμο της...

Αν δεν τους αρνηθείς, δεν σε μετράνε.
Μόνο μεγάλο "ΟΧΙ'' υπάρχει.
Το ''ναί'' ήταν πάντα των κυρίαρχων.

Δες στων ανθρώπων τα μάτια τη φωτιά.
Τίποτα δεν έχει χαθεί, πριν το παραδώσεις.

Το υλικό σου είναι ο χρόνος.
Κι ο θάνατος !

Ελευθέριος Ξάνθος
[Από την ποιητική συλλογή :'' Και ξανάζησα...'']

Αντιστροφή κλίματος ή αντίστροφη μέτρηση ;

2010-03-15T11:46:00.000-07:00

Ο Γ.Παπανδρέου δείχνει αποφασισμένος να δόσει και να πετύχει αυτή τη μεγάλη, πολυσχιδή, αλλόκοτη μάχη, σ΄ενα περιβάλλον αβέβαιο και ναρκοθετημένο. Όπου ακόμα και οι θεωρούμενοι κυρίαρχοι παίκτες (Μέρκελ, Σαρκοζύ, Μπράουν), και λόγω υποκειμενικής ανεπάρκειας και λόγω γιγάντωσης των αγορών αποδεικνύονται –χωρίς ενιαίο σχέδιο και σφιχτό συντονισμό- ανεπαρκείς. Αλλά, και ο πρόεδρος της ατλαντικής υπερδύναμης -μπλοκαρισμένος σε πολλά- παρουσιάζεται σε κάμψη, επιδιώκοντας, πάντως, ένα μήνυμα αποφασιστικότητας.
Ο Γ.Παπανδρέου, βήμα – βήμα, φαίνεται να ανακτά το «έδαφος», που οι προηγούμενοι της «Ν.Δ.», -μικροί και μοιραίοι-, με την απερισκεψία, την ανευθυνότητα και την οκνηρία τους είχαν απωλέσει. Το προσωπικό –του απόθεμα (από τις διεθνείς σχέσεις και τους συσχετισμούς συνεργασιών του) διατίθεται για την αναστήλωση της αξιοπιστίας και της εικόνας της χώρας. Γνωρίζοντας και ο ίδιος ότι το στοίχημα αυτό εκτός από την εθνική και ιστορική του διάσταση, έχει και μια προσωπική /ηγετική διάσταση (με τα αντίστοιχα παράγωγα).
Ο πολιτικός χρόνος (μετά την εκλογική νίκη της 4ης Οκτώβρη), που διέρρευσε χωρίς αποτελεσματικές κινήσεις, μέσα από την πύκνωση των πρωτοβουλιών, κυρίως στην Ευρώπη και διεθνώς, ίσως μπορεί να ισοφαρισθεί. Και θα είχε επιτευχθεί θετικό ισοζύγιο, αν οι εσωτερικές πρωτοβουλίες, η πυκνότητά τους και οι ταχύτητες των υπουργών και των κυβερνητικών κορυφών ήταν αντίστοιχες της έκτακτης ανάγκης την οποία διανύει η χώρα.
Η στρατηγική του Γ.Παπανδρέου, φαίνεται ότι περιλαμβάνει δύο τμήματα.
Ένα τμήμα παραδοσιακής (συμβατικής) πολιτικής, που συνίσταται από προγραμματισμένη προσπάθεια και συστηματική εργασία με στόχους και σειρά δράσεων. Πυλώνες, εδώ, είναι : το Πρόγραμμα Σταθερότητας και η πολυαναμενόμενη ταχύρρυθμης υλοποίησης αναπτυξιακή πολιτική για το φρενάρισμα της ύφεσης και την υποβοήθηση της ανάκαμψης. Το δεύτερο, αποτελεί ένα μή συμβατικό, καινοτόμο τμήμα με το οποίο επιχειρείται η χώρα να κινηθεί ‘’κόβοντας δρόμο’’, δηλ. ξεπερνώντας με τολμηρές και πρωτότυπες επιλογές παλιές και φθαρμένες καταστάσεις, ευρισκόμενη γρήγορα και αιφνιδιαστικά στην κεφαλή των εξελίξεων. Χαρακτηριστικά δείγματα, εδώ, είναι : η επίσκεψη στις ΗΠΑ (οι συνομιλίες με Ομπάμα, η βίζα, η δραστική εξέλιξη στο «Μακεδονικό», η αναβάθμιση με την Ομογένεια), η στροφή Σαρκοζύ -και η πιθανή, λόγω Σαρκοζύ- μετακίνηση και της ‘’παγερής ‘’ Μέρκελ-, ο αιφνιδιασμός της επιχειρηματικότητας (στον Σκαραμαγκά, στον Αστακό κ.ά.), η κινητοποίηση των ομογενών κ.ά.
Ενώ ο Γ.Παπανδρέου επιχειρεί αυτή τη συνδιασμένη στρατηγική, είναι απολύτως απαραίτητο την ίδια στιγμή όλα τα μέτωπα κυβερνητικής πολιτικής, και ιδιαίτερα ό,τι έχει σχέση με την αναστήλωση της οικονομίας, τα έργα δημόσια και ιδιωτικά, το κράτος (δομές και παραγωγικότητα), την παραγωγή, τον τουρισμό και την απασχόληση να βρίσκονται σε πλήρη υλοποίηση και τη μέγιστη απόδοση.
Αν στο τέλος του 2010 η ύφεση βρεθεί στο -4% (ή πιο κάτω), τίποτα δεν θα είναι πλέον επιτεύξιμο σε ορατό χρόνο, ενώ τα χειρότερα θα είναι πολύ πιθανά. Το πρώτο τρίμηνο κλείνει...Το εξάμηνο, που ζήτησε για ουσιαστικό απολογισμό, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης είναι σε είκοσι μέρες, και συμπίπτει με τον πρώτο έλεγχο των κοινοτικών.
Κάθε τομέας ευθύνης έχει και το ονοματεπώνυμο του υπευθύνου ...
Αντί της αντίστροφης μέτρησης, μπορεί να επιτευχθεί αντιστροφή κλίματος και πορείας ; Η κυβέρνηση θ΄ακολουθήσει το παράδειγμα του Γ.Παπανδρέου ; Το στοίχημα παραμένει ανοιχτό. και ο χρόνος δεν αφήνει περιθώρια. Η πρώτη αποφασιστικής σημασίας απάντηση, θα υπάρξει το Νοέμβριο 2010 (εκλογές για τις αιρετές Περιφέρειες και την Αυτοδιοίκηση).

Θεσσαλονίκη, 12 Μαρτίου 2010

Η κρίση και το μέλλον μας...

2010-02-25T06:45:00.000-08:00

Η κρίση και το μέλλον μας...

του Ελευθερίου Τζιόλα
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Ι. Όψεις της κρίσης, επείγουσες απαντήσεις.

Το σύμφωνο σταθερότητας αποτελεί το καθορισμένο πλαίσιο της Ε.Ε. από την εποχή της απόφασής της για τη Νομισματική Ενοποίηση (Μάαστριχτ). Πρόκειται για ένα πλαίσιο που προτάσσει την δημοσιονομική πειθαρχία. Δεν επιτρέπει δημοσιονομικές επεκτατικές πολιτικές, που να στηρίζονται στη διόγκωση των ελλειμμάτων και του χρέους. Ελλείμματα και χρέη πρέπει να τελούν υπό έλεγχο. Η ανομοιογένεια των εθνικών οικονομιών πρέπει να διαθέτει κάποια βασικά στοιχεία σύγκλισης. Στις σημερινές συνθήκες οικονομικής κρίσης (ύφεσης) το πλαίσιο σταθερότητας έχει σημαντικά αμβλυνθεί. Τα ελλείμματα μπορούν να ξεπερνούν το 3% του ΑΕΠ όπως κι ο δημόσιος δανεισμός το 60% του ΑΕΠ. Το πλαίσιο σταθερότητας έχει γίνει πιο ελαστικό στον τρόπο εφαρμογής του, αλλά συνεχίζει να παραμένει σε ισχύ, δεν έχει καταργηθεί. Η δημοσιονομική πειθαρχία αποτελεί το βασικότερο κριτήριο στους κόλπους της Ε.Ε.
Το μοντέλο της πρόσφατης οικονομικής ανάπτυξης στην Ελλάδα στηρίχθηκε, κατά βάση, στο δανεισμό. Ο δανεισμός είχε δύο όψεις : (α). Τον δημόσιο δανεισμό (μέσω αύξησης των ελλειμμάτων), και, (β). τον ιδιωτικό δανεισμό (μέσω καταναλωτικών και στεγαστικών δανείων).
Με την εισροή των δανείων το ΑΕΠ αυξάνονταν. Ταυτόχρονα αυξάνονταν και το χρέος. Ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ έμενε σχετικά σταθερός (λόγω αύξησης και των δύο μεγεθών), με τάσεις βελτίωσης την τελευταία περίοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.
Το δυναμικό σκέλος, πάντως, αυτής της σχέσης ήταν η ανάπτυξη. Με την μεσολάβηση της κρίσης –και, κυρίως, την κάκιστη διαχείριση και την αδιέξοδη πολιτική της «Ν.Δ.» κατά την τελευταία πενταετία- η αναπτυξιακή διαδικασία και ευρύτερα το μοντέλο ανάπτυξης μπήκε σε κρίση. ¨Ετσι, ενώ απαιτείται, πλέον , η εκκίνηση,και πάλι, της αναπτυξιακής διαδικασίας και η συγκρότηση ενός νέου μοντέλου ανάπτυξης, και για να γίνουν αυτά, απαιτείται δανεισμός. Αλλά, εδώ που φτάσανε τα πράγματα, δανεισμός απαιτείται και για τα θεμελιώδη ( τις βασικές λειτουργίες του κράτους, μέρους των μισθών, των συντάξεων, των νοσοκομείων, των δημοσίων έργων ). Ο δανεισμός είναι αναγκαίος και για να αντιμετωπισθεί η ύφεση και για να συνεχισθεί -με περικοπές, πλέον- η κίνηση του κράτους και της οικονομίας.
Πρέπει να επισημάνουμε, εδώ, ότι η Ελλάδα είναι σ΄ορισμένες πλευρές της –μέσα στην ευρύτερη κρίση- και μια ειδική περίπτωση. Η ‘’γκρίζα και ‘’μαύρη ‘’ περιοχή της οικονομίας της (παραοικονομία, διαφθορά) υπολογίζεται στο 35% του Α.Ε.Π.! Η εκτεταμένη φοροκλοπή και φοροδιαφυγή (υπολογισμένη στο 30% !), η τεράστια εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή (υπολογισμένη μόνο για το ΙΚΑ, ετησίως στα 6,5 δις.ΕΥΡΩ !), η μεγάλη υποχώρηση στην παραγωγικότητα, οι απίθανες σπατάλες και η κακοδιαχείρηση αποτελούν ενδημικά αποσαθρωτικά φαινόμενα.
Η κάκιστη οικονομική πενταετία του Κ.Καραμανλή (του ‘’μικρού’’), με ευθύνες διαστάσεων χρεοκοπίας της πατρίδας, επέφερε καίριο, βαρύ πλήγμα…Έσπρωξε τη χώρα στην χειρότερη κατάσταση της στα τελευταία τριάντα χρόνια διαδρομής της.
Τα παραπάνω συγκροτούν την ‘’ελληνική ιδιαιτερότητα’’. Δεν πρέπει, όμως ποτέ να διαφεύγει της προσοχής -και της επικέντρωσης των πολιτικών μας- ότι το τεράστιο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών και ο εξαιρετικά χαμηλός όγκος πραγματικών επενδύσεων αποτυπώνουν το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, δείχνοντας την διαχρονική καχεκτική της αδυναμία και το αδιέξοδο της παραγωγικής της δομής. Σε τελική ανάλυση, το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δομικό. Πρόβλημα μοντέλου παραγωγής και παραγωγικής βάσης, ανάπτυξης, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας.
Το έλλειμμα του 12,7% σήμανε συναγερμό στην Ε.Ε. Η eλληνική οικονομία πέρασε αυτόματα στο ‘’κόκκινο’’. Το δημοσιονομικό πρόβλημα έγινε κυρίαρχο κι επισκίασε την ύφεση, η οποία, ωστόσο, όσο υφίσταται είναι το κεντρικό πρόβλημα, μια βαθειά αποσαθρωτική διαδικασία για την ύπαρξη και το μέλλον της οικονομίας.
Οι συζητήσεις, μετά το ύψος του ελλείματος στο 12,7%, με την Ε.Επιτροπή και την Ε.Κ.Τράπεζα άρχισαν να γίνονται σε άλλη βάση. Μετά από τη συμφωνία για 4% μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος για το 2010, οι πιέσεις μεταφέρθηκαν στη μείωση των δαπανών, κυρίως, και την αύξηση των εσόδων. Η λεγόμενη αναξιοπιστία της Ελλάδας δεν ήταν μια υπόθεση που αφορούσε το παρελθόν της, αλλά πλέον και το παρόν και το πραγματικό της μέλλον
Ο προϋπολογισμός της κυβέρνησης (αρχές Δεκεμβρίου), που κινούνταν σε άλλη κατεύθυνση (έδινε έμφαση στην αύξηση των εσόδων και προέβλεπε περιορισμένη μείωση των δαπανών) έπρεπε να αναμορφωθεί. Χρειάστηκε το Πρόγραμμα Σταθερότητας (αρχές Ιανουαρίου 2010) προς την Ε.Επιτροπή, μετά και από σχετικές υποδείξεις, για να αλλάξουν τα πράγματα και οι προτεραιότητες. Να πέσει το βάρος στη μείωση των δαπανών. Και αφού έγινε κι αυτό περάσαμε, πλέον, στο δια ταύτα, δηλαδή, στη λήψη άμεσων μέτρων.
Το δημοσιονομικό πέρασε στην πρώτη γραμμή. Κι η κυβέρνηση καλείται να το αντιμετωπίσει με τίμημα μια μεγαλύτερη ύφεση. Πρόκειται για ένα τίμημα πολύ βαρύ που ανατρέπει δεδομένα και οδηγεί σε καταστροφικές συνέπειες τμήματα της ελληνικής οικονομίας.
Η παγκόσμια εμπειρία και η αντίστοιχα συγκροτημένη οικονομική θεωρία χρησιμοποιούν την δημοσιονομική πολιτική για την ενίσχυση της ζήτησης, την στήριξη της απασχόλησης, με την αύξηση των δαπανών και την μείωση των φόρων ( γνωστά και ως ‘’οικονομικά της ύφεσης’’). Μια τέτοια πολιτική δημιουργεί ελλείμματα που η χρηματοδότησή τους οδηγεί στον δανεισμό. Τα ελλείμματα και τα χρέη είναι το αναγκαίο κακό για την έξοδο από την ύφεση. Αλλά, η ανάκαμψη –και η ανάπτυξη στην εκτύλιξή της- δημιουργώντας νέο οικονομικό εθνικό προϊόν δίδει τις δυνατότητες για εύρρωστες επιχειρήσεις, κοινωνικές δαπάνες και υψηλώτερο επίπεδο διαβίωσης. Σήμερα, όμως, καλούματσε να κάνουμε το αντίθετο, να εφαρμόσουμε μέτρα που βαθαίνουν την ύφεση και να περιορίσουμε τα ελλείμματα και το χρέος. Το αδιέξοδο είναι φανερό. Η Ελλάδα κινδυνεύει να συνεχίσει με αρνητικό πρόσημο ανάπτυξης και να βυθισθεί σε οικονομικό μαρασμό.
Μιά απόφαση πολιτικής στήριξης με οικονομικό αντίκρυσμα είναι η πραγματική, επείγουσα προτεραιότητα, σήμερα. Η πρακτική της συνέπεια θα ήταν μια μορφή δανεισμού. Μια μορφή δανεισμού, με λογικούς όρους δανειοδότησης και κοινωνικής ισορροπίας, που θα δώσει τη δυνατότητα να ελεγχθεί το δημοσιονομικό και να κινηθούν οι προτεραιότητες ανάκμψης για να φρεναρισθεί και να αντιμετωπισθεί η η ύφεση. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε και αποφασιστικό φραγμό στα κερδοσκοπικά funds, αφού θα αφαιρούσε έδαφος από την κερδοσκοπική τους βουλιμία παρέχοντας στην Ελλάδα δάνειο με λογικούς όρους. Οι αγορές δεν κατευνάζονται με σκληρά μέτρα. Η κερδοσκοπία στον διεθνή χρηματο-οικονομικό χώρο απαιτεί άλλα μέτρα (θεσμικού και διεθνοποιημένου χαρακτήρα, που δειλά συζητούνταν στη φάση του ξεσπάσματος της κρίσης, το φθινόπωρο 2008, για να γίνουν, όμως, στην πράξη τα αντίθετα). Και, βέβαια, την κερδοσκοπία δεν θα την αντιμετωπίσει μόνη της η ελληνική οικονομία.... Αλλιώς, -αν τίποτα απ΄ αυτά δεν κατορθωθεί- οι επενδύσεις σε ελληνικά ομόλογα, έχοντας ρίσκο (για μεγάλο χρονικό διάστημα), θα γίνονται με αυξημένα επιτόκια. Κι αυτό δεν λύνεται με κάποια μέτρα. Εξ άλλου, τα μέτρα τα ζητά η Ε.Επιτροπή και η Ε.Κ.Τράπεζα ως συνέπεια προς το σύμφωνο σταθερότητας. Τα ελληνικά ομόλογα όσο θα είναι επισφαλή δεν μπορούν παρά να έχουν υψηλά ασφάλιστρα (spred).

ΙΙ. Για τη διέξοδο.

Εκτός όσων παραπάνω προτάθηκαν, ως άμεσες-επείγουσες επιλογές, είναι απολύτως αναγκαίο να συνειδητοποιηθεί η αναγκαιότητα της διατύπωσης, αλλά, κυρίως, της ταχύρρυθμης εφαρμογής μιας συγκροτημένης και ιεραρχημένης πολιτικής διεξόδου από την κρίση. Τρείς είναι οι άξονες ενός τέτοιου σχεδίου επείγουσας υλοποίησης:
(1). η δημοσιονομική προσαρμογή (με σταθμισμένα, κοινωνικά δίκαια μέτρα άμεσου αποτελέσματος, αλλά και επιλογές μεσοπρόθεσμης εξυγίανσης/διόρθωσης) ,
(2). η αναπτυξιακή ανάκαμψη (με στήριξη των παραδοσιακών ισχυρών κλάδων της οικονομίας -κατασκευαστικός τομέας, τουριστικός κλάδος σ΄όλες του τις μορφές και ναυτιλιακός χώρος-, αλλά και τη δημιουργία νέων πεδίων δυναμικής ανάπτυξης -νέα αγροτική/μεταποιητική οικονομία, ενεργειακός τομέας, οικονομία της γνώσης), και,
(3). το κράτος (με την έννοια του παραγωγικού υποστηρικτικού μηχανισμού και με τη διάσταση του ''κοινωνικού κράτους'' και του ''κράτους δικαίου'', δηλαδή, ενός μετασχηματισμένου/ενεργητικού κράτους).
Η επιλογή της διαμόρφωσης του Προγράμματος Σταθερότητας από κοινού με τις υπηρεσίες της Κομισιόν, ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο απόρριψης του, ενώ είναι κατανοητή, πρέπει να μην καταλήξει να είναι ωμή αποδοχή και ελληνική αποτύπωση της καθιερωμένης τυποποιημένης συνταγής των Βρυξελλών, την οποία επί της ουσίας εισηγούνται οι αγορές (δηλαδή, μείωση μισθών, μείωση κοινωνικών δαπανών, μείωση συντάξεων, μείωση απασχόλησης, αύξηση έμμεσων φόρων). Πρέπει να είναι σαφές ότι αν η δραστική αναπροσαρμογή δεν γίνει με όρους πραγματικής εξυγίανσης και κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά με τη συνταγή των αγορών, -και μάλιστα στην ελληνική καπιταλιστική ιδιοτυπία της κλεπτοκρατίας-, τότε, απλώς, θα διαιωνισθεί αυτό το χρεοκοπημένο αντικοινωνικό και ατιπαραγωγικό μοντέλο και μάλιστα με χειρότερους όρους (μέσα και μετά από την ύφεση).
Αν είναι να πληρώσουν το κόστος της δημοσιονομικής εξυγίανσης οι ίδιες κοινωνικές κατηγορίες, που ήδη έχουν πληρώσει (φορολογούμενες, εισφέρουσες σε κάθε κανονική αλλά και έκτακτη περίοδο και πολλαπλά επιβαρυνθείσες) αφήνοντας την ‘’γκρίζα’’ και ‘’μαύρη’’ περιοχή της οικονομίας, ουσιαστικά ανέγγιχτη, τότε η βύθιση θα είναι βέβαια και η ανάκαμψη αδύνατη. Επίσης, η πίεση των αγορών και της Ε.Επιτροπής στα δημοσιονομικά (ως βραχυπρόθεσμη απαίτηση), δεν πρέπει να μας οδηγήσει να χάσουμε από τις προτεραιότητες μας τον δεύτερο και τρίτο άξονα, που παραπάνω αναφέρθηκαν, και αποτελούν το πραγματικό όχημα βιώσιμης οικονομικής προοπτικής : την αναπτυξιακή ανάκαμψη (με δέσμη ενεργητικών πολιτικών, σοβαρό Π.Δ.Ε. και πλήρες ξεδίπλωμα του ΕΣΠΑ) και το μετασχηματισμένο κράτος (αντιγραφειοκρατικό, παραγωγικό, αποδοτικό, ενεργητικό). Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αποτυπώνεται στο τεράστιο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών και τον εξαιρετικά χαμηλό όγκο πραγματικών επενδύσεων.
Σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα παραγωγικής βάσης, τύπου και τρόπου παραγωγής. Ανάπτυξης, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Είναι πρόβλημα της πραγματικής οικονομίας.
Δεν χρειάζεται, ίσως, να το πούμε, αλλά άς το σημειώσουμε, ότι η όλη προσπάθεια της χώρας οφείλει -και πρέπει- να εξελιχθεί στα πλαίσια της ευρωζώνης και της Ε.Ε.. Κάθε σκέψη και συζήτηση για Δ.Ν.Τ. και τα συναφή πρέπει να αποκλεισθούν. Η εγκατάλειψη του ευρωπαϊκού οχήματος, και μάλιστα τώρα –εν μέσω κρίσης- είναι μια επιλογή αυτοχειριασμού.

ΙΙΙ. Ορισμένα ζητήματα για την ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Η κρίση της ευρωζώνης και, κατ΄επέκταση, της Ε.Ε., είναι βαθύτερη και δεν περιορίζεται στην ελληνική περίπτωση, όπως στοχευμένα θα ήθελαν να περάσουν ως μήνυμα και ως προσέγγιση οι κυρίαρχες ελίτ των ευρωπαϊκών μητροπόλεων.
Κρίση, η οποία, ενώ το φθινόπωρο 2008, είχε αξιολογηθεί ως μια εξελισσόμενη αποσαθρωτική διεργασία της ευρωπαϊκής οικονομίας, και αναζητούνταν λύσεις μέσω ενός νέου ‘’new deal’’, πολιτικών εθνικοποιήσεων, διεθνοποιημένων ρυθμίσεων του χρηματοπιστωτικόυ συστήματος και νεοκεϋνσιανών επιλογών, τώρα, η κρίση απομονώνεται σε ορισμένες χώρες/θήλακες, σε ορισμένες ζώνες, οι οποίες καλούνται να τα ‘’βγάλουν πέρα μόνες τους’’. Ενώ στην ουσία οι πολιτικές είναι ίδιες με κείνες πριν το ξέσπασμα της κρίσης ( και, εν πολλοίς, υπεύθυνες για την χρηματοπιστωτική κρίση, μέσω του ανεξέλεγκτου των αγορών).
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική από την παρουσιαζόμενη.
Η Γερμανία έχει οδηγηθεί στα υψηλώτερα επίπεδα δανεισμού της μετά τον δεύτερο πόλεμο, η Γαλλία εμφανίζει έλλειμα που θυμίζει μεσογειακή χώρα (πάνω από 8,0%), η Ιταλία συγκαταλλέγεται στις οικονομίες βαθειάς ύφεσης, η Ισπανία δεν αποτελεί πλέον, εδώ και χρόνια, «θαύμα» και η Μ.Βρεττανία, παρ΄ότι εκτός ευρωζώνης, έχει παραπλήσιο με την υπερχρεωμένη Ιρλανδία έλλειμα (12%), ενώ, το Βέλγιο προσωρινά και μόνο απέφυγε –με αμφιλεγόμενα μέτρα- την κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού συστήματός του και η Αυστρία (το υπογάστριο της Γερμανίας) βρίσκεται στη δίνη παρόμοιων προβλημάτων. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Ελλάδα, ούτε μόνο οι PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) – piigs, που ηχητικά παραπέμπει στα ‘’γουρούνια’’…
Ο μέσος όρος του ελλείματος, ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ε.Ε., είναι σήμερα στο 7%, και, μάλιστα, μετά από εφαρμογή σχετικών προγραμμάτων σταθερότητας! Η συμμετοχή της Ελλάδας, μίας χώρας με εκτόπισμα 2,7% στην ευρωπαϊκή οικονομία (γιατί αυτό είναι το πραγματικό οικονομικό της μέγεθος), έχει ασήμαντη επιρροή στο μέσο συνολικό ευρωπαϊκό έλλειμα (μαθηματικά ίση με 0,18%). Είναι, λοιπόν, μια κρίση ευρύτερη γεωγραφικά και βαθύτερη οικονομικά, που συνεχίζεται. Συνεχίζεται και απειλεί, γιατί οι κυρίαρχες πολιτικές όπως τις οριοθετεί το σύμφωνο σταθερότητας, τις έχει αποφασίσει το συντηρητικό διευθυντήριο και τις προωθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν δεν μπορούν να αποτελέσουν απάντηση και να ορίσουν την διέξοδο. Η απάντηση με σκληρές περιοριστικές πολιτικές, πολιτικές και νέας συμπίεσης του σκέλους ΄΄εργασία΄΄ (στο δίπολο κεφάλαιο-εργασία) και πολιτικές ‘’σαλαμοποίησης’’ορισμένων χωρών δημιουργούν το αντίθετο από το επιθυμούμενο αποτέλεσμα, την βαθαίνουν και την ανατροφοδοτούν. Εξ άλλου, το σκληρό, αδυσώπητο μάθημα από την ιστορία των κρίσεων είναι ότι απάντηση τους με μονομερείς, περιοριστικές πολιτικές σημαίνει πραγματική καταστροφή. Το ‘’στράγγισμα’’ μιας οικονομίας σε ύφεση οδηγεί στον βέβαιο στραγγαλισμό της. Αργό ίσως, αλλά βέβαιο...
Επισημαίνουμε ότι το όριο του ελλείματος στο 3% του ΑΕΠ έχει αφαιρέσει ουσιαστικά από τις κυβερνήσεις, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, το όπλο της δημοσιονομικής πολιτικής , ενώ και το άλλο όπλο της νομισματικής πολιτικής (ΕΥΡΩ) ασκείται, πλέον, αποκλειστικά από την Ε.Κ.Τράπεζα. Δικαιώνεται, μετά θάνατον, ο Α.Παπανδρέου που είχε πει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι μια συνθήκη των τραπεζιτών και χρειάζεται διορθώσεις...».Η συνθήκη του Μάαστριχτ προστάτευσε και στήριξε το νέο νόμισμα, το ευρώ, ώστε να σταθεί στις αγορές, να ισχυροποιηθεί και να γίνει αποθεματικό νόμισμα. Σήμερα, είναι το σκληρότερο νόμισμα στον κόσμο, κι αυτό μπορεί να είναι καλό για τους τραπεζίτες, αλλά όχι για την παραγωγή, τα προϊόντα και τις εξαγωγές της Ευρώπης.
Το, δε, εκτεταμένο φαινόμενο της κερδοσκοπίας που διαπιστώθηκε τις προηγούμενες ημέρες έναντι της χώρας μας, θα αποτελέσει τη γραμμή των κερδοσκοπικών funds, τα οποία θα «επιτίθενται» στα ομόλογα όποιας χώρας παρουσιάζει επιδείνωση στα οικονομικά της ανεβάζοντας τα επιτόκια με τα οποία την δανείζουν. Δηλαδή, μέσω της άκαμπτης στάσης της Ε.Κ.Τ. και της Ε.Επιτροπής επανήλθαμε σ΄αυτό που θέλαμε να αποφύγουμε με τη δημιουργία της Ε.Ε., στις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών/μελών. Μία άλλη, διαφορετική πολιτική στο σημείο αυτό θα ήταν η Ε.Κ.Τ. να εξέδιδε ευρωομόλογα και να δανείζεται εκείνη για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Τότε το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλώτερο και οι δυνατότητες (τα περιθώρια) κερδοσκοπίας εξαιρετικά περιορισμένα. Στη συνέχεια, η Ε.Κ.Τ. θα δάνειζε κάθε χώρα με διαφορετικό επιτόκιο και διαφορετικούς όρους, ανάλογα με τις επιδόσεις της. Η θέση της, κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα ήταν και πάλι νευραλγική , αλλά μέσα σ΄ένα άλλο πλαίσιο. Θα προωθούσε την πολιτική της, με δική της ευθύνη και με διαπραγματεύσιμο κόστος. Και, σε κάθε περίπτωση, θα παρείχε μια ορισμένη αμυντική γραμμή στις χώρες/μέλη απέναντι στην κερδοσκοπική βουλιμία. Ένας άλλος τρόπος θα ήταν η απορρόφηση σημαντικού μέρους των ελληνικών ομολόγων από την Ε.Κ.Τ., παρέχοντας έτσι κι ένα ευρύτερης σημασίας μήνυμα σταθερότητας και εμπιστοσύνης προς την ελληνική οικονομία. Όσο η Ε.Κ.Τ. κινείται στην οριοθετημένη σημερινή περιοριστική της πολιτική, τόσο οι μεγάλες τράπεζες θα αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού –και το αυξημένο κόστος χρήματος θα μετακυλίεται στις επιχειρήσεις, στην παραγωγή και τους πολίτες- βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική οικονομία σε ύφεση,σε ‘’πάγωμα’’. Ταυτόχρονα, στις ευρωπαϊκές χώρες και τον κόσμο της παραγωγής θα έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο βάρος γενεών, αλλά κι ένας μεγάλος ‘’έχθρος’’ : οι μεγάλες τράπεζες.

ΙV. Δράση σε δύο επίπεδα : Ε.Ε. – Ελλάδα.

Χωρίς να εγκαταλείπουμε μιά προοπτική συνολικής αλλαγής και ριζικής αναμόρφωσης της Ε.Ε. (δηλαδή, μια σοσιαλιστική στρατηγική) πρέπει να υπογραμμίσουμε με έμφαση ότι μια διαφορετική στρατηγική στα σημερινά πλαίσια της Ευρώπης, με αφορμή και τα μεγάλα και σοβαρά ζήτημα που ανέδειξε η κρίση, είναι δυνατή (εκτός του ότι είναι αναγκαία). Στα πλαίσια μιας τέτοιας ρεαλιστικής στρατηγικής - νοούνται ως πτυχές της κι όλα τα παραπάνω- δύο στόχοι είναι καθοριστικοί : (α). πραγματική πρόοδος για την οικονομική, κι όχι απλά νομισματική ενοποίηση, (β). θεαματική πρόοδο στην πολιτική ενοποίηση. Και για τους στόχους αυτούς και για μια νέα προοπτική η αφύπνιση, η ανόρθωση και η παρεμβατικότητα του ευρωπαϊκού ριζοσπαστισμού και των σοσιαλιστών είναι η καθοριστική προϋπόθεση.
Τέλος, -αλλά όχι τελευταίο-,ας μην λησμονείται ότι, σε περιόδους κρίσεων, η έλλειψη κοινής αποτελεσματικής πολιτικής και πραγματικής αλληλεγγύης στις οικονομικές και, -έστω, χαλαρές - πολιτικές ενώσεις (ΟΝΕ, Ε.Ε.) πληρώνεται απ΄όλους, και, πολύ βαρύτερα από τους κυρίαρχους των ενώσεων αυτών.

V. Mιά νέα κοινωνική συμμαχία, ένας νέος πατριωτισμός.

Είναι αναγκαίο κλείνοντας να τονίσουμε τα παρακάτω. Πρέπει να σταματήσει, εδώ και τώρα, η αυτολύπηση και το αυτομαστίγωμα. Καμία άλλη χώρα δεν έκανε τόση και τέτοια αυτοκριτική, δεν διασύρθηκε σε τέτοιο βαθμό από πολιτικούς και δημοσιογράφους της. Η περίοδος, πλέον, ζητά εργώδη προσπάθεια, πράξεις, αποτελέσματα, οργανωμένη αντεπίθεση. Όλοι οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν είναι ένα τσούρμο φοροκλεπτών, διαπλεκόμενων, βολεμένων, απατεώνων, που τρώνε στα ξενυχτάδικα τα λεφτά των Γερμανών... Δεν είναι όλοι οι Έλληνες λαμόγια.
Αρκετά !...Υπάρχει και η Ελλάδα της παραγωγής, των επιστημών, των καλλιεργιών, της εργασίας, του πολιτισμού, της γνώσης, του μόχθου, του αγώνα. Αυτή την Ελλάδα, πρέπει να ενώσουμε, να εκφράσουμε, να κινητοποιήσουμε , να εκπροσωπήσουμε ! Να αντιμετωπισθούν,επί τέλους, -φτάνει, πιά, οι περιγρφές!-, συστηματικά και οργανωμένα τα φαινόμενα και τους παράγοντες κλοπής, αρπαγής και κατασπατάλησης του δημόσιου και κοινωνικού αποθέματος της χώρας. Αλλά, παράλληλα, σε προτεραιότητα, άμεσα, να συνεγερθεί και να συγκροτηθεί η νέα μεγάλη παραγωγική, δυναμική κοινωνική συμμαχία στα πλαίσια ενός προγράμματος ανόρθωσης και ανασυγκρότησης της πατρίδας. Κοινωνική συμμαχία ενός νέου πατριωτισμού και μιας νέας επίμοχθης, αλλά ανορθωτικής, αναπτυξιακής δυναμικής.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. πρέπει ,–οφείλει-, να αποτελέσει το πολιτικό όχημα αυτής της κοινωνικής συμμαχίας. Η σχέση αυτή ΠΑΣΟΚ – νέας κοινωνικής συμμαχίας θα καθορίσει το μέλλον του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ως πολιτικού οργανισμού (κι όχι ως γραφειοκρατικό μηχανισμό). Οι στόχοι και τα αποτελέσματα της κοινωνικής συμμαχίας θα καθορίσουν το μέλλον της χώρας. Η ηγεσία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της εθνικής κοινωνικής συμμαχίας θα γράψει το νέο κεφάλαιο της ιστορίας (ο δρόμος της επιτυχίας δεν είναι ο μόνος, ούτε δεδομένος, αλλά, είναι το ζωτικό καθήκον, καθήκον ζωής ή θανάτου).
Η θρυλούμενη νέα μεταπολίτευση είναι εδώ, τώρα...
Το 1974, η μεταπολίτευση ήταν πολιτική (στον πυρήνα της πολιτειακή): από τη δικτατορία στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. Τώρα, η ‘’μεταπολίτευση’’ έχει οικονομικό υπόβαθρο -και μπορεί να αποκτήσει στον μετασχηματισμό της- νέο οικονομικό περιεχόμενο : από την χρεοκοπία στη νέα αναπτυξιακή διάρθρωση και παραγωγική δομή, στη νέα ανταγωνιστική Ελλάδα.

Θεσσαλονίκη, 20 Φεβρουαρίου 2010.

Κερδοσκόποι... [ Υπάρχει άμυνα της Ε.Ε. απέναντι στην κερδοσκοπία ; ]

2010-02-07T12:38:00.000-08:00

του Ελευθερίου Τζιόλα

Μεγάλος θόρυβος για την κερδοσκοπία και τους κερδοσκόπους...
Μιά συζήτηση με έντονα τα στοιχεία σκόπιμης ασάφειας και δαιμονοποίησης, σε μιά κοινωνία επιρεπή στη συνομωσία, το κουτσομπολιό και το παρασκήνιο . Και σ΄ενα σύστημα (το καπιταλιστικό) που το κέδρος είναι η ψυχή του. Μιά κοινωνία που δεν έχει διαπαιδαγωγηθεί να αναλύει και να συζητά, αλλά να καταναλώνει... Να καταναλώνει χαμηλής ποιότητας ειδήσεις, εικόνες, απόψεις, φαντασιώσεις. Και ένα σύστημα, όπου οι θεωρίες συνομωσίας επιτυγχάνουν ακριβώς το αντίθετο, το καθιστούν στα μάτια των απλών ανθρώπων πολυμήχανο και ακατανίκητο. Απέναντι σε τέτοιες καταστάσεις, συμπεριφορές και κυρίαρχες λογικές ‘’μέσου πολίτη’’ η ανάλυση και ο ‘’ορθός λόγος’’ δεν έχουν πολλά περιθώρια. Αν και είναι τα μόνα όπλα του για να δεί, να κατανοήσει και να σχεδιάσει τη συλλογική του δράση.

Πέρα απ΄αυτή την αναγκαία παρατήρηση, υπάρχει ένα μείζον θέμα πολιτικής ικανότητας και αποτελεσματικής απάντησης στο θέμα αυτό (της κερδοσκοπίας και των κερδοσκοπών).
Αν αποδεχθούμε ότι οι χώρες/μέλη της Ε.Ε. έχουν μόνο μία επιλογή απέναντι στους κερδοσκόπους να αποδεχθούν τους όρους του παιχνιδιού τους και ν΄αποδείξουν με την ασκούμενη πολιτική ότι ‘’πειθαρχούν’’, τότε τί εμποδίζει τους κερδοσκόπους –αφού κέρδισαν τον πρώτο γύρο- να οργανώσουν, όταν εκτιμήσουν, κι έναν δεύτερο κ.ο.κ. Και, σ΄αυτόν τον κατήφορο, πότε, πού –και από ποιούς- μπαίνει το τέρμα. Κανείς δεν απαντά γιατί το κερδοσκοπικό παιχνίδι θα σταματήσει, αν εφαρμοσθούν σκληρά περιοριστικά μέτρα. Ή, για να το πούμε αλλιώς, γιατί τα σκληρά μέτρα (η συνταγή της Ε.Κ.Τράπεζας και της Ε.Επιτροπής) αναχαιτίζουν την κερδοσκοπία.
Για να μην υπάρξει καμία απολύτως παρεξήγηση, έχουμε εξηγήσει και αναλύσει σε προηγούμενες παρεμβάσεις μας την αναγκαιότητα -και με δίκαιο τρόπο- εξυγίανσης των δημοσινομικών της πατρίδας μας, καθώς και την άμεση -και σε υψηλή προτεραιότητα- εφαρμογή μιας συστηματικής πολιτικής για την ανάκαμψη και την ανάπτυξη (για την ταχεία αντιστροφή του σπιράλ της ύφεσης, της καθίζησης).
Επανερχόμαστε στο συζητούμενο θέμα...
Το σημαντικώτερο, η Ε.Ε. και πιο συγκεκριμένα οι χώρες της ευρωζώνης, ως Ένωση κρατών και οικονομιών (με αυτά τα ‘’χαλαρά’’ στοιχεία ενοποίησης, που σήμερα την χαρακτηρίζουν) μπορεί να αντισταθεί, μπορεί να απαντήσει σ΄αυτό το κύμα κερδοσκοπίας και κερδοσκοπούντων. Άραγε, συνειδητοποιείται από τους κυρίαρχους θιασώτες του συστήματος (συντηρητικούς και μή) ότι παραδίδουν το συστημα στην αποσάθρωση και την χρεοκοπία. Μπορεί να αφήσει η Ε.Ε. να κατατρώγεται το περιφερειακό, σήμερα, και το κεντρικό αύριο –μέσα από την εξασθένιση του- τμήμα της ευρωζώνης ; Χθές ήταν η Ιρλανδία, παρ΄όλίγον το Βέλγιο, τώρα, η Ελλάδα, αύριο η Ισπανία και η Πορτογαλία, αμέσως μετά η Ιταλία κι έρχεται κι η σειρά του γερμανικού υπογάστριου (της Αυστρίας).Τί θα έχει απομείνει από την ευρωζώνη, αλλά και την Ε.Ε.;

Υπάρχουν γραμμές άμυνας της Ένωσης απέναντι στα κερδοσκοπικά funds; Υπάρχει πολιτική αποτροπής μιας τέτοιας εξέλιξης καταβαράθρωσης του ενοποιημένου ευρωπαϊκού χώρου και της προοπτικής του; Υπάρχει οικονομική, τραπεζική ηγεσία στην Ευρώπη ή έχει παραδοθεί σε ανθρώπους που διαβάζουν αριθμούς, ισολογισμούς και έχουν κολλήσει στο αυθαίρετο για τούτες τις μέρες κρίσης, 3% του Μάαστριχτ. Η Ε.Κ.Τράπεζα έχει την ευθύνη ή όχι της νομισματικής ένωσης, τουτέστιν της απόκρουσης των επιθέσεων καταράκωσης του ευρώ; Υπάρχει πολιτική ηγεσία στην Ευρώπη που θα σταθεί όρθια, διασώζοντας,τουλάχιστο, τον ενιαίο ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο ;
Ότι ο πρόεδρος Ομπάμα άσκησε –και ασκεί- μιά πολιτική που οδήγησε (ο ίδιος με ενεργητικές επιλογές κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα) το έλλειμα στο 11%, λέει κάτι σε κάποιον από τους ισχυρούς ηγέτες της Ε.Ε.; Η Μ.Βρετανία, πώς παραδίδει μαθήματα περιοριστικών πολιτικών -όντας , μάλιστα, έξω από την ευρωζώνη- με το έλλειμα της σχεδόν στο 12% ! Ο πιο ευάλωτος κρίκος της Ε.Ε. λόγω του μεγάλου και ανέλεγκτου στη δράση του χρηματοπιστωτικού τομέα (με ανάλογη νοοτροπία και λειτουργία με τον αμερικάνικο, η περίφημη ''αγγλοσαξωνική σχολή'')...
Και, ο πρόεδρος Σαρκοζί, τί θα κάνει με έλλειμα 8,5 % ;
Ο γαλλογερμανικός άξονας τί λέει, τώρα, που η ‘’φωτιά’’ φτάνει στην αυλή του ;

Όλα αυτά –και όσα θα αναπτυχθούν σ΄επόμενο σημείωμα μας- μπορούν να αποτελέσουν σοβαρό πολιτικό υλικό της μεγάλης αντεπίθεσης των σοσιαλιστών στην Ευρώπη. Η αφύπνιση τους και η παρεμβατικότητά τους είναι, πλέον, συνυφασμένη με το μέλλον της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης με νέα χαρακτηριστικά και νέο περιεχόμενο...

Ημιϋπαίθριοι: τι μπορούμε να κάνουμε ;

2010-01-28T03:51:00.000-08:00

του Ελευθέριου Τζιόλα

Συζητώντας ένα τέτοιο ζήτημα, οφείλουμε τουλάχιστον σε αδρές γραμμές να θέσουμε το πραγματικό πλαίσιο, τα υπαρκτά δεδομένα και εν συνεχεία να αναζητηθεί με αποφασιστικότητα η πρόταση-λύση διεξόδου.

Συνοπτικά:

1. Τα πολεοδομικά σχέδια, κατά βάση, προέκυψαν ως νομιμοποιήσεις και τακτοποιήσεις αυθαιρέτων.

2. Η χωροθέτηση των δημόσιων κοινωφελών λειτουργιών και οι ελεύθεροι χώροι πραγματοποιούνται εκεί που υπάρχει ελεύθερο οικόπεδο και όχι ως επιλογή γενικότερου σχεδιασμού.

3. Η μεταφορά συντελεστή δόμησης -ένα από τα πιο αποτελεσματικά πολεοδομικά εργαλεία- εφαρμόστηκε στρεβλά, ευτελίστηκε και σήμερα παραμένει ανενεργή.

4. Η αυθαιρεσία είναι τόσο εκτεταμένη χωρικά, αλλά κυρίως τόσο διαδεδομένη και αποδεκτή κοινωνικά, που αποτελεί καθεστώς. Δημιουργεί τετελεσμένα, πιέζοντας εκβιαστικά το κράτος να ρυθμίζει, να τακτοποιεί, να νομιμοποιεί μια ανακυκλούμενη πολεοδομική και περιβαλλοντική παρανομία... Αν υπάρχει αίτημα ανατροπής, με ουσιαστική -και όχι συνθηματολογική- έννοια (δηλαδή ανατροπή στους κώδικες συμπεριφοράς, την υφιστάμενη κατάσταση και τη διαχρονική κυβερνητική/διοικητική πρακτική και νοοτροπία), το πεδίο εφαρμογής (της ανατροπής) είναι τούτο! Ιδού η Ρόδος...

Οι ημιυπαίθριοι χώροι, ένα απαραίτητο αρχιτεκτονικό εργαλείο -ιδίως σε μια μεσογειακή χώρα- για την ένωση του “μέσα” με το “έξω”, μετατράπηκαν σε έμμεση αύξηση του εκμεταλλεύσιμου κτισμένου χώρου και του συντελεστή δόμησης.

Οι ημιυπαίθριοι στην πλειονότητά τους κλείστηκαν για να αυξήσουν τους εκμεταλλεύσιμους χώρους, -και να προσφέρουν οικονομικό όφελος υπεραξίας στους εργολάβους-, ενώ οι βοηθητικοί μετατράπηκαν σε χώρους κύριας χρήσης. Αυτή η κατάσταση είναι μια πραγματικότητα που αφορά σήμερα την πλειονότητα των κτισμάτων.

Οι παρακάτω θέσεις θα μπορούσαν, πιστεύουμε, να φανούν χρήσιμες:

(α). Η νομιμοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων δεν πρέπει να ταυτιστεί με εισπρακτική πολιτική.
(β). Να μη νομιμοποιηθεί η μετατροπή χώρων στάθμευσης σε χώρους κύριας χρήσης (διότι τότε μειώνονται οι υποχρεωτικές θέσεις στάθμευσης για τις υπάρχουσες χρήσεις).

(γ). Με διαδικασία αντίστοιχη του κοινωνικού συντελεστή (Ν.1337) να νομιμοποιηθούν οι ημιυπαίθριοι που έχουν κλειστεί μέχρι 15 - 20 τ.μ. σε κατοικίες, χωρίς την καταβολή προστίμου. Το μέτρο μπορεί να θεωρηθεί κοινωνικό μέτρο ικανοποίησης πραγματικών αναγκών.

(δ). Οι υπόλοιποι ημιυπαίθριοι χώροι να αντιμετωπιστούν με τη διαδικασία της τακτοποίησης, υπό την προϋπόθεση ότι βρίσκονται στο περίγραμμα του κτιρίου και έχουν περιληφθεί στη νόμιμη οικοδομική άδεια. Το πρόστιμο που θα επιβληθεί να είναι αντίστοιχο της αγοραίας αξίας ανά τ.μ. Η νομιμοποίηση των χώρων αυτών μπορεί να πραγματοποιηθεί με μεταφορά συντελεστή δόμησης (σ.δ.) από διατηρητέα κτίρια ή με αγορά σ.δ. από ειδικό ταμείο. Σ’ αυτό το ειδικό ταμείο θα κατατίθεται το τίμημα του σ.δ., αντίστοιχο του προστίμου. Το ταμείο αυτό θα διαθέτει τα εισπραττόμενα ποσά αποκλειστικά για την απαλλοτρίωση ή αγορά οικοπέδων που θα μετατρέπονται σε κοινόχρηστους χώρους πρασίνου. Η απαραίτητη νομοθετική ρύθμιση ενός τέτοιου μέτρου συνδυάζεται και στοχεύει σε πραγματική αύξηση του πρασίνου και των ελεύθερων χώρων.

Σε κάθε περίπτωση, πάντως, το μεγάλο και κρίσιμο θέμα είναι η αυθαίρετη δόμηση. Και πέρα από τις σχετικές επισημάνσεις στην αρχή αυτού του κειμένου, καθοριστική στο ζήτημα αυτό είναι η διάσταση της οικιστικής υπερμεγέθυνσης της Αθήνας.

Το έχουμε ξαναπεί, το τονίζουμε και τώρα: Η Αθήνα για να σωθεί πρέπει να πάψει να “αναπτύσσεται”, πρέπει να σταματήσει να μεγενθύνεται. Η Αθήνα -του 45% του πληθυσμού και του 70% των οικονομικών δραστηριοτήτων της χώρας- για να σωθεί πρέπει διοικητικά της τμήματα, οικονομικά της αντικείμενα με τις εξουσίες τους, τις υποδομές τους, τα στελέχη τους, να μετακινηθούν έξω και πέρα απ’ αυτήν.

Η Ελλάδα για να σωθεί πρέπει η περιφέρεια να αποσπάσει, να κερδίσει τμήματα της Αθήνας.
Απο(συγ)κεντρώστε την Αθήνα για να τη σώσετε...

Η Ελλάδα είναι και της Αθήνας το μέλλον...

------------------------------------------------------------
Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Μακεδονία" (19/11/2009) και στην εφημερίδα "ΗΜΕΡΗΣΙΑ" (21/11/2009).
Παράλληλα στάλθηκε προς Το Γραφείο του Πρωθυπουργού, την Υπουργό ΥΠΕΚΑ κ. Τ. Μπιρμπίλη και τον Υθυπουργό ΥΠΕΚΑ κ. Αθ. Μωραΐτη.

H Ελλάδα, η ευρωζώνη και το πραγματικό πρόβλημα ;

2010-01-27T02:34:00.000-08:00

του Ελευθερίου Τζιόλα

Ι. Η ελληνική περίπτωση.

Η χώρα στην πρώτη της πρόσωπο-με πρόσωπο επαφή της με τις αγορές πέτυχε τη σύναψη δανείου 8δις. ΕΥΡΩ.

Ενυπάρχει μέσα σ΄αυτό ένα διπλό μύνημα. Η Ελλάδα, παρ΄ ότι κλονισμένη και αδύναμη, διαθέτει αποθέματα εμπιστοσύνης, στέκεται όρθια. Από την άλλη πλευρά, επιβεβαιώθηκε και το μέγεθος του προβλήματος. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πληρώνει για τον δανεισμό της κάτι λιγότερο από την Ουκρανία και δύο φορές περισσότερο από τη Γερμανία, κάτι τέτοιο υπονόμευει κάθε βιώσιμη προοτική.

H χώρα διανύει μια περίοδο ασφυκτικών πιέσεων που εστιάζονται στο δημοσιονομικό της πρόβλημα (μεγάλο έλλειμα και τεράστιο δημόσιο χρέος). Η συνταγή απαιτούν να είναι άμεσης απόδοσης και με προσδιορισμένο το περιεχόμενο της (στα βασικά της στοιχεία).

Η Ελλάδα είναι, πράγματι, σ΄ορισμένες πλευρές της –μέσα στην ευρύτερη κρίση- μια ειδική περίπτωση. Η ‘’γκρίζα και ‘’μαύρη ‘’ περιοχή της οικονομίας της (παραοικονομία, διαφθορά) υπολογίζεται στο 35% του Α.Ε.Π.! Η εκτεταμένη φοροκλοπή και φοροδιαφυγή (υπολογισμένη στο 30% !), η τεράστια εισφοροδιαφυγή και εισφοροαποφυγή (υπολογισμένη μόνο για το ΙΚΑ, ετησίως στα 6,5 δις.ΕΥΡΩ !), η μεγάλη υποχώρηση στην παραγωγικότητα, οι απίθανες σπατάλες και η κακοδιαχείρηση αποτελούν ενδημικά αποσαθρωτικά φαινόμενα.

Η κάκιστη οικονομική πενταετία του Κ.Καραμανλή (του ‘’μικρού’’), με ευθύνες διαστάσεων χρεοκοπίας της πατρίδας, επέφερε καίριο, βαρύ πλήγμα…Έσπρωξε τη χώρα στην χειρότερη κατάσταση της στα τελευταία πενήντα χρόνια διαδρομής της.

Τα παραπάνω συγκροτούν την ‘’ελληνική ιδιαιτερότητα’’. Δεν πρέπει, όμως ποτέ να διαφεύγει της προσοχής -και της επικέντρωσης των πολιτικών μας- ότι το τεράστιο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών και ο εξαιρετικά χαμηλός όγκος πραγματικών επενδύσεων αποτυπώνουν το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, δείχνοντας την διαχρονική καχεκτική της αδυναμία και το αδιέξοδο της παραγωγικής της δομής. Σε τελική ανάλυση, το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα δομικό. Πρόβλημα μοντέλου παραγωγής και παραγωγικής βάσης, ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας.

Στα προβλήματα που συγκροτούν την ‘’ελληνική ιδιαιτερότητα’’ απαιτείται μια συνεκτικά σχεδιασμένη, δίκαια οργανωμένη και, κυρίως, με χειροπιαστά αποτελέσματα πολιτική εξυγίανσης, εκσυγχρονισμού,συμμαζέματος, ‘’νοικοκυρέματος’’.Στο βαθύτερο, όμως, δομικό προβλήματα της οικονομίας (της πραγματικής οικονομίας) απαιτείται μια νέα,ολοκληρωμένη, γενναία πολιτική αναπτυξιακής ανάκαμψης και νέων τομέων παραγωγής με αντίληψη παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας. Αυτή, η δεύτερη πλευρά –η αναπτυξιακή πολιτική- είναι η ατμομηχανή για την δραστική αλλαγή των αρνητικών δεδομένων, την ανάκαμψη και ένα μέλλον πραγματικής προόδου.

Αυτή η πλευρά δεν πρέπει και δεν μπορεί να ιεραρχείται χαμηλώτερα από την αναγκαία βραχυπρόθεσμη γραμμή της αναπροσαρμογής και της εξυγίανσης. Χρειάζεται, εδώ, αλλαγή προτεραιοτήτων, μετακίνηση του βάρους της πανεθνικής μας προσπάθειας προς την παραγωγική, αναπτυξιακή διάσταση και κινητοποίηση πόρων προς αυτή την κατεύθυνση (ξεδίπλωμα του ΕΣΠΑ, εφαρμογή του Π.Δ.Ε., επενδυτικά κίνητρα, ενεργειακός τομέας, οικονομία της γνώσης, κράτος υποστηρικτικό, λειτουργικό, αποτελεσματικό).

Αν όλα τα παραπάνω προωθηθούν, τότε η κρίση για την Ελλάδα θα έχει εννοηθεί και αξιοποιηθεί ως ευκαιρία. Κι αυτή η νέα, πανεθνική προσπάθεια ανασυγκρότησης, αλλαγών και ανάπτυξης (νέο μοντέλο, νέα περιεχόμενα, νέοι τομείς, νέα υποκείμενα) θα δημιουργεί μια νέα εθνική πραγματικότητα.

ΙΙ. Η ευρωζώνη, η Ε.Ε., η αλήθεια.

Όσο, όμως, αυτά είναι αλήθεια, άλλο τόσο είναι αλήθεια ένα άλλο μέρος που αφορά σην Ε.Ε., ιδιαίτερα την ευρωζώνη (τα προβλήματα, την κρίση της και τις αναγκαίες απαντήσεις) το οποίο σχεδόν αποκρύπτεται, αλλά είναι καθοριστικό και αξιολογικά σημαντικότερο για το άμεσο μέλλον της Ε.Ε. από την ελληνική περίπτωση. Πρόκειται για την κρίση της ευρωζώνης και, κατ΄επέκταση, της Ε.Ε., που είναι ευρύτερη και βαθύτερη και δεν περιορίζεται στην ελληνική περίπτωση, όπως στοχευμένα θα ήθελαν να περάσουν ως μήνυμα και ως προσέγγιση οι κυρίαρχες ελίτ (και, βέβαια, ‘’κορυφές’’ της Ε.Επιτροπής και της Ε.Κ.Τράπεζας).

Κρίση, η οποία, ενώ το φθινόπωρο 2008, είχε αξιολογηθεί ως μια εξελισσόμενη αποσαθρωτική διεργασία της ευρωπαϊκής οικονομίας, και αναζητούνταν λύσεις μέσω ενός νέου ‘’new deal’’, πολιτικών εθνικοποιήσεων και νεοκεϋνσιανών επιλογών, τώρα, η κρίση απομονώνεται σε ορισμένες χώρες/θήλακες, σε ορισμένες ζώνες, οι οποίες καλούνται να τα ‘’βγάλουν πέρα μόνες τους’’. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική από την παρουσιαζόμενη. Η Γερμανία έχει οδηγηθεί στα υψηλώτερα επίπεδα δανεισμού της μετά τον δεύτερο πόλεμο, η Γαλλία εμφανίζει έλλειμα που θυμίζει μεσογειακή χώρα (πάνω από 7,5%), η Ιταλία συγκαταλλέγεται στις οικονομίες βαθειάς ύφεσης, η Ισπανία δεν αποτελεί πλέον, εδώ και χρόνια, «θαύμα» και η Μ.Βρεττανία, παρ΄ότι εκτός ευρωζώνης, έχει παραπλήσιο με την υπερχρεωμένη Ιρλανδία έλλειμα. Δεν είναι, λοιπόν, μόνο η Ελλάδα, ούτε μόνο οι PIIGS (Portugal, Italy, Ireland, Greece, Spain) – piigs, που ηχητικά παραπέμπει στα ‘’γουρούνια’’…Ο μέσος όρος του ελλείματος, ως ποσοστό του ΑΕΠ στην Ε.Ε., είναι σήμερα στο 7%, και, μάλιστα, μετά από εφαρμογή σχετικών προγραμμάτων σταθερότητας! Η συμμετοχή της Ελλάδας, μίας χώρας με εκτόπισμα 2,5% στην ευρωπαϊκή οικονομία (γιατί αυτό είναι το πραγματικό οικονομικό της μέγεθος), έχει ασήμαντη επιρροή στο μέσο συνολικό ευρωπαϊκό έλλειμα (μαθηματικά ίση με 0,17%). Είναι, λοιπόν, μια κρίση ευρύτερη γεωγραφικά και βαθύτερη οικονομικά, που συνεχίζεται.

Συνεχίζεται και απειλεί, γιατί οι κυρίαρχες πολιτικές όπως τις οριοθετεί το πλαίσιο σταθερότητας, τις έχει αποφασίσει το συντηρητικό διευθυντήριο και τις προωθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Κομισιόν δεν μπορούν να αποτελέσουν απάντηση και να ορίσουν την διέξοδο. Η απάντηση με σκληρές περιοριστικές πολιτικές, πολιτικές και νέας συμπίεσης του σκέλους ΄΄εργασία΄΄ (στο δίπολο κεφάλαιο-εργασία) και πολιτικές ‘’σαλαμοποίησης’’ορισμένων χωρών δημιουργούν το αντίθετο από το επιθυμούμενο αποτέλεσμα, την βαθαίνουν και την ανατροφοδοτούν. Εξ άλλου, το σκληρό, αδυσώπητο μάθημα από την ιστορία των κρίσεων είναι ότι απάντηση τους με μονομερείς, περιοριστικές πολιτικές σημαίνει πραγματική καταστροφή. Το ‘’στράγγισμα’’ μιας οικονομίας σε ύφεση οδηγεί στον βέβαιο στραγγαλισμό της. Αργό ίσως, αλλά βέβαιο...

Επί πλέον, επισημαίνουμε ότι το όριο του ελλείματος στο 3% του ΑΕΠ έχει αφαιρέσει ουσιαστικά από τις κυβερνήσεις, ιδιαίτερα σε εποχές κρίσης, το όπλο της δημοσιονομικής πολιτικής , ενώ και το άλλο όπλο της νομισματικής πολιτικής (ΕΥΡΩ) ασκείται, πλέον, αποκλειστικά από την Ε.Κ.Τράπεζα. Δικαιώνεται, μετά θάνατον, ο Α.Παπανδρέου που είχε πει ότι «η συνθήκη του Μάαστριχτ είναι μια συνθήκη των τραπεζιτών και χρειάζεται διορθώσεις»...Η συνθήκη του Μάαστριχτ προστάτευσε και στήριξε το νέο νόμισμα, το ευρώ, ώστε να σταθεί στις αγορές, να ισχυροποιηθεί και να γίνει αποθεματικό νόμισμα. Σήμερα, είναι το σκληρότερο νόμισμα στον κόσμο, κι αυτό μπορεί να είναι καλό για τους τραπεζίτες, αλλά όχι για την παραγωγή, τα προϊόντα και τις εξαγωγές της Ευρώπης.

Το, δε, εκτεταμένο φαινόμενο της κερδοσκοπίας που διαπιστώθηκε τις προηγούμενες ημέρες έναντι της χώρας μας, θα αποτελέσει τη γραμμή των κερδοσκοπικών funds, τα οποία θα «επιτίθενται» στα ομόλογα όποιας χώρας παρουσιάζει επιδείνωση στα οικονομικά της ανεβάζοντας τα επιτόκια με τα οποία την δανείζουν. Δηλαδή, μέσω της άκαμπτης στάσης της Ε.Κ.Τ. και της Ε.Επιτροπής επανήλθαμε σ΄αυτό που θέλαμε να αποφύγουμε με τη δημιουργία της Ε.Ε., στις κερδοσκοπικές επιθέσεις εναντίον των χωρών/μελών. Μία άλλη, διαφορετική πολιτική στο σημείο αυτό θα ήταν η Ε.Κ.Τ. να εξέδιδε ευρωομόλογα και να δανείζεται εκείνη για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Τότε το κόστος θα ήταν πολύ χαμηλώτερο και οι δυνατότητες (τα περιθώρια) κερδοσκοπίας εξαιρετικά περιορισμένα. Στη συνέχεια, η Ε.Κ.Τ. θα δάνειζε κάθε χώρα με διαφορετικό επιτόκιο και διαφορετικούς όρους, ανάλογα με τις επιδόσεις της. Η θέση της, κατ΄αυτόν τον τρόπο, θα ήταν και πάλι νευραλγική , αλλά μέσα σ΄ένα άλλο πλαίσιο. Θα προωθούσε την πολιτική της, με δική της ευθύνη και με διαπραγματεύσιμο κόστος. Και, σε κάθε περίπτωση, θα παρείχε μια ορισμένη αμυντική γραμμή στις χώρες/μέλη απέναντι στην κερδοσκοπική βουλιμία. Όσο η Ε.Κ.Τ. κινείται στην οριοθετημένη σημερινή περιοριστική της πολιτική, τόσο οι μεγάλες τράπεζες θα αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού –και το αυξημένο κόστος χρήματος θα μετακυλίεται στις επιχειρήσεις, στην παραγωγή και τους πολίτες- βυθίζοντας ακόμα περισσότερο την πραγματική οικονομία σε ύφεση,σε ‘’πάγωμα’’. Ταυτόχρονα, στις ευρωπαϊκές χώρες και τον κόσμο της παραγωγής θα έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο βάρος γενεών, αλλά κι ένας μεγάλος ‘’έχθρος’’ : οι μεγάλες τράπεζες.

ΙΙΙ. Δράση και στα δύο επίπεδα : Ε.Ε. – Ελλάδα.

Η παραπάνω ανάλυση επιχειρεί να δείξει συγκεκριμένα έναν άλλο δρόμο (σ΄ενα κρίσιμο θέμα) για να βεβαιώσει ότι υπάρχουν ‘’άλλες πολιτικές’’, κι ότι ο προβαλλόμενος μονόδρομος εξυπερητεί εκείνους που τον προβάλλουν.

Να υπογραμμίσουμε με έμφαση ότι μια συνολικώτερη διαφορετική στρατηγική στην Ευρώπη-στα πλαίσια της οποίας ως πτυχές της νοούνται κι όλα τα παραπάνω-σχετίζεται στενά : (α). με πραγματική πρόοδο στην οικονομική, κι όχι απλά νομισματική ενοποίηση, (β). με θεαματική πρόοδο στην πολιτική ενοποίηση και (γ). με την ανόρθωση και την παρεμβατικότητα του ευρωπαϊκού ριζοσπαστισμού και των σοσιαλιστών.

Πάντως, στο μέτωπο αυτό, -της κρίσης στην ευρωζώνη και του ριζικού αναπροσανατολισμού της ευρωπαϊκής πολιτικής-, θα μπορούσε να ξετιλυχθεί ένα κύμα παρέμβασεων διανοουμένων, οργανώσεων, ινστιτούτων, δικτύων για την παρουσίαση του αδιεξόδου της κυρίαρχης γραμμής στην Ευρώπη, καθώς, και την ανάδειξη μιας άλλης οπτικής. Μια τέτοια πανευρωπαϊκή δραστηριοποίηση, εκτός των άλλων, θα αποτελούσε υποστήριξη και προς τις πιεζόμενες σήμερα χώρες.

Ας μην λησμονείται ότι, σε περιόδους κρίσεων, η έλλειψη κοινής αποτελεσματικής πολιτικής και πραγματικής αλληλεγγύης στις οικονομικές και, -έστω, χαλαρές - πολιτικές ενώσεις (ΟΝΕ, Ε.Ε) πληρώνονται απ΄όλους, και, πολύ βαρύτερα από τους κυρίαρχους των ενώσεων αυτών. Αυτή κατά βάθος είναι η αγωνία, πρωτίστως, της κ. Μέρκελ, αλλά και του κ. Σαρκοζί. Μόνο που η λύση δεν είναι, ούτε μπορεί να είναι, η εξάντληση της Ελλάδας… Όσο,δε, για τη Μ.Βρεττανία και τους ‘’Financial Times’’ το πρόβλημα είναι άλλης τάξης, είναι η ίδια η ευρωζώνη...

Να ξαναζωντανέψουμε την Δημοκρατία μας

2010-01-18T10:32:00.000-08:00

Τα προβλήματα της οικονομίας θα έπρεπε να μας κάνει να μην ασχολούμαστε με τίποτα άλλο και εμάς ως θεατές και δημοσιογράφους αλλά και τους πολιτικούς της χώρας και κυρίως τους κυβερνώντες.

Αυτήν την στιγμή πρέπει να βγούμε από την επιτήρηση το συντομότερο, να υπάρξει ένα σχέδιο που να αποβλέπει σε μια καλύτερη Ελλάδα ύστερα από μια σκληρή περίοδο λιτότητας και «ισχνών αγελάδων» . Ποιος από όλους μας, του αρέσει να έρχονται οι Ευρωπαίοι και να ελέγχουν κάθε έγγραφο, κάθε έσοδο και κάθε δαπάνη ;

Αντ’ αυτού η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η νέα κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αποφασίζει να ασχοληθεί με ένα μείζον θέμα της χώρας, αλλά όχι τόσο επείγον. Θα μπορούσε να περιμένει και 2-3 χρόνια. Δεν χάλασε και ο κόσμος…

Και μάλιστα χωρίς να υπάρχει καν στο πρόγραμμά του. Όπως δεν υπήρχε και το θέμα των ταυτοτήτων αν θυμάστε καλά. Και αυτά τα 2 συνδέονται ασφαλώς. Δεν μπορεί όλα να είναι θεωρίες συνομωσίας.

Στην ουσία του ζητήματος, είναι γεγονός ότι οι μετανάστες στην χώρα μας δεν είναι και από τους πιο αγαπητούς, ούτε βέβαια και ο κράτος απέναντί του είναι σωστό, ενώ αυτοί στην πλειονότητά τους είναι μια εργατική δύναμη που βοήθησε την χώρα να μπει στην ΟΝΕ αλλά και να πραγματοποιήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι μετανάστες αυτοί την στιγμή είναι ένα πολύτιμο γρανάζι στην μηχανή του κράτους. Και εμείς σαν λαός δεν θελήσαμε ποτέ να τους αφομοιώσουμε. Μας άρεσαν να μας μαζεύουν τις ελιές, να βοσκάν τα πρόβατα, να βάφουν τους τοίχους με 3 και 60 και εμείς να κάνουμε 5 και 6 χρόνια να βγάλουμε μια σχολή, ζώντας το αγαθό της «φοιτητικής ζωής» . Μας βόλευε να δουλεύουν χωρίς δικαιώματα.

Στην ανάγκη για φτηνή εργασία, φώναζες τον «Αλβανό», στο κακό όμως πάλι έλεγες «Αλβανοί σε κλέψανε ;» Στο ασανσέρ δημόσιας υπηρεσίας αν τύχαινες με κάποιον αλλοεθνή, φυλαγόσουν και κρατούσες σφιχτά την τσάντα σου. Αυτό λέγεται Κοινωνικός Ρατσισμός φίλοι μου. Δυστυχώς στην χώρα μας έχουμε μπόλικο.

Οφείλουμε σαν κοινωνία, τα παιδιά των ΝΟΜΙΜΩΝ μεταναστών, που γεννήθηκαν στη χώρα μας να τα αφομοιώσει. Το παιδί που γεννήθηκε και μεγαλώνει σε αυτή τη χώρα μπορεί στα 18 του να εκλέξει τους τοπικούς και εθνικούς άρχοντες στη χώρα που ζει, εργάζεται ή σπουδάζει. Στην χώρα που πιθανώς αύριο να κάνει την δική του οικογένεια. Γιατί να αποφασίζουν άλλοι για αυτό ;

Για το ζήτημα της ιθαγένειας τώρα, εδώ χρειάζεται να μπουν αρκετές δικλείδες ασφαλείας έτσι ώστε να μην γίνει η χώρα μας, απλά ένα σταυροδρόμι που θα δίνει «διαβατήρια» Ευρωπαίων πολιτών. Μιλώντας μόνο για τα τέκνα των ΝΟΜΙΜΩΝ μεταναστών που έχουν γεννηθεί ή θα γεννηθούν στην χώρα μας, θα μπορούσαν να πάρουν την ιθαγένεια. Αφού θα έχουν παρακολουθήσει την υποχρεωτική ελληνική εκπαίδευση μέχρι τα 15 και αφού περάσει από ειδικές εξετάσεις που θα τον εξετάζουν στην γνώση της γλώσσας, της ιστορίας του ελληνικού έθνους κλπ.

Κοινώς, το να πάρει ένας μετανάστης την ελληνική ιθαγένεια να γίνει μια αρκετά δύσκολη διαδικασία. Να «πονέσει» κάποιος για να την πάρει. Να «μοχθήσει». Έτσι θα έχει και αξία, έτσι θα αξίζουν και αυτοί που θα την πάρουν. Πάντοτε με δικλείδες ασφαλείας για να αποτραπούν φαινόμενα πλαστών εγγράφων από τυχοδιώκτες. ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΙΣΧΥΕΙ ΑΜΦΙΔΡΟΜΑ. Το παιδί πήρε ιθαγένεια, δεν σημαίνει ότι και οι γονείς, ο μπατζανάκης, ο θείος και ο τριτοξάδερφος θα έχει τα ίδια δικαιώματα.

Πάνω από όλα αυτά βέβαια, χρειάζεται μια μόνο κίνηση. Η διενέργεια ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ . Να σεβαστούμε επιτέλους την επιθυμία των πολλών. Να ξαναζωντανέψουμε την Δημοκρατία μας που θα βουλιάζει στον βούρκο των σκανδάλων με τις 5 ταυτόχρονες εξεταστικές.

Δημήτρης Συρμάτσης
Salonica Press News

Oι 100 ημέρες...

2010-01-12T11:40:00.000-08:00

Οι 100 ημέρες…

Πρώτα απ΄όλα, μια επισήμανση γενικώτερης σημασίας. Μεταξύ των διαπιστώσεων και των πράξεων, μεταξύ των λόγων και των έργων υπάρχει, συνήθως, στη χώρα μας μια απόσταση χάους. Συνέβαινε και πρίν, αλλά, τώρα, μπορεί να αποβεί καταστροφική.
Σχεδόν όλοι, -εκπρόσωποι πολιτικών κομμάτων, κοινωνικών χώρων, οικονομικών φορέων, αλλά και οι απλοί πολίτες-, στις εκτιμήσεις τους διαπιστώνουν ότι η χώρα βρίσκεται στη δυσκολώτερη κατάσταση όλης της διαδρομής των τελευταίων πενήντα (50) και πλέον χρόνων . Σχεδόν όλοι λένε ότι για πρώτη φορά στα τελευταία χρόνια η επόμενη γενιά, δηλαδή τα παιδιά μας, θα ζήσουν χειρότερα από την προηγούμενη, δηλαδή από εμάς. Οι ευθύνες, βέβαια, εδώ του Κ.Καραμανλή (του ''μικρού'') και της ''Ν.Δ.'' είναι ευθύνες με διάσταση χρεοκοπίας της πατρίδας. Η ζωή, όμως, και η πατρίδα ζητούν να συνεχίσουμε. Συνεχίζουμε...
Κι ενώ, λοιπόν, διατυπώνεται αυτός ο δραματικός συμπερασματικός λόγος για την κατάσταση της χώρας, οι συμπεριφορές, οι πράξεις είναι σε εντελώς διαφορετικό κλίμα, σε εκδηλώσεις διαφορετικής λογικής. Βρίσκονται στην προέκταση ενός άκρατου ατομισμού, ενός περιρρέοντος ευδαιμονικού μικροαστισμού, σαν να μην συμβαίνει κάτι πολύ βαθύ και συγκλονιστικό... Μάλλον σε ένα μικροεπεισόδιο οικονομικής δυσπραγίας, παρά σε μια συθέμελη κρίση παραπέμπουν όλες αυτές οι πρακτικές, οι στάσεις και οι εκδηλώσεις.
Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση έστειλε διαπεραστικά μηνύματα σχετικά με τη διαχείρηση της δημόσιας περιουσίας και χρησιμοποίησε τη δύναμη του παραδείγματος με τον αναγκαίο αυτοπεριορισμό των διευθυντικών κορυφών (σε μια κρίσιμη περίοδο δημοσιονομικής προσαρμογής). Εμφάνισε, όμως, προβλήματα στην έγκαιρη διατύπωση μιας συγκροτημένης και ιεραρχημένης πολιτικής διεξόδου από την κρίση. Τρείς είναι οι άξονες ενός τέτοιου σχεδίου :
(1). η δημοσιονομική προσαρμογή (με σταθμισμένα, κοινωνικά δίκαια μέτρα άμεσου αποτελέσματος, αλλά και επιλογές μεσοπρόθεσμης εξυγίανσης/διόρθωσης) ,
(2). η αναπτυξιακή ανάκαμψη (με στήριξη των παραδοσιακών ισχυρών κλάδων της οικονομίας -κατασκευαστικός τομέας, τουριστικός κλάδος σ΄όλες του τις μορφές και ναυτιλιακός χώρος-, αλλά και τη δημιουργία νέων πεδίων δυναμικής ανάπτυξης -νέα αγροτική/μεταποιητική οικονομία, ενεργειακός τομέας, οικονομία της γνώσης), και,(3). το κράτος (με την έννοια του παραγωγικού υποστηρικτικού μηχανισμού και με τη διάσταση του ''κοινωνικού κράτους'' και του ''κράτους δικαίου'', δηλαδή, ενός μετασχηματισμένου/ενεργητικού κράτους). Τα πέντε (5) νομοσχέδια που είχε παρουσιάσει, πρόσφατα, ο Γ.Παπανδρέου στην Δ.Ε.Θ. συναποτελούσαν ένα μίγμα θετικής διεξόδου και διαποτίζονταν απ΄ αυτούς τους αξόνες. Τα μόλις δύο (2) ψηφισθέντα νομοσχέδια στη Βουλή -ένα για το επίδομα αλληλεγγύης και ένα για το ΑΣΕΠ- παρά τη σημασία τους, απέχουν από τη δυναμική, δημιουργική ώθηση που είχε, και έχει ανάγκη, η οικονομία και η χώρα.
Στο σημείο αυτό, και μάλιστα, μετά την πρόσφατη επίσκεψη των κοινοτικών στελεχών, πρέπει να επισημάνουμε, ότι η επιλογή της διαμόρφωσης του Προγράμματος Σταθερότητας από κοινού με τις υπηρεσίες της Κομισιόν, ώστε να αποκλεισθεί το ενδεχόμενο απόρριψης του, ενώ είναι δικαιολογημένη, πρέπει να μην καταλήξει να είναι η πλήρης αποδοχή και η ελληνική αποτύπωση της καθιερωμένης τυποποιημένης συνταγής των Βρυξελλών, την οποία επί της ουσίας εισηγούνται οι αγορές (δηλαδή, μείωση μισθών, μείωση κοινωνικών δαπανών, μείωση συντάξεων, αύξηση έμμεσων φόρων). Πρέπει να είναι σαφές ότι αν η δραστική αναπροσαρμογή δεν γίνει με όρους πραγματικής εξυγίανσης και κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά με τη συνταγή των αγορών, -και μάλιστα στην ελληνική καπιταλιστική ιδιοτυπία της κλεπτοκρατίας-, τότε, απλώς, θα διαιωνισθεί αυτό το χρεοκοπημένο αντικοινωνικό μοντέλο. Αν είναι να πληρώσουν το κόστος της δημοσιονομικής εξυγίανσης οι ίδιες κοινωνικές κατηγορίες, που ήδη έχουν πληρώσει (φορολογούμενες και πολλαπλά επιβαρυνθείσες) αφήνοντας την ‘’γκρίζα’’ και ‘’μαύρη’’ περιοχή της οικονομίας, ουσιαστικά ανέγγιχτη, τότε η βύθιση είναι βέβαια και η ανάκαμψη αδύνατη. Επίσης, η πίεση των αγορών και της Κομισιόν στα δημοσιονομικά (ως βραχυπρόθεσμη απαίτηση), δεν πρέπει να μας οδηγήσει να χάσουμε από τις προτεραιότητες μας τον δεύτερο και τρίτο άξονα, που παραπάνω αναφέρθηκαν, και αποτελούν το πραγματικό όχημα βιώσιμης οικονομικής προοπτικής : την αναπτυξιακή ανάκαμψη (με δέσμη ενεργητικών πολιτικών, σοβαρό Π.Δ.Ε. και πλήρες ξεδίπλωμα του ΕΣΠΑ) και το μετασχηματισμένο κράτος (αντιγραφειοκρατικό, παραγωγικό, ενεργητικό). Δεν πρέπει να λησμονούμε ποτέ ότι το βαθύτερο πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας αποτυπώνεται στο τεράστιο έλλειμα τρεχουσών συναλλαγών και τον εξαιρετικά χαμηλό όγκο πραγματικών επενδύσεων. Σε τελική ανάλυση, το πρόβλημα της χώρας είναι πρόβλημα παραγωγικής βάσης, ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας. Είναι πρόβλημα της πραγματικής οικονομίας.
Για τις εκατό (100), λοιπόν, ημέρες, συνοπτικά, το δίλλημα δεν είναι, όπως συνήθως τίθεται, μεταξύ θετικού ή αρνητικού απολογισμού. Προφανώς, η κίνηση είναι προς τα μπρός... Η κοινωνική αποδοχή και η στήριξη, παρά τις διαπιστωμένες αστοχίες, αντιφάσεις και αρρυθμίες, είναι σημαντική, ενώ και οι προσδοκίες διακρατούνται. Όμως, όλα τα μείζονα θέματα της χώρας (οικονομία, εθνικά, κράτος) κινούνται στην κρίσιμη περιοχή, βρίσκονται στο ‘’κόκκινο’’. Kακή αίσθηση και διαχείρηση του πολιτικού χρόνου, και τυχόν νέες παλινωδίες, μπορεί να αποβούν μοιραίες. Ο ιστορικός ηγέτης, Α.Παπανδρέου, σε τέτοιες περιστάσεις, έλεγε : ''δεν δικαιούμαστε να αποτύχουμε...".
Όσοι έχουμε βαθύτερη συνείδηση των πραγμάτων και των εξελίξεων οφείλουμε να πράξουμε σταθερά, υπεύθυνα και με συνέχεια το καλύτερο.
Θα ήθελα να κλείσω τούτη την παρέμβαση, επισημαίνοντας ότι η καθυστέρηση στην στελέχωση -με ποιοτικό και ικανό δυναμικό- των δημόσιων οργανισμών και φορέων με έδρα τη Θεσσαλονίκη (πανελλαδικής ή/και διεθνούς εμβέλειας) είναι μεγάλη. Συσσωρεύονται και προκαλούνται προβλήματα με αρνητικές επιπτώσεις. Οι σχετικές αποφάσεις δεν μπορούν να βραδύνουν άλλο…
Οι καιροί ου μενετοί.
Και οι ευθύνες καθοριστικές…

Θεσσαλονίκη, 12 Ιανουαρίου 2010.

Τέσσερεις (4) προτάσεις για την Αυτοδιοίκηση και την Περιφ.Διοίκηση (''Καλλικράτης'' - ''Καποδίστρια ΙΙ ").

2010-01-11T02:12:00.000-08:00

Τέσσερεις (4) προτάσεις: για ένα νέο ουσιαστικό κύμα Αποκέντρωσης.

1. Μητροπολιτικοί Δήμοι.

Οι συζητήσεις για ένα νέο σχέδιο αναδιοργάνωσης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης («Καποδίστριας ΙΙ») αναφέρονται και πάλι, ως επί το πλείστον, στους περίπου χίλιους (1000) νέους δήμους που προήλθαν από τον «Καποδίστρια Ι»στην περιφέρεια της χώρας, εκτός των δύο – μάλλον τριών – μεγάλων πολεοδομικών συγκροτημάτων Αθηνών, Πειραιά και Θεσσαλονίκης. Ενώ το πραγματικό πρόβλημα οργανωτικής – χωροταξικής αναδιοργάνωσης και αποτελεσματικής διοίκησης αφορά κυρίως αυτές τις περιοχές. Εξάλλου, ο «Καποδίστριας Ι» δεν αντιμετώπισε αυτή τη σοβαρή εκκρεμότητα, εξαιτίας πιέσεων από συσχετισμούς παραγόντων και λόγω ταλαντεύσεων εκλογικίστικων σκοπιμοτήτων στις περιφέρειες Αθηνών και Πειραιώς. Καταστάσεις, οι οποίες, τώρα, πρέπει – και μπορούν – να ξεπερασθούν.
Συνεκτιμώντας τις υφιστάμενες τάσεις πληθυσμιακής συγκέντρωσης και συσσώρευσης δραστηριοτήτων σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, καθώς και τις σύγχρονες δυνατότητες επικοινωνίας και δικτύωσης, το σχέδιο αναδιοργάνωσης (στην ουσία ανασυγκρότησης) των μητροπολιτικών περιοχών πρέπει να περιλαμβάνει όχι μόνο την Αθήνα, τον Πειραιά και τη Θεσσαλονίκη, αλλά και σημαντικά άλλα αστικά κέντρα, όπως την Πάτρα, το Ηράκλειο, τη Λάρισσα, την Καβάλα, το Βόλο κλπ.
Το νέο σχέδιο, λοιπόν, για χωροταξική – διοικητική αναδιοργάνωση πρέπει να εφαρμοσθεί – για τα μεγέθη της κλίμακας της Ελλάδας – σ’ όλα τα πολεοδομικά συγκροτήματα με πυκνότητα πληθυσμού άνω των 400.000 κατοίκων.
Η πρότασή μας κινείται στους παρακάτω απλούς και σαφείς άξονες:
1ος : Τα πολεοδομικά συγκροτήματα, ως κοινωνικές και χωροταξικές ενότητες, όχι μόνο στην υφιστάμενη κατάστασή τους αλλά και στην χρονικά και προγραμματικά προβλεπόμενη, αποτελούν τους νέους δήμους, τους μητροπολιτικούς δήμους.
2ος : Οι εσωτερικές – εντός των νέων (μητροπολιτικών) δήμων – ενότητες (ανθρωπογεωγραφικά, χωροθετικά, ιστορικά και οικονομικοκοινωνικά) αποτελούν τα Δημοτικά Διαμερίσματα. Τα όρια των δημοτικών διαμερισμάτων δεν μπορεί να είναι τα όρια των επί μέρους προϋφιστάμενων δήμων, αλλά ευρύτερης έκτασης, ώστε να δημιουργείται ένα σοβαρό χωρικό μέγεθος για την εφαρμογή δράσεων και την ουσιαστική άσκηση πολιτικών.
3ος : Ο Δήμος και τα Διαμερίσματα διοικούνται από αιρετούς άρχοντες (Δήμαρχο, Πρόεδρο Διαμερίσματος) και ισχυρά αιρετά Συμβούλια. Ο αριθμός των μελών των Συμβουλίων Δημοτικών και Διαμερισματικών ορίζεται με βάση πληθυσμιακά κριτήρια, με ελάχιστο όριο τα 41 μέλη στους δήμους και τα 21 μέλη στα διαμερίσματα. Ως διοικούσα παράταξη αναδεικνύεται εκείνη που θα επιτύχει το 50% +1 της εκλογικής δύναμης. Γεγονός που σημαίνει και ακύρωση του νόμου της «Ν.Δ» με το μειοψηφικό 42%. Ειδική μέριμνα θα υπάρξει στη ρύθμιση των σχέσεων μεταξύ των βαθμίδων των αιρετών εξουσιών, με μετακίνηση του κέντρου βάρους προς τη βάση και προς τα αντιπροσωπευτικότερα σώματα. Προς αυτή την κατεύθυνση λειτουργεί και ένα αναλογικότερο σύστημα αντιπροσώπευσης (γεγονός που επιβάλει την αλλαγή εκλογικού νόμου).
4ος : Οικοδόμηση νέων σχέσεων σε δύο επίπεδα: αποκεντρωμένων θεσμών – λαϊκής βάσης, στο εσωτερικό των ίδιων των θεσμών. Αναγκαίες είναι δύο αντίστοιχες ριζοσπαστικές δέσμες μέτρων: πρώτη· καθιέρωση συμμετοχικών διαδικασιών της κοινωνικής βάσης με αποτελεσματικό χαρακτήρα, δεύτερη· η εφαρμογή μέτρων αντιμετώπισης της διαφθοράς, εφαρμογής της διαφάνειας και διάκρισης ρόλων στα πλαίσια των νέων θεσμών.
Στην πρώτη κατηγορία αναφέρονται:
• η ανοιχτή, ετήσια λογοδοσία όλων των αιρετών οργάνων διοίκησης και η ψήφιση του απολογισμού τους, με δικαίωμα μομφής στο σύνολο ή σ’ επιμέρους παράγοντες άσκησης εξουσίας (και την συνεπαγόμενη ολική ή μερική εκλογή μετά την καθαίρεση λόγω μομφής).
• τα αποφασιστικά δημοψηφίσματα, τα αιρετά λαϊκά μέλη σε Οργανισμούς και Μόνιμες Επιτροπές, η παρεμβατική κοινωνική διαβούλευση δεσμευτικού χαρακτήρα.
• η αυτόνομη οργάνωση των πολιτών σε συλλόγους και σωματεία με αντικείμενο την ποιότητα ζωής, τις υποδομές, την κοινωνική προστασία, το περιβάλλον, τον πολιτισμό.

Στη δεύτερη κατηγορία αναφέρονται:
• η κυκλική εναλλαγή διευθυντικών στελεχών, ανά τακτές χρονικές περιόδους, μεταξύ των υπηρεσιακών μονάδων εντός της Αυτοδιοίκησης.
• ο αποκλεισμός εκλογής σε αιρετά όργανα της αυτοδιοίκησης διευθυντικών στελεχών που ασκούν διοικητικά καθήκοντα στο θεσμό.
• η επέκταση του «πόθεν έσχες», η έμφαση στην εξακρίβωση του «πόθεν», και η ενσωμάτωση του στην ετήσια λογοδοσία.

Μια τέτοια μεγάλη θεσμική αλλαγή στην οργάνωση της διοίκησης και στην αντιμετώπιση των τοπικών, κοινωνικών υποθέσεων διαμορφώνει ριζικά νέα πολιτικά και αναπτυξιακά δεδομένα. Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοιας έκτασης και μεγέθους μεταρρύθμιση θα αποτελέσει την ατμομηχανή για την εφαρμογή αντίστοιχων αλλαγών ανασυγκρότησης – συσσωμάτωσης και στους άλλους, περιφερειακούς δήμους της χώρας, ελαττώνοντας τον αριθμό των δήμων στην περιφέρεια της χώρας από τους σημερινούς 1035 σε μικρότερο αριθμό (380 – 430). Έτσι συγκροτείται το τμήμα της διοικητικής μεταρρύθμισης που αφορά την πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση ενός νέου σχεδίου. Στην τρέχουσα συζήτηση μια τέτοια απόπειρα συνηθίζεται να αποκαλείται «Καποδίστριας ΙΙ», αλλά προσλαμβάνει, μέχρι τώρα, ένα τεχνικό – διαχειριστικό περιεχόμενο.

2. Η αιρετή Περιφερειακή Διοίκηση.

Στη χώρα πρέπει να επανακαθορισθούν οι Περιφέρειές της. Ο νέος αριθμός Περιφερειών, με βάση ανθρωπογεωγραφικά, αναπτυξιακά και ιστορικά κριτήρια, δεν μπορεί να υπερβαίνει τις δεκατρείς (13). Στα πλαίσια των Περιφερειών καθορίζονται τα Νομαρχιακά Διαμερίσματα. Οδηγό για τον χωρικό καθορισμό των νομαρχιακών διαμερισμάτων αποτελεί η υφιστάμενη διαίρεση της χώρας σε νομούς. Οι διοικήσεις των περιφερειών και των νομαρχιακών διαμερισμάτων είναι αιρετές, και προκύπτουν μέσα από ενιαία εκλογική διαδικασία, με αναμέτρηση παρατάξεων οι οποίες εκπροσωπούνται και στην περιφέρεια και στα νομαρχιακά διαμερίσματα.
Ο αριθμός και ο τρόπος εκλογής του Περιφερειάρχη, του νομάρχη(αιρετό στέλεχος του Περ.Συμβουλίου, ορισμένου με απόφαση του Περιφερειάρχη και για ορισμένη θητεία) και των μελών του Περιφερειακού και Νομαρχιακού Συμβουλίου προσδιορίζεται από νέο εκλογικό νόμο, με τον οποίο θα επιδιώκεται και η αναλογικότερη εκπροσώπηση των πολιτικών δυνάμεων της κοινωνίας.
Ο αριθμός των μελών (στα δύο Συμβούλια) ορίζεται με βάση τα πληθυσμιακά κριτήρια με ελάχιστο όριο τα 41 μέλη στην Περιφέρεια και ρύθμιση για την απαραίτητη εκπροσώπηση των νομαρχιακών διαμερισμάτων, και ελάχιστο όριο τα 21 μέλη στους Νομούς (νομοδιαμερίσματα).
Η αιρετή διοίκηση της Περιφέρειας δεν εξαντλείται στη μονοπρόσωπη έκφραση της (περιφερειάρχης), αλλά συγκροτείται και λειτουργεί συλλογικά με τη μορφή ενός είδους «περιφερειακής κυβέρνησης» με κεντρικό συντελεστή τον περιφερειάρχη. Μεταξύ του Περιφερειακού και Νομαρχιακού επιπέδου υφίσταται ιεραρχική πολιτική σχέση ανώτερου/κατώτερου επιπέδου.
Η Περιφερειακή διοίκηση και η οργάνωση της και η Δημοτική διοίκηση και η οργάνωση της αποτελούν ανεξάρτητες δομές με προσδιορισμένες όμως από το Σύνταγμα και το νόμο τις σχέσεις μεταξύ τους, καθώς και το φάσμα των εξουσιών και αρμοδιοτήτων τους.
Οι ρυθμίσεις για τις σχέσεις των νέων θεσμών με την κοινωνική βάση και στο εσωτερικό τους είναι ανάλογες εκείνων που αναφέρθηκαν παραπάνω, στο τμήμα για την πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση.

3. Κατάργησης της μονιμότητας ή κοινωνική αξιολόγηση και κυκλική εναλλαγή.

Σταθερό και διαρκές κριτήριό μας για νέες πρωτοβουλίες αλλά και τον έλεγχο των πραγματοποιηθέντων επιλογών μας πρέπει να είναι η αξιόπιστη και θετική σχέση της διοίκησης με τον πολίτη.
Για τη διαμόρφωση μιας τέτοιας θετικής σχέσης που θα αντικαταστήσει την σημερινή της καταδυνάστευσης και απαξίωσης απαιτείται η παρέμβαση των ίδιων των πολιτών για την αλλαγή αυταρχικών νοοτροπιών και εκβιαστικών πρακτικών της διοίκησης. Η τομή εδώ αφορά την αξιολόγηση, τον έλεγχο και τις προτάσεις που θα προέρχονται από την «εξυπηρετούμενη» κοινωνία. Συγκεκριμένα, η αξιολόγηση των στελεχών και των υπαλλήλων, καθώς και των υπηρεσιακών μονάδων, δεν θα γίνεται μόνο από την διοικητική ιεραρχία (για την οποία έχουμε ήδη σημειώσει ότι θα εφαρμόζεται η «κυκλική εναλλαγή»), αλλά και την κοινωνική βάση. Δηλαδή, από τους πολίτες που εξυπηρετούνται απ’ αυτές τις υπηρεσιακές μονάδες. Η συσχέτιση των δύο αυτών αξιολογήσεων (διοικητικής ιεραρχίας και λαϊκής βάσης) θα δίδει το τελικό αποτέλεσμα για τις προαγωγές στελεχών, τις αναγκαίες θεσμικές και τεχνικές βελτιώσεις, τα προγράμματα επιμόρφωσης. Ενώ, θα αποτελεί και υλικό καθοριστικής συμβολής για νέες διοικητικές αλλαγές και πολιτικές πρωτοβουλίες. Η κοινωνική βάση σ’ αυτή τη θεσμοθετημένη διαδικασία αξιολόγησης θα εκφράζεται μέσω των δικών της οργανώσεων που έχουν σχέση με την αξιολογούμενη υπηρεσιακή μονάδα. Το δικαίωμα αυτό θα έχουν βέβαια, σταθμισμένα, ατομικά και οι πολίτες. Μια τέτοια αξιολόγηση («διπλής τροχιάς») θα επαναλαμβάνεται θεσμοθετημένα σε τακτά χρονικά διαστήματα (π.χ. ανά δύο έτη). Όλες οι προσλήψεις στη Δημόσια Διοίκηση πρέπει να γίνονται με αδιάβλητο, διαφανή και αξιοκρατικό τρόπο. Και η μονιμότητα πρέπει να μετατραπεί από συνώνυμο της «δια βίου τακτοποίησης» και της ελάχιστης απόδοσης, σε συνώνυμο της παραγωγικότητας, της εμπειρίας, της εξυπηρέτησης και της ποιότητας.
Επ’ αυτών πρέπει να αξιοποιηθούν σύγχρονες μέθοδοι και νόρμες παραγωγικότητας.

4. Οικονομικοί πόροι. Διαφάνεια διαχείρισης.

Το 65%, τουλάχιστο, των πόρων του κράτους και των ευρωπαϊκών πόρων πρέπει να κατευθυνθεί προς την περιφερειακή διοίκηση και την πρωτοβάθμια αυτοδιοίκηση.
Η ευθύνη στους νέους αποκεντρωμένους θεσμούς, και ιδιαίτερα στις ηγεσίες τους, θα είναι τεράστια και πολύπλευρη. Το στοίχημα για το νέο άλμα της Πατρίδας θα παιχθεί κυρίως εδώ. Από τα αποτελέσματα της συστηματικής προσπάθειας αυτών των θεσμών σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, σε κάθε τομέα δράσης, θα κριθεί το άλμα ανάπτυξης και ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας, αλλά και το άλμα συνοχής, δικαιοσύνης και ευημερίας της ελληνικής κοινωνίας.
Είναι αυτονόητο ότι μια τέτοια τεράστια μεταφορά πόρων και ευθύνης πρέπει να συνοδευτεί από τους αναγκαίους μηχανισμούς τήρησης και ελέγχου της διαφανούς και αποτελεσματικής διαχείρισης των δημόσιων οικονομικών. Μηχανισμούς εξωτερικούς, δηλαδή κοινωνικούς, αλλά και εσωτερικούς, δηλαδή ελεγκτικούς σε σταθερή βάση και, βεβαίως, κατασταλτικούς σε ειδικές ακραίες περιπτώσεις.
------------------------------------------------------------------------------------------------
(*).Η πρότασή του αυτή παρουσιάσθηκε για πρώτη φορά τον Φεβρουάριο 2006 και διατηρεί μέχρι σήμερα –και στα πλαίσια της σχετικής συζήτησης, που άνοιξε μετά την σχετική πρόταση της κυβέρνησης- πλήρως τον επίκαιρο χαρακτήρα της.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Barack Obamma Πρόεδρο των ΗΠΑ

2009-08-11T04:35:00.000-07:00

326 ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
ΥΠΕΡΑΜΥΝΟΝΤΑΙ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
ΜΕ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΟΜΠΑΜΑ

Προς τον αξιότιμο
Barack Obama
Πρόεδρο των Η.Π.Α.,
Λευκό Οίκο, 1600 Λεωφόρος Πενσυλβανίας
Ουάσινγκτον, DC 20500

Αγαπητέ Πρόεδρε Obama,
Οι υπογράφοντες πανεπιστημιακοί Καθηγητές σε τομείς της Ελληνικής και Ρωμαϊκής αρχαιότητας, ζητούμε με σεβασμό την παρέμβασή σας, για να ξεκαθαρίσουν διάφορα ιστορικά ερείπια, που έχουν εναπομείνει στη νοτιοανατολική Ευρώπη, από προηγούμενες αμερικανικές κυβερνήσεις.
Την 4η Νοεμβρίου 2004, δύο ημέρες μετά την επανεκλογή του Προέδρου George W. Bush, η Κυβέρνηση του ανεγνώρισε μονομερώς τη «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Η ενέργεια αυτή, όχι μόνο ακύρωσε γεωγραφικά και ιστορικά γεγονότα, αλλά παράλληλα προκάλεσε μια επικίνδυνη επιδημία ιστορικού ρεβιζιονισμού, της οποίας το πλέον εμφανές σύμπτωμα είναι η κατάχρηση από την Κυβέρνηση των Σκοπίων του πλέον διασήμου από όλους τους Μακεδόνες, του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Πιστεύουμε ότι αυτή η ανοησία έχει πάει πολύ μακριά και οι Η.Π.Α. δεν έχουν δουλειά να υποστηρίζουν την ανατροπή της ιστορίας.
(η στοιχειοθέτηση αυτών των γεγονότων, τα οποία εδώ σημειώνονται με έντονη γραφή, ευρίσκεται στην ιστοσελίδα
http://macedonia-evidence.org/documentation.html).
Η υπό συζήτηση χώρα, με την σύγχρονη πρωτεύουσα της, τα Σκόπια, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Παιονία. Τα βουνά Βαρνούς και Όρβηλος, τα οποία είναι σήμερα τα βόρεια όρια της Ελλάδος, αποτελούν ένα φυσικό σύνορο, το οποίο διαχώριζε και διαχωρίζει την Μακεδονία από το βόρειο γείτονά της. Η μόνη πραγματική σύνδεση είναι κατά μήκος του ποταμού Αξιού/ Βαρδάρη, αν και ακόμη αυτή η κοιλάδα, δεν αποτελεί γραμμή επικοινωνίας, διότι διακόπτεται από φαράγγια.
Παρά το ότι είναι αληθινό πως οι Παίονες κατακτήθηκαν περί το 358 π.Χ. από τον Φίλιππο τον II, πατέρα του Αλεξάνδρου, οι Παίονες δεν ήσαν Μακεδόνες, και δεν ζούσαν στην Μακεδονία. Παρομοίως, π.Χ. οι Αιγύπτιοι, οι οποίοι κατακτήθηκαν από τον Αλέξανδρο, διοικήθηκαν από τους Μακεδόνες, στους οποίους περιλαμβάνεται και η περίφημη Κλεοπάτρα, αλλά ποτέ δεν ήσαν οι Αιγύπτιοι Μακεδόνες, και ποτέ η Αίγυπτος δεν ονομαζόταν Μακεδονία.
Η Μακεδονία και οι Έλληνες Μακεδόνες είναι τουλάχιστον εδώ και 2.500 έτη, εκεί που ευρίσκεται και η σημερινή Ελληνική επαρχία της Μακεδονίας. Η ίδια ακριβώς σχέση ισχύει για την Αττική και τους Αθηναίους Έλληνες, το Άργος και τους Αργείους Έλληνες, την Κόρινθο και τους Κορινθίους Έλληνες κτλ.
Δεν καταλαβαίνουμε πως οι σημερινοί κάτοικοι της Παιονίας, που ομιλούν σλαβικά, γλώσσα που εισήχθη στα Βαλκάνια περίπου μια χιλιετία μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου, μπορούν να τον παρουσιάζουν ως εθνικό τους ήρωα. Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν καθ’ ολοκληρία και αναμφισβήτητα Έλληνας. Ο προ – προπάππος του Αλέξανδρος I, είχε πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στους οποίους η συμμετοχή περιοριζόταν αποκλειστικά και μόνο σε Έλληνες.
Ακόμη και πριν από τον Αλέξανδρο I, οι Μακεδόνες έλκυαν την καταγωγή των από το Άργος, και πολλοί Μακεδόνες Βασιλιάδες χρησιμοποίησαν σε νομίσματα τους την κεφαλή του Ηρακλή, που αποτελούσε την πεμπτουσία του Έλληνα Ήρωα.
Ο Ευριπίδης, που πέθανε και ενταφιάσθηκε στη Μακεδονία, έγραψε στην ελληνική γλώσσα το έργο του «Αρχέλαος», προς τιμή του θείου του Αλεξάνδρου. Ευρισκόμενος ο Ευριπίδης στη Μακεδονία, έγραψε και το έργο του «Βάκχες», επίσης στην ελληνική γλώσσα. Προφανώς, το Μακεδονικό ακροατήριο καταλάβαινε διαβάζοντας τη γλώσσα στην οποία είχε γράψει ο Ευριπίδης, και καταλάβαινε επίσης αυτή τη γλώσσα όταν την άκουγε.
Ο πατέρας του Αλεξάνδρου Φίλιππος, κέρδισε νίκες σε ιππικά αγωνίσματα στην Ολυμπία κα τους Δελφούς, σε δύο από τα πλέον ελληνικά ιερά από όλα τα ιερά της αρχαίας Ελλάδας, στους αγώνες των οποίων μόνον Έλληνες είχαν δικαίωμα συμμετοχής. Με άλλα λόγια, ο πατέρας του Μεγάλου Αλεξάνδρου και οι πρόγονοί του ήσαν Έλληνες 100%. Ελληνική ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Δημοσθένης και η Αθηναϊκή αντιπροσωπεία, η οποία επεσκέφθη τον Φίλιππο το 346 π.Χ..
Ο Αριστοτέλης, ένας ακόμη Έλληνας από τη Βόρεια Ελλάδα, εφοίτησε για 20 περίπου χρόνια στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Ο Αριστοτέλης επιστρέφοντας στη Μακεδονία, έγινε δάσκαλος του Αλεξάνδρου III. Στα μαθήματά τους χρησιμοποιούσαν την Ελληνική Γλώσσα, όπως μπορούμε και σήμερα ακόμη να διαπιστώσουμε κοντά στη Νάουσα, πόλη της Μακεδονίας.
Ο Αλέξανδρος είχε μαζί του σε όλες τις εκστρατείες του, την Ιλιάδα του Ομήρου, που είχε εκδώσει ο Αριστοτέλης. Επίσης ο Αλέξανδρος διέδωσε την Ελληνική Γλώσσα και τον Ελληνικό Πολιτισμό σε όλη του την Αυτοκρατορία, εγκαθιδρύοντας πόλεις και κέντρα σπουδών. Έτσι συναφείς επιγραφές που αφορούν σε τέτοια, τυπικά Ελληνικά Ιδρύματα και Γυμνάσια, ανακαλύπτονται σήμερα ακόμη και μέχρι το μακρινό Αφγανιστάν. Όλες αυτές οι επιγραφές είναι γραμμένες στην Ελληνική Γλώσσα.
Μετά τα προαναφερόμενα προκύπτουν ερωτήσεις όπως: Γιατί η Ελληνική ήταν κοινή γλώσσα σε όλη την Αυτοκρατορία του Αλεξάνδρου, εάν αυτός ήταν «Μακεδόνας» και όχι Έλληνας;
Γιατί η Καινή Διαθήκη, για παράδειγμα, εγράφη στην Ελληνική Γλώσσα;
Οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες.
Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας και όχι Σλάβος. Οι Σλάβοι και η γλώσσα τους, που εμφανίσθηκαν 1.000 χρόνια αργότερα, δεν είχαν τίποτε το κοινό με τον Αλέξανδρο ή την πατρίδα του. Αυτή η διαπίστωση μας επιστρέφει στη γεωγραφική περιοχή, που κατά την αρχαιότητα ήταν γνωστή ως Παιονία.
Γιατί οι σημερινοί κάτοικοι αυτής της περιοχής ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και τη χώρα τους Μακεδονία;
Γιατί υποκλέπτουν μια πλήρως Ελληνική προσωπικότητα και την αναγορεύουν σε εθνικό τους Ήρωα;
Οι αρχαίοι Παίονες, είναι πιθανόν να ήσαν ή να μην ήσαν Έλληνες, αλλά εξελληνίσθηκαν και δεν ήσαν ποτέ Σλάβοι. Επίσης δεν ήσαν Μακεδόνες. Η αρχαία Παιονία, ήταν μέρος της Μακεδονικής Αυτοκρατορίας, όπως επίσης ήσαν η Ιωνία, η Συρία, η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος, η Μεσοποταμία, η Βαβυλωνία, η Βακτριανή και πολλές άλλες περιοχές. Μπορεί οι προαναφερόμενοι τόποι να έγιναν προσωρινά «Μακεδονικοί», αλλά κανένας από αυτούς δεν αποτέλεσε τη «Μακεδονία». Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η κλοπή του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου, από μια χώρα που ποτέ δεν υπήρξε Μακεδονία.
Οι παραδόσεις της αρχαίας Παιονίας, μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τους σημερινούς της κατοίκους με σημαντική κατανόηση. Δεν μπορεί να δικαιολογηθεί η επέκταση της γεωγραφικής ονομασίας «Μακεδονία», στη Νότια Γιουγκοσλαβία. Ακόμη και στα τέλη του 19ου αιώνα, αυτή η κατάχρηση δείχνει αρρωστημένες εδαφικές διεκδικήσεις.
Τα ίδια κίνητρα διαφαίνονται και σε σχολικούς χάρτες στη Σλαβική Γλώσσα, που δείχνουν την ψευδο-μεγάλη Μακεδονία να εκτείνεται από τα Σκόπια μέχρι και τον Όλυμπο. Οι ίδιοι χάρτες και διεκδικήσεις εμφανίζονται σε ημερολόγια, τραπεζικά χαρτονομίσματα, αυτοκόλλητα κλπ., τα οποία κυκλοφορούν από το 1991, που η περιοχή αποσχίσθηκε και ανεξαρτητοποιήθηκε από την Γιουγκοσλαβία.
Γιατί μια χώρα περίκλειστη από στεριές απετόλμησε αυτή την ιστορική ανοησία;
Γιατί αναιδέστατα εμπαίζει και προκαλεί τον γείτονά της;
Όπως και να χαρακτηρισθεί η προαναφερόμενη συμπεριφορά, δεν αποτελεί προφανώς ιστορική αλήθεια και δεν συμβάλλει στην σταθερότητα των Βαλκανίων. Είναι λυπηρό οι Η.Π.Α. να υποκινούν και υποβοηθούν αυτή τη συμπεριφορά.
Απευθυνόμαστε σε σας κ. Πρόεδρε, προκειμένου, όπως σεις κρίνετε ενδεδειγμένο, να βοηθήσετε την κυβέρνηση των Σκοπίων να αντιληφθεί ότι δε μπορεί να δημιουργήσει μια εθνική ταυτότητα σε βάρος της ιστορικής αλήθειας.
Η κοινή διεθνής μας κοινωνία, δεν μπορεί να επιβιώσει, όταν αγνοείται η ιστορία, ιδίως δε όταν η Ιστορία κατασκευάζεται.

Ειλικρινώς,

(ακολουθούν τα ονόματα και οι τίτλοι 326 Καθηγητών Πανεπιστημίων διαφόρων χωρών).

ΜΟΥΣΙΚΟΙ & ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ ΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ

2009-05-12T04:26:00.000-07:00

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Οι εκδόσεις “περιοδικό ΔΙΑΥΛΟΣ “
Παρουσιάζουν
Τα δύο βιβλία και το οπτικοακουστικό υλικό (8 cd’s)
του Αλέξανδρου Τζιόλα :
«ΜΟΥΣΙΚΟΙ & ΟΡΧΗΣΤΡΕΣ της Β.Α. ΠΙΝΔΟΥ»
Θα μιλήσουν οι : Μανώλης Μητσιάς, τραγουδιστής
Λάκης Χαλκιάς, συνθέτης-τραγουδιστής
Την εκδήλωση θα ανοίξει ο Λευτέρης Τζιόλας

Δευτέρα, 18 Μαΐου, 8 μ.μ. στο Μουσείο Αθλητισμού

(δίπλα στο Καυτατζόγλειο)

Η εκδήλωση θα κλείσει με δημοτική μουσική από ονομαστές ορχήστρες της ΒΑ Πίνδου και χορούς της περιοχής.

Εκδόσεις
Περιοδικό ΔΙΑΥΛΟΣ

Τρία επίκαιρα άρθρα : ΕΚΛΟΓΕΣ 7ης Ιουνίου & Σοσιαλιστές, ΕΝΕΡΓΕΙΑ, Δ΄ΚΠΣ

2009-04-27T02:25:00.000-07:00

Στην εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής δημοσιεύθηκαν τον τελευταίο μήνα τρία επίκαιρα άρθρα του Ελευθ. Τζιόλα. Τα θέματα και των τριών αυτών παρεμβάσεων βρίσκονται σήμερα στον πρώτο κύκλο των ζυμώσεων και συζητήσεων των πολιτικών δυνάμεων της χώρας και της Ευρώπης. Αφορούν δε την προοπτική ανάπτυξης (ή μη) της χώρας σε μέγιστο βαθμό.

Περισσότερα διαβάστε εδώ :

1. Το σταυροδρόμι των σοσιαλιστών :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=37540

2. Δ΄ΚΠΣ : Βατερλό :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=36728

3. Ενέργεια ως θεμέλιο κάθε μοντέλου ανάπτυξης :
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=36125

Ζητείται ελπίς…(*)

2009-04-08T11:50:00.000-07:00

Για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ και τη δράση των ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΩΝ.
(Άρθρο του Ελευθ. Τζιόλα στην Εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής την 16 Νοεμβρίου 2008)
Ο παγκόσμιος καπιταλισμός του χρηματιστικού κεφαλαίου (της “άυλης οικονομίας”,της απληστίας), όπως αυτός διαμορφώθηκε κατά την τελευταία εικοσαετία, εισήλθε σε πρωτόγνωρες συνθήκες ανισορροπίας και κρίσης.
Η ενσωμάτωση της π. Σοβιετικής Ένωσης και των χωρών της Αν. Ευρώπης, της Κίνας και της Άπω Ανατολής και η συνακόλουθη επέκταση και υπερμεγέθυνση (μέσα από τις πιο ακραίες μορφές εκμετάλλευσης) δεν κατέστη δυνατή να αποτρέψει τα βαθιά ρήγματα και την κρίση. Η νεοφιλελεύθερη πρόταση, που θεωρήθηκε ότι φέρνει μία αναγεννητική περίοδο για το κυρίαρχο παγκόσμιο σύστημα και τους ηγεμόνες του, είχε δρομολογηθεί επιθετικά από τον Ρίγκαν και τη Θάτσερ και εφαρμόστηκε από όλους τους διαδόχους τους, με την προσχώρηση και της συμβιβασμένης πτέρυγας της σοσιαλδημοκρατίας. Αυτή η πρόταση -της “αυτορυθμιζόμενης αγοράς”, της αδηφάγου ιδιωτικοποίησης του δημοσίου και της αποθέωσης του ιδιωτικού- σωριάζεται προκαλώντας κύματα πανικού.
Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα από τις επιδερμικές δημοσιογραφικές προσεγγίσεις.
Περισσότερα διαβάστε εδώ ...
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=28361

"ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ" Σχόλια απο την εκπομπή

2009-03-23T11:00:00.000-07:00

Οι δημοσκοπήσεις - Η επιτήρηση - Η κρίση - Οι ευκαιρίες - Η διέξοδος.

Από την εκπομπή μου ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο EURO CH.

http://www.youtube.com/watch?v=5LaaxUOV4KU

Οι εξελίξεις στην Ελλάδα...

2009-01-29T00:50:00.000-08:00

Στο Editorial του περιοδικού "Δίαυλος" που κυκλοφόρησε πρόσφατα ο Ελευθ. Τζιόλας σχολιάζει (τον Νοέμβριο του 2008) τις τελευταίες εξελίξεις στην Ελλάδα καταθέτοντας τις απόψεις του για το νέο πολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται.

Επισημαίνεται μεταξύ των άλλων ότι :

"... οι εξελίξεις ξεφεύγουν από τον κεντρικο έλεγχο. Δεν είναι οι διεθνής οικονομική κρίση. Είναι η αδυναμία καθοδήγησης και ελέγχου (βέβαια, πιό σύνθετων και απαιτητικών καταστάσεων), η αδυναμία σχεδίου και ικανού επιτελείου (αντίστοιχων της συγκυρίας και των αναγκών). Αν υπάρχει κάποια αναφορά, φανερή και δεδομένη, είναι μάλλον οι αποφάσεις -όχι της κυβέρνησης- αλλά των οργάνων της Ε.Ε. που επιχειρώντας απαντήσεις στην κρίση, τοποθετούν ένα πλαίσιο δεδομένων και αναφοράς και για την Ελλάδα. ...Το ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμο; ...". Διαβάστε εδώ ολόκληρο το άρθρο : http://www.tziolas.gr/diavlos%20magz/diavlos15/EDITORIAL.PDF

Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ για την ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

2009-01-22T06:43:00.000-08:00

Την οργάνωση Συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ για την Οικονομία εντός του Φεβρουαρίου 2009 πρότεινε στον Γ. Παπανδρέου ο Ελευθ. Τζιόλας.
Πείτε τη γνώμη σας και Διαβάστε περισσότερα ....στο http://tziolas.blogspot.com/

G – 700, «γενιά των 700€»

2009-01-08T01:07:00.000-08:00

Μια χαμένη γενιά ή μια γενιά των ελπίδων;
του Ελευθερίου ΤΖΙΟΛΑ

Ι. Ένα απογοητευτικό τοπίο.
Αρχικά, ας δώσουμε ορισμένα στοιχεία για να αποκτήσουμε την αδρή αίσθηση του πραγματικού περιβάλλοντος της απασχόλησης και ιδιαίτερα της απασχόλησης των νέων. Ας μπούμε, λοιπόν, σ’ αυτό το γκρίζο, απογοητευτικό, άγριο τοπίο…
(α). Στην κοινωνική κατηγορία των οικονομικά ενεργών νέων, 18 – 29 ετών, η εικόνα είναι: 76% μισθωτοί, 11% αυτοαπασχολούμενοι, 10% συμβοηθούντα (μη αμειβόμενα) μέλη.
(β). Στο σύνολο των Ελλήνων μισθωτών το 24%, στην πλειονότητά του νέοι – αλλά όχι μόνον νέοι –, αμείβονται με μισθούς 500 – 750€. Θα μπορούσαμε, δηλαδή, να πούμε ότι η «γενιά των 700€» δεν αποτελεί μια συγκεκριμένη ηλικιακή κατηγορία, αλλά εκτείνεται στο ¼ της ελληνικής μισθωτής εργασίας. Στοιχείο, που έχει, τουλάχιστο, δύο αναγνώσεις: η πρώτη, η μισθωτή εργασία στην Ελλάδα αμείβεται εξαιρετικά χαμηλά (αφού το ¼ αποτελεί έναν συγκριτικά τεράστιο όγκο εργασίας), η δεύτερη, οι δυνάμεις της υπο – αμειβόμενης μισθωτής εργασίας που συνήθως αποτελούν το κατ’ εξοχήν διεκδικητικό τμήμα της κοινωνίας, την «κοινωνική πρώτη ύλη» των ανατροπών διαθέτει σημαντικό εκτόπισμα στην ελληνική κοινωνική διαστρωμάτωση.
(γ). Τα ποσοστά ανεργίας των νέων, 18 – 29 ετών, με αυξημένο το βάρος των νέων γυναικών, ξεπερνά το 19%! Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις η κατάσταση είναι εφιαλτική. Ιδιαίτερα, εκεί, όπου τα συνολικά ποσοστά ανεργίας είναι υψηλά. Τέτοια είναι η περίπτωση της Θεσσαλονίκης με ποσοστά συνολικής ανεργίας πάνω από 21%!
(δ). Τα εμπόδια πρόσβασης στην αγορά εργασίας, ο «τοίχος» που επιχειρούν να υπερβούν οι νέοι, πτυχιούχοι και μη, για την ένταξη τους στην απασχόληση απαιτεί επίπονη προσπάθεια, η οποία σε χρόνο – μόνο σε χρόνο – μετριέται ως εξής:
- Για εποχιακή εργασία (από 3 – 8 μήνες και από 12 – 18 μήνες για τα κοινοτικά προγράμματα), απαιτούνται από 20 – 24 μήνες.
- Για μόνιμη εργασία, απαιτούνται 4 έως 5 χρόνια. Δηλαδή, χρόνος ανάλογος του κύκλου των πανεπιστημιακών σπουδών, και, μάλιστα, τις περισσότερες φορές χωρίς καμιά σχέση με τα τυπικά προσόντα του πτυχίου.
Στο χώρο των νέων πτυχιούχων τα χρώματα είναι βαθιά μελανά. Κλάδοι βρίσκονται σε βαθιά κρίση υπερεπαγγελματισμού και ετεροεπαγγελματισμού. Έντονη είναι η τάση προλεταριοποίησης στους μηχανικούς, τους δικηγόρους, τους γιατρούς, ενώ εκτεταμένη είναι η ετεροαπασχόληση νέων επιστημόνων (γεωπόνων, δασολόγων, γεωλόγων, πτυχιούχων ξένων γλωσσών κλπ).
Σε γενικές γραμμές, ο μέσος όρος εισόδου στην αγορά εργασίας στην Ελλάδα είναι τα 28 χρόνια.
(ε). Η ελληνική κοινωνία, δραματικά, τα τελευταία τέσσερα (4) χρόνια εξελίσσεται σε μια κοινωνία φτωχών. Αφού, κάτω από το όριο της φτώχειας, δηλ. κάτω από τα 5.800 – ετήσιο εισόδημα(!), δεν βρίσκεται μόνο το 68% των συνταξιούχων και το σύνολο των ανέργων, αλλά και το 14% των εργαζομένων! Αυτό σημαίνει ότι το 14% των ελλήνων εργαζομένων, ενώ βρίσκονται στην απασχόληση – ενώ εργάζονται – δεν εξασφαλίζουν το απαραίτητο στοιχειωδώς αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, είναι φτωχοί!
(στ). Αξίζουν ιδιαίτερης προσοχής τα παρακάτω στοιχεία, που παρουσιάζουν ανάγλυφα, την τεράστια ανακατανομή πλούτου υπέρ του μεγάλου κεφαλαίου και σε βάρος της εργασίας και την ταυτόχρονη βύθιση και αποδιάρθρωση του κράτους πρόνοιας.
- Τον τελευταίο χρόνο, μόνο από την αδήλωτη εργασία, την παραβίαση και την καταστρατήγηση του 8ωρου το μεγάλο κεφάλαιο καρπώθηκε, στην ουσία υπεξαίρεσε από τον κόσμο της εργασίας, 25 δις €!
- Σύμφωνα με τα στοιχεία, το 25% του εργατικού δυναμικού, 1.100.000 εργαζόμενοι, βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη της ανασφάλιστης εργασίας στερώντας από τον εαυτό τους ασφαλιστική και συνταξιοδοτική κάλυψη και από το κοινωνικό – ασφαλιστικό σύστημα πόρους, ισχύ και δυνατότητες.
Ο ίδιος ο Υπ. Απασχόλησης πριν την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου (Ν.3655) ομολογούσε ότι από την εισφοροδιαφυγή έχει κάθε χρόνο απώλειες 4 δις €!
(ζ). Είναι χαρακτηριστικό να αναφέρουμε ότι με την κατάργηση του αφορολογήτου των 10.500 στο τελευταίο νομοσχέδιο του καθηγητή Οικονομίας, κ. Αλογοσκούφη όσοι είναι άνω των 30 ετών και αμείβονται με 700€ το μήνα και εργάζονται με «μπλοκάκι», ουσιαστικά ανασφάλιστοι, θα επιστρέφουν πίσω στο επαναδρυμένο κράτος της δεξιάς την αμοιβή που αντιστοιχεί σε ενάμιση μήνα εργασίας. Δηλαδή, θα εργάζονται για 12 μήνες και θα αμείβονται για 10,5 μήνες! Τι συμφορά, να σου τύχει καθηγητής Οικονομίας – δεξιός, στη θέση του Υπ. Οικονομίας…
(η). Τέλος, είναι σημαντικό να γνωρίζουμε – για να αξιολογούμε στις πραγματικές διαστάσεις την υφιστάμενη συνδικαλιστική κατάσταση, αλλά και τα περιθώρια νέων διεκδικητικών και οργανωτικών πρωτοβουλιών (με νέες αντιλήψεις και ολότελα νέες πρακτικές) – ότι στους νέους εργαζόμενους κάτω των 30 ετών, τα 2/3 δεν είναι μέλη σε κανένα σωματείο. Αυτοί οι εργαζόμενοι συμπολίτες μας υπερβαίνουν το ένα (1) εκατομμύριο και είναι έξω από τις σημερινές παραδοσιακές συνδικαλιστικές δομές του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα.
Ως σημαντική εναλλακτική «δομή» επικοινωνίας, παρέμβασης και στήριξης πρέπει να αναγνωρισθεί το blog που έχει συγκροτηθεί και λειτουργεί με σοβαρές δυνατότητες και επιρροή με την ομότιτλη επωνυμία g700 blog (η επακριβής διεύθυνση στο internet: g700blogspot.com). Blog το οποίο βρίσκεται στην 30η θέση δημοτικότητας με 600 – 3.000 hits/ ημέρα.

ΙΙ. Μια άλλη προοπτική είναι εφικτή.
Το τοπίο αυτό αποτέλεσμα εξελίξεων στο οικονομικό πεδίο υπό την ανεξέλεγκτη κυριαρχία των δυνάμεων του κεφαλαίου και της αγοράς, έλαβε διαστάσεις ακραία σκληρές, βυθίζοντας σε κρίση και απόγνωση την συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας τα τελευταία τέσσερα (4) χρόνια της διακυβέρνησης της «Ν.Δ.».
Ενώ, το αύριο αναμένεται πιο σκληρό, εξουθενωτικό…
Η ταχύτερη απομάκρυνση της «Ν.Δ.» από την κυβέρνηση αναδεικνύεται ως πρώτος άμεσος στόχος. Θα έλεγα, η «πρώτη όψη του νομίσματος».
Η εναλλακτική πρόταση, το εναλλακτικό σχέδιο για το σύνολο των μετώπων, των τομέων της οικονομίας και κοινωνικής ζωής της χώρας είναι ο δεύτερος στόχος που κατοχυρώνει και δικαιώνεται μέσα από μια άλλη πορεία. Η «δεύτερη όψη του νομίσματος». Οι δύο στόχοι, οι δύο όψεις πρέπει να εννοούνται ενιαία, ακριβώς ως όψεις του ίδιου νομίσματος.
Η απασχόληση και, μάλιστα, η πλήρης απασχόληση, και το κράτος πρόνοιας πρέπει να αποτελούν στα πλαίσια μας νέας, προοδευτικής οικονομικής πολιτικής τους κεντρικούς άξονες.
Αναγκαστικά θα είμαι, εδώ, επιγραμματικός, εστιαζόμενος στη γενιά ηλικίας από 25 έως 35 ετών, στην G – 700, όπως αποκαλείται.
Πρώτα – πρώτα, όμως, ορισμένες μερικές εισαγωγικές παρατηρήσεις ιδεολογικής απόχρωσης.
Στην Ευρώπη εμφανίστηκαν blogs για τη «γενιά των 1000€», στην Ελλάδα των «700€», και όλα αυτά είχαν θετικό προσανατολισμό.
Καθιερωμένοι, όμως, πολιτικοί όλων των αποχρώσεων και κατεστημένα Μ.Μ.Ε. άρχισαν να μετατρέπουν σε κλισέ, σε κοινοτυπία – θα ήταν καλύτερα να πω: κενολογία – «τη γενιά των 700€». Πρώτα, θάβουν τη νέα γενιά και, μετά, το παίζουν «σωτήρες» της. Η συντήρηση ενοχοποιεί τη νέα γενιά. Η «αριστερά» ακολουθεί το μοτίβο της θυματοποίησης («η νέα γενιά, θύμα», «θύμα αυτών των καταστάσεων η νέα γενιά» κ.ο.κ.). Παιδιά την έχετε βάψει, τους λένε, κατεβάστε τον πήχη των φιλοδοξιών σας! Σας υιοθετούμε, σας καπελώνουμε, σας κολακεύουμε, ακόμα, και σας θρηνούμε. Αρκεί να σας «μαντρώσουμε»…
Η κολακεία του νέου (ως ιδέα και πρόταση) και των νέων (ως άτομα) είναι το τελευταίο καταφύγιο των «γηρασμένων» για να ευνουχίσουν των νέων την ανατρεπτικότητα. Τα ίδια και χειρότερα κάνει η ψεύτικη και ψευδεπίγραφη ανανέωση του lifestyle και του ευκαιριακού εντυπωσιασμού.
Αλλά και συνδικάτα και «αριστερά» έχουν ως κεντρικό υποκείμενο τους τον άνδρα, πενήντα και κάτι, με σταθερή απασχόληση στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Τι «αριστερά» μπορεί να είναι αυτή, που με κλισέ «τη γενιά των 700€» αποκρύβει τις βαθιές ανισότητες, τις ταξικές αντιθέσεις, τις κοινωνικές διαφοροποιήσεις, που υιοθετεί τη συντηρητική «κουλτούρα του φόβου» και κάνει ιδεολογικό εμπόριο φοβίας. Τι σχέση μπορεί να έχει η Αριστερά με την απόκρυψη της ταξικής πραγματικότητας, την καθήλωση, τη φοβία, την αδυναμία πρωτοβουλιών;…
Μια ειλικρινής και τολμηρή Αριστερά – τέτοια που θέλουμε να είμαστε – θα μπορούσε να (σας) πει: παιδιά είστε μια γενιά που γνώρισε τα υψηλότερα επίπεδα ειρήνης, δημοκρατίας, ευημερίας, πληροφόρησης, η πρώτη στην ιστορία που υπερέχει τεχνολογικά της προηγούμενης, η πρώτη σε οικογενειακή στήριξη και ανεκτικότητα, γίνετε αγωνιστές στη ζωή, μπορείτε να τα καταφέρετε πολύ καλύτερα από εμάς, αναλάβετε την ευθύνη του εαυτού σας στις σπουδές, την εργασία, την καινοτομία, την αυτοδημιούργητη επιχειρηματικότητα, στην κοινωνική και δημοκρατική συμμετοχή και θα βρείτε το υποστηρικτικό χέρι μιας δίκαιης κοινωνίας, ιδιαίτερα στους πρώτους σταθμούς του βίου σας. Μην κολακεύετε τον κάθε «καλομαθημένο» των ανώτερων τάξεων που θέλει μόνο για βενζίνη και καφέδες 700€, που ξυπνά στις δύο το μεσημέρι, τα «θέλει όλα έτοιμα» και φαντασιώνεται ότι μια μέρα θα υποκαταστήσει την οικογενειακή υπερπροστασία με μια απροσδιόριστη κρατική υπερπροστασία. Οι «χλιδάνεργοι», όπως εύστοχα τους αποκαλούν οι νέοι του καθημερινού αγώνα, που ζούνε χλιδάτα και υποδύονται τον άνεργο δεν μπορούν να είναι πρότυπο, ούτε, βέβαια, κριτές. Ούτε μπορεί να αποτελεί παράδειγμα το ξεροστάλιασμα στα υπουργικά, βουλευτικά γραφεία για ένα «βύσμα» στο στρατό, στον ΑΣΕΠ, στους ειδικούς φρουρούς…
Όμως, το πρόταγμά μας ότι η σημερινή νέα γενιά θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη θα μείνει μετέωρο, έωλο, όσο δεν προβάλλουμε μια δέσμη εναλλακτικών προτάσεων, αντί να εξαντλούμαστε σε δημοσιογραφικές διαπιστώσεις και ψεύτικο ενδιαφέρον.

1ο. Για την είσοδο στην εργασία.
Πρώτο: θα στηρίξουμε το στόχο για τετραετή κρατική χρηματοδότηση των ασφαλιστικών εισφορών των νέων με προϋπόθεση τη μη απόλυση παλαιότερων εργαζομένων;
Δεύτερο: θα αναδείξουμε το στόχο για αρνητικό φόρο εισοδήματος (δηλ., πίστωση φόρου) που συμπληρώνει αυτόματα, με επιστροφή φόρου το εισόδημα των εργαζομένων, ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, μέχρι να φτάσει ένα εγγυημένο επίπεδο που καλύπτει τις ανάγκες τους; Για κάθε ένα ευρώ (1€) αμοιβή, επιχορήγηση με 30 λεπτά μέχρι να φτάσεις σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο εγγυημένου μισθού. Δεν σου προσφέρω χρήμα για να κάθεσαι, ενισχύω τα κίνητρά σου για εργασία.
Τρίτο: θα στηρίξουμε το στόχο των συνεταιριστικών κοινοπραξιών των νέων σ’ όλους τους τομείς (αγροτική οικονομία, συμπληρωματικές υπηρεσίες πρόνοιας και περίθαλψης, νέα προϊόντα καινοτομίας, περιβαλλοντική τεχνολογία και δραστηριοποίηση, πολιτιστική παραγωγή κλπ) με ισχυρές φορολογικές απαλλαγές και ισχυρά κίνητρα επιδότησης κατά την εκκίνηση. Ώστε να αναδειχθεί και να επεκταθεί η «κοινωνική οικονομία».
Τέταρτο: θα αναδείξουμε το στόχο για κατώτερο μισθό στα 1.000€ στα πλαίσια μιας εθνικής – κοινωνικής συμφωνίας με αναπτυξιακές προτεραιότητες και κίνητρα, ή, θα παγιδευθούμε σε μια εύκολη συνταγή που στην πράξη σημαίνει μη πρόσληψη νέων και αύξηση της ανεργίας, των 1.500€;
Πέμπτο: θα αντιμετωπίσουμε την μετεξέλιξη των STAGE σε σταθερή, ασφαλισμένη εργασία, ή θα αφήσουμε αυτό το καθεστώς ντροπής και ομηρίας να αποσαθρώνει τη νεολαία;

2ο. Μια νέα αρχιτεκτονική του ασφαλιστικού συστήματος (και για τους νέους).
Η «Ν.Δ.» έχει σαν στόχο, με την λεγόμενη «μεταρρύθμιση» τη σύγκλιση των συντάξεων όλων των γενεών στο χαμηλότερο επίπεδο της κατώτερης εγγυημένης, της λεγόμενης εθνικής σύνταξης.
Η αποκλειστική στήριξη του ασφαλιστικού στον κρατικό προϋπολογισμό, το σπάσιμο της σχέσης «εισφορών – παροχών», η γενίκευση των αντικινήτρων στις εισφορές θα οδηγήσει, αναπότρεπτα, στην εξίσωση προς τα κάτω των συντάξεων, ειδικά των νέων γενεών.
Το συμφέρον της νέας γενιάς βρίσκεται σε μια νέα, βιώσιμη αρχιτεκτονική του ασφαλιστικού συστήματος με ορίζοντα το 2035. Η σύνταξη θα αποτελείται από το μη ανταποδοτικό μέρος που καλύπτει ο κρατικός προϋπολογισμός και θα προσδιορίζεται πάγια, και από το ανταποδοτικό μέρος της, το οποίο θα υπολογίζεται με έναν αντικειμενικό πολλαπλασιαστή κεφαλαιοποίησης, ανεξάρτητα από τις διακυμάνσεις των αγορών. Το κόστος μετάβασης σ’ αυτή τη νέα αρχιτεκτονική θα το εξασφαλίσει το κράτος, ώστε να μην υπάρξει μια γενιά που θα πληρώσει και τις δικές της και τις δικές μας συντάξεις.
Ένα συμπληρωματικό, αλλά κρίσιμο ρόλο θα παίξει, εδώ, το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης των Γενεών, όπως το προτείνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ..

3ο. Το Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης.
Είναι δυνατό να εμφανιζόμαστε σαν υπερασπιστές «της γενιάς των 700€» και να αρνούμαστε τη δημιουργία ενός νέου αποθεματικού για λογαριασμό της, του Εθνικού Κεφαλαίου Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Α.); Γιατί δεν απαιτούμε όλα τα έσοδα από την εκμετάλλευση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου, όπως Τουριστικά Ακίνητα, Ολυμπιακές εγκαταστάσεις κ.α. να χρηματοδοτούν το Ε.Κ.Α.; Γιατί να δίνουν μερικά δις ευρώ κάθε χρόνο για τα επόμενα χρόνια για να αγοράσουν άδειες εκπομπής CO2 από τρίτες χώρες, αντί να επιβληθεί φόρος στις σημαντικές πηγές εκπομπής CO2 πάνω από τα επιτρεπτά όρια, ώστε να δημιουργηθούν ισχυρά κίνητρα για καθαρές τεχνολογίες και τα έσοδα του πράσινου φόρου να πηγαίνουν προς όφελος της νέας γενιάς στο Εθνικό Κεφάλαιο Αλληλεγγύης. Σκεφτείτε ότι μόνο για την ηλεκτροπαραγωγή από ορυκτά καύσιμα θα πρέπει να πληρώσουμε ως χώρα για «άδειες» σε τρίτες χώρες 2δις € το χρόνο!

4ο. Ένα «προσωπικό κεφάλαιο» για το ξεκίνημα κάθε νέου, κάθε νέας.
Θέλουμε κάθε νέος, κάθε νέα να ξεκινά την είσοδό του στην ενήλικη ζωή, στα 18 του χρόνια, με ένα προσωπικό αποταμιευτικό – επενδυτικό «κεφάλαιο». Η πολιτεία αυτόματα με τη γέννηση κάθε παιδιού θα κάνει μια αρχική κατάθεση σ’ έναν προσωπικό προθεσμιακό λογαριασμό στον οποίο μπορεί με ισχυρά φορολογικά κίνητρα να καταθέτει επίσης χρήματα η οικογένειά του, ή ο εργοδότης των γονιών του, ή ο τοπικός δήμος. Στα 18 του, ο νέος θα μπορεί με ελεύθερη επιλογή είτε να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, είτε την έναρξη επαγγέλματος του, είτε να μεταφορτώσει το λογαριασμό του σε προσωπικό ασφαλιστικό – επενδυτικό βιβλιάριο.

Κρίνω απαραίτητο, στο σημείο αυτό, για την καλύτερη κατανόηση της νέας πραγματικότητας και των νέων προοπτικών να προβώ σε ορισμένες αντιδιαστολές και επισημάνσεις.
Η δημόσια απασχόληση απορρόφησε στη δεκαετία του ’80 το 70% των πτυχιούχων και αποτέλεσε θεμελιώδη μηχανισμό κοινωνικής ανέλιξης. Αυτό δεν είναι εφικτό, στον ίδιο βαθμό, σήμερα. Πρώτο, λόγω της υπερμαζικοποίησης των Πανεπιστημίων – Τ.Ε.Ι. και δεύτερο, γιατί υπάρχουν εύλογα όρια στην επέκταση της δημόσιας απασχόλησης πέρα από τα οποία μπορεί αυτή να γίνει αρνητική για το σύνολο της απασχόλησης. Είναι λάθος η επιλογή να υπερφορολογούμε, να πνίγουμε παραγωγικές δραστηριότητες (με μοιραία αποτελέσματα, ιδιαίτερα, για την ανερχόμενη μικρομεσαία επιχείρηση) για να συντηρήσουμε έναν αυξανόμενο όγκο δημοσίων υπαλλήλων σε τομείς χαμηλής παραγωγικότητας με ολέθριες συνέπειες συνολικά για τις προοπτικές της οικονομίας. Είναι λάθος να αποδεχόμαστε και να προβάλλουμε ως προσδοκία αυτό, που ειρωνικά, ονομάσθηκε greek dream (σαν ένα κακέκτυπο του american dream) και αποτελεί μια θέση μόνιμου υπαλλήλου στο δημόσιο. Εξαπατούμε τη νέα γενιά όταν της κληρονομούμε ως «όνειρο» μια πάση θυσία θέση στο δημόσιο, ακόμα, και αν αυτή δεν είναι κοινωνικά αναγκαία και αποδοτική.
Προσλήψεις ναι, αλλά ενταγμένες σ’ ένα σχέδιο μετασχηματισμού του δημοσίου τομέα, αναβάθμισης του κοινωνικού κράτους, προώθησης της αποκέντρωσης και της αποτελεσματικότητας. Από το κάθε ευρώ του φορολογούμενου οφείλουμε να παίρνουμε πίσω, στην πράξη, τη μέγιστη δυνατή κοινωνική αξία.
Επίσης, η προοπτική μετακίνησης της οικονομίας από την «άυλη οικονομία» στην πραγματική οικονομία της παραγωγής, της γνώσης και των υπηρεσιών προϋποθέτει ένα πλαίσιο νέων αντιλήψεων και κινητήριων πολιτικών. Δεν είναι δυνατό αυτό να συμβεί αν δεν κινηθούν συνδυαστικά και ταυτόχρονα: (α). Πανεπιστήμια και ερευνητικά ιδρύματα, (β). το κράτος και ο ευρύτερος δημόσιος τομέας, (γ). οι δυναμικές μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, (δ). η απασχόληση; Δεν είναι δυνατό να συμβεί αυτό με νοοτροπίες οπισθοδρομικές που ενοχοποιούν ακόμα τη σύνδεση της εφαρμοσμένης έρευνας με την πραγματική οικονομία και την αξιοποίηση των όποιων αποτελεσμάτων της έρευνας; Δεν είναι δυνατό να συμβεί αυτό αν δεν σπάσουμε τις κλειστές και καρτελοποιημένες καταστάσεις στην αγορά, αν δεν καταργήσουμε το κρατικό – ολιγαρχικό σύμπλεγμα της πραγματικής διαπλοκής που τα θέλει όλα δικά του και δημιουργεί ασφυξία στους νεοεισερχόμενους; Σίγουρα, επίσης, δεν μπορούμε να το καταφέρουμε αν δεν εξαλείψουμε τις «μαύρες» και «γκρίζες» ζώνες στην αγορά εργασίας σε βάρος, κυρίως, των νέων, και, βέβαια, αν δεν υπερβούμε τα άκαμπτα ιεραρχικά μοντέλα, τα κατεστημένα ηλικιακά κριτήρια αμοιβής και ανάδειξης στις θέσεις ευθύνης.
Δύο λόγια, εδώ, για το μεγάλο κεφάλαιο, το μεγάλο εφαλτήριο προς το μέλλον: την εκπαίδευση. Είναι υποκρισία να «κοπτώμεθα» για «τη γενιά των 700€» και να μην παίρνουμε θέση στο ζήτημα: Τι χρειάζεται η εκπαίδευση; Πόρους (χρήμα) ή/και αλλαγές (δομών, σπουδών, προσανατολισμού, αξιολόγησης); Η δεξιά επιβάλλει «αλλαγές», που τις βαφτίζει «μεταρρύθμιση» και αποτελούν την εισβολή της αγοράς και του ιδιωτικού μέσα από την απορύθμιση και την αποδιάρθρωση. Τα εσωτερικά κατεστημένα ζητούν χρήμα και μόνο (να το διαχειρισθούν, μάλιστα, όπως επιθυμούν). Η απάντηση πρέπει να είναι: «χρήμα + αλλαγές» (στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια). Είναι λάθος, να συμβιβαζόμαστε με εκπαιδευτικά ιδρύματα κάτω από τα αναγκαία στάνταρ ποιότητας, πράγμα που οξύνει τις εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανισότητες. Είναι λάθος, να συμβιβαζόμαστε με κατεστημένα (καθηγητικά, συντηρητικά, διαπλοκής) που απομυζούν δημόσιο χρήμα προς «ίδιον όφελος» και χαντακώνουν το νεύρο και το όνειρο. Είναι υποκρισία, να κλείνουμε τα μάτια στις μεγάλες εκπαιδευτικές ανισότητες, τα άνισα επίπεδα σχολικής επίδοσης από περιοχή σε περιοχή, από συνοικία σε συνοικία, από σχολείο σε σχολείο. Το χρήμα είναι σημαντικό, αλλά μόνο του δεν δουλεύει. Είμαστε ψεύτικοι φίλοι της νεολαίας, θλιβεροί υπερασπιστές της στασιμότητας, όταν αρνούμαστε την εξακρίβωση της προστιθέμενης γνώσης που παρέχουν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, της ποιότητας της διδασκαλίας, των σπουδών, της έρευνας, των επαγγελματικών προοπτικών των αποφοίτων τους, καθώς και της κοινωνικής ανέλιξης των νέων πτυχιούχων από τα κατώτερα στρώματα.

ΙΙΙ. Οι ευρύτερες διαστάσεις, συνοπτικά.
Μην ξεχνούμε ότι ζούμε και κινούμαστε σ’ ένα κοινωνικοοικονομικό σύστημα που βάση του είναι ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής. Σύστημα, που παράγει την πόλωση, αφού μια μικρή, ολιγαρχική κοινωνική μερίδα οικειοποιείται τον τεράστιο παραγόμενο πλούτο απ’ όλους τους συντελεστές της παραγωγής. Πόλωση, που βαθαίνει τις κοινωνικές ανισότητες και δημιουργεί τις αντιθέσεις. Η συγκέντρωση πλούτου από τους «λίγους» και οι χαμηλοί μισθοί (έως τα 700€, αλλά όχι μόνο) είναι αποτέλεσμα και στοιχείο αναπαραγωγής αυτού του συστήματος.
Θα ήμασταν πολύ αποσπασματικοί και οριακοί αν δεν επισημαίναμε – έστω σε αδρές γραμμές –, στη σημερινή εποχή, δύο θέματα: τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης και τη σημασία της Ευρώπης, της Ε.Ε.
Η πόλωση ανάμεσα στην ιδιωτική οικειοποίηση και συγκέντρωση του παραγόμενου πλούτου, από τη μια, και η συνεργασία τεράστιου αριθμού παραγωγών (εργαζομένων και τεχνικών) για τη δημιουργία αυτής της παραγωγής και του πλούτου, από την άλλη, είναι το κύριο χαρακτηριστικό αυτού του σταδίου της καπιταλιστικής εξέλιξης. Χαρακτηριστικά αυτής της πόλωσης είναι η διεύρυνση και το βάθεμα της απόκλισης, αντί της θρυλούμενης από τους νεοφιλελεύθερους σύγκλησης: το 1870 ο λόγος του βιοτικού επιπέδου της πλουσιότερης προς τη φτωχότερη χώρα ήταν 8,7. Το 1960, δηλ. 90 χρόνια αργότερα ο λόγος αυτός αυξήθηκε στο 38,5, το 1990 στο 45,5 και το 2000 στο 58,5! Το 2000, οι 342 πλουσιότεροι άνθρωποι στον κόσμο είχαν μεγαλύτερο εισόδημα απ’ αυτό του μισού πληθυσμού όλης της Γης! 1,3 δισεκατ. άνθρωποι, το 1/5 της ανθρωπότητας, ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, στερούνται τροφής, καθαρού νερού και περίθαλψης. Το 1/5 των συνανθρώπων μας ζει στο κατώφλι του θανάτου! 4.000 παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα από τη δίψα! Κάθε επτά (7) δευτερόλεπτα πεθαίνει ένα παιδί κάτω των δέκα (10) ετών από πείνα, κάθε τρία (3) δευτερόλεπτα σβήνει ένα παιδί κα΄τω των πέντε (5) ετών από έλλειψη φαρμάκων!
Οι «ζώνες του Τρίτου Κόσμου» στον Τρίτο Κόσμο, αλλά και στο Παρίσι, το Λονδίνο, την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη.
Αυτή, λοιπόν, η παγκόσμια πόλωση δημιουργεί στον αντίποδα τα κοινωνικά υποκείμενα. Αμφισβήτησης και άρνησης, την αναζήτηση της αυτοδιάθεσης των εθνών, τη διάθεση αποτίναξης των μοντέλων ποδηγέτησης, την αγωνιστική προσπάθεια για αλλαγές προς όφελος των κοινωνικών πλειοψηφιών.
Όπως, πάντα, είναι σημαντικό να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στις αντικειμενικές συνθήκες για την κοινωνική αλλαγή και στο επίπεδο συνείδησης των ανθρώπων των εκμεταλλευόμενων τάξεων για την πραγμάτωση της κοινωνικής αλλαγής. Το πρόβλημα στην εξελισσόμενη συγκυρία είναι μάλλον υποκειμενικό: η ανάπτυξη της συνείδησης κοινωνικής αλλαγής. Μια τέτοια ποιότητα συνείδησης αποτελεί το βασικό «κρίκο» ανάμεσα στην κατανόηση των αντικειμενικών συνθηκών και στη μετατροπή αυτής της επίγνωσης σε πολιτικό πρόγραμμα κοινωνικής δράσης και ανατροπής.
Η ιδεολογική και πολιτική απάντηση όλων αυτών που πλήττονται δεν μπορεί να προκύψει αυτόματα, αυθόρμητα από την, όντως σκληρή, αντικειμενική τους κατάσταση. Καθοριστικοί παράγοντες είναι η ηγεσία, το σχέδιο, οι οργανωτικές ικανότητες του πολιτικού φορέα που απευθύνεται στους πληττόμενους, στους εκμεταλλευόμενους ώστε να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε ενεργή αντίθεση, σε κινητοποίηση, σε αγώνα για Αλλαγή.
Τέσσερα (4) ζητήματα είναι για μια βιώσιμη ανάπτυξη καθοριστικά. Πρώτο, η δραστική μετατόπιση της οικονομίας από την «άϋλη οικονομία» (των τραπεζιτών, του χρηματιστηρίου και των κερδοσκοπιών) προς την πραγματική οικονομία (της παραγωγής, της εργασίας, της γνώσης). Δεύτερο, το στοιχείο της αναδιανομής (στην οικονομία και την εξουσία) είναι ισάξιας σημασίας και προτεραιότητας με το στοιχείο της εργασίας (της πλήρους απασχόλησης) για μια κοινωνία συνοχής και δικαιοσύνης. Τρίτο, η περιφέρεια της χώρας (γεω – οικονομικές ενότητες, κοινωνικές δυνάμεις, αποκεντρωμένοι θεσμοί). Τέταρτο, η «κοινωνική ατμομηχανή» της αναπτυξιακής δυναμικής με τη συγκρότηση μιας νέας πλειοψηφικής παραγωγικής κοινωνικής συμμαχίας.
Η Ευρώπη είναι ο χώρος στον οποίο πρόκειται να εξελιχθεί η δική μας και των άλλων λαών μεγάλη εθνική και κοινωνική προσπάθεια.
Η Ευρώπη των επαναστάσεων και των αντεπαναστάσεων, της Ιεράς Εξέτασης και της Αναγέννησης, των εξάρσεων και των σκοταδισμών, των παρτιζάνων και των «μελανοχιτώνων», του Μάη του ’68 και των ρατσισμών του 2008.
Η Ευρώπη ένα πεδίο με τεράστια ιστορικά αποθέματα και πολλαπλές εναλλακτικές δυνατότητες. Κινείται, σήμερα, στα πλαίσια μιας συντηρητικής αρχιτεκτονικής. Η Ευρώπη της σημερινής Ε.Ε. δεν είναι η Ευρώπη των ευοίωνων προοπτικών. Γι’ αυτό και πρέπει να αλλάξει!
Όποιος θέλει να μετατρέψει την Ευρώπη από γεωγραφικό σε πολιτικό όρο, από οικονομικό σε κοινωνικό όρο, από απλό οργανωτικό σε δημοκρατικό θεσμικό όρο πρέπει να σχηματίσει έναν ενεργό, δηλαδή παρεμβατικό, κοινωνικό και πολιτικό, προοδευτικό. Ο συνασπισμός αυτός, υπογραμμίζουμε όχι μόνο πολιτικός, αλλά και κοινωνικός, οφείλει και σε εθνικό και σ' ευρωπαϊκό επίπεδο να κινηθεί στη βάση ενός κοινού σχεδίου για μια άλλη Ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.
Απαιτείται μια δραστική στροφή, ένας ριζικός επαναπροσανατολισμός.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής αντιστοιχούμενη στις στοιχειώδεις απαιτήσεις της εποχής, θα μπορούσε να αποτελέσει την παγκόσμια πλατφόρμα δυνάμεων για το συντονισμό πρωτοβουλιών και δράσεων, σε συνεργασία και με τον υπαρκτό αστερισμό σχημάτων ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Να αναδείξει την ατζέντα των δικαιωμάτων της εργασίας και των κοινωνιών, απέναντι στην επιδρομή της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Την ατζέντα των δικαιωμάτων ης εργασίας και των κοινωνιών στη σημερινή πραγματικότητα, αλλά και για μια άλλη εποχή.
Και έπρεπε να γίνει αυτό με αφορμή τους Ολυμπιακούς αγώνες της Κίνας. Την Κίνα, μια χώρα όπου – πέρα από συμπλέγματα – δεσπόζει ο αυταρχικός, ολοκληρωτικός καπιταλισμός. Όπου οι εργαζόμενοι αμοίβονται με ημερομίσθιο 1,5€ (!!), εργάζονται σε συνθήκες εξόντωσης επί 70 ώρες την εβδομάδα και αναπαύονται σε κοιτώνες των 16 ατόμων…
Η Σοσιαλιστική Διεθνής, αποτελούμενη κατά το σημαντικότερο μέρος της από τις δυνάμεις της στην Ε.Ε., οφείλει να αναλάβει μια μεγάλη, διαρκή προγραμματική και παρεμβατική πρωτοβουλία με συγκεκριμένους στόχους για την συγκεκριμένη προοδευτική μετακίνηση. Στόχο προς στόχο, βήμα προς βήμα, στην μεταβολή του σημερινού νεοσυντηρητικού ευρωπαϊκού οικοδομήματος: στις περιοριστικές οικονομικές πολιτικές, στην ανεξέλεγκτη δράση της Ευρ. Κεντρικής Τράπεζας, σ’ ένα σύμφωνο για την απασχόληση, σε προτεραιότητες για την ανασυγκρότηση του «κοινωνικού κράτους», στην αποδέσμευση από την ηγεμονία των Η.Π.Α..
Έρχονται ευρω – εκλογές, αν δεν γίνουν νωρίτερα εθνικές εκλογές: να, ένα πλαίσιο προτάσεων για τους άξονες μιας εναλλακτικής πρότασης για μια νέα Ε. Ένωση!
Χωρίς τη δημιουργία ενός τέτοιου νέου, ευνοϊκού περιβάλλοντος στην Ε.Ε. αποτυπωμένου σε νέες μετατοπισμένες ισορροπίες, οι όποιες ριζοσπαστικές προσπάθειες σε εθνικό επίπεδο (στην Ελλάδα, ή όπου αλλού) θα ασφυκτιούν και θα απονευρώνονται.
Οι ευθύνες, αλλά και οι προ(σ)κλήσεις, προς τον σημερινό Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γ. Παπανδρέου, είναι σημαντικές και επιτακτικές. Απαιτείται μια τέτοια επείγουσα ευρωπαϊκή ατζέντα συγκεκριμένης αναμόρφωσης και προοδευτικής μετατόπισης της Ε.Ε.
Ένα συγκεκριμένο σχέδιο δράσης,, αντί ενός υποκριτικού ευχολογίου περί κοινωνικής και δημοκρατικής Ευρώπης. Μια ατζέντα της εργασίας, της πραγματικής οικονομίας και των κοινωνιών με προτεραιότητες εφαρμογής, αντί μιας φιλοπροοδευτικής, προσχηματικής φλυαρίας.

IV. Επίλογος: μια νέα περίοδος μπορεί να γεννηθεί...
Νέοι μισθωτοί εργαζόμενοι με αμοιβές έως 700€, αποτελούν την ονομαζόμενη «γενιά των 700€».
Μερικές τελικές παρατηρήσεις είναι αναγκαίες. Οι νέοι σήμερα:
- Δεν είναι όλοι μισθωτοί.
- Πάρα πολλοί είναι άνεργοι.
- Δεν έχουν όλοι μόνιμη εργασία και με τη μερική απασχόληση έχουν χαμηλότερες αποδοχές.
- Πάρα πολλοί ασκούν επαγγέλματα που οι αμοιβές τους δεν έχουν καμιά σχέση με τη μισθωτή εργασία (παραγωγοί υπηρεσιών και προϊόντων, ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ).
Υπάρχουν, δηλαδή, στους νέους αυτούς, των 25 έως 35 ετών, και άλλες εσωτερικές διαστρωματώσεις και κατηγοριοποιήσεις. Η άρση των εσωτερικών (ενδο – στρωματικών) αντιθέσεων μπορεί να συμβεί μόνο με την ύπαρξη και την άσκηση μιας πολιτικής που ενοποιεί τον κοινωνικό αυτό χώρο και τον κατευθύνει σε μεγάλους, κοινούς στόχους.
Στο καπιταλιστικό σύστημα, σε όλο τον κόσμο, οι κοινωνίες προσδιορίζονται από κοινωνικές τάξεις και κοινωνικά στρώματα. Το ίδιο συμβαίνει, βέβαια, και δω.
Οι αμοιβές, λοιπόν, από τα 300 έως τα 700 ευρώ προσδιορίζουν μια κατηγορία νέων μισθωτών, αποτελούν ένα νέο κοινωνικό στρώμα μισθωτών. Και αυτή, η κοινωνική τους θέση είναι ο πρωταρχικός προσδιοριστικός παράγοντας. Υπογραμμίζουμε, όμως, και πάλι, ότι οι μισθωτοί των 300 - 700€ δεν είναι μόνο νέοι. Γεγονός, που δεν φέρει μόνο το στοιχείο της διαφοροποίησης αλλά και μπορεί να αποτελέσει την πραγματική βάση επικοινωνίας και κοινής δράσης μεταξύ αυτών των διαφορετικής ηλικίας τμημάτων της μισθωτής εργασίας.
Άλλης τάξης είναι το ζήτημα του προσδιορισμού μιας γενιάς ηλικιακά, πολύ, δε, περισσότερο πολιτικά («γενιά του 114», «γενιά του Πολυτεχνείου», «γενιά των καταλήψεων για την κατάργηση του 815» κλπ). Αφορά κάθε φορά μια περίοδο, μια ιστορική φάση, που συμπυκνώνει:
- Εξελίξεις και σημαντικά γεγονότα.
- Έμπρακτη άσκηση αξιών, παρεμβάσεις, στάση ζωής, και έντονη δράση.
Με άλλα λόγια, αφορά το ρόλο που διαδραμάτισαν οι νέες και οι νέοι, αυτή τη συγκεκριμένη περίοδο, τις βαθύτερες διεργασίες που προκάλεσαν. Ρόλο αγωνιστικό, ιδεολογικό, πολιτικό. Διεργασίες κοινωνικές, αξιακές, εθνικές.
Αυτά είναι τα επιπλέον προσδιοριστικά στοιχεία της έννοιας «γενιά».
Τα τελευταία χρόνια, αν εξαιρέσουμε τις κινητοποιήσεις της σπουδάζουσας νεολαίας για την υπεράσπιση της δημόσιας παιδείας, οι νέες και νέοι δεν δημιούργησαν μείζονα γεγονότα, δεν είχαν μια έμπρακτη και διαρκή άσκηση αξιών, δεν ανέδειξαν κοινωνικούς στόχους και ισχυρά προτάγματα που να πολιτογραφούν όρους «γενιάς». Οι δηλώσεις, οι ανακοινώσεις, οι διαπιστώσεις πάνω σε ένα θέμα δεν αποτελούν γεγονότα, δεν συγκροτούν όρους προσδιορισμού «γενιάς».
Είχαν και έχουν, ωστόσο, σημαντικές πρωτοβουλίες και μια δυναμική ανερχόμενη, ενώ ενυπάρχουν και αξιόλογα στοιχεία πολιτικής συνείδησης και ταυτότητας.
Παράλληλα, το σάρωμα των προσδοκιών τους, η βίωση της οικονομικής κρίσης, τα συσσωρευμένα επαγγελματικά αδιέξοδα και η αποκαθήλωση της κυρίαρχης πολιτικής και των καθιερωμένων πολιτικών διαμορφώνει το έδαφος για την ανάπτυξη καθοριστικών γεγονότων για μια νέα περίοδο. Γεγονότα, που μπορούν να φέρουν τη σφραγίδα της σημερινής νέας γενιάς, η οποία μπορεί έτσι να αναδειχθεί σε καταλύτη.
Πιστεύω ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις, ότι είναι η ώρα, τώρα, να μπει η νεολαία μπροστά!
Η νεολαία του ΠΑ.ΣΟ.Κ., οπωσδήποτε!
Οι νέες και οι νέοι που έχουν πολιτική και κοινωνική συνείδηση δεν πρέπει να εφησυχάζουν.
Δεν αρκεί να ενδιαφέρονται μόνο για τους «μηχανισμούς» και τις διαδικασίες, ή τις θέσεις και τα πόστα, ή πως θα εκλεγούν σε διάφορα όργανα…
Οφείλουν να συμβάλλουν στην οργάνωση – πολιτική και συνδικαλιστική – της εργαζόμενης και σπουδάζουσας νεολαίας σε κινηματική βάση με συγκεκριμένες διεκδικήσεις, με κλιμάκωση και πολιτικοποίηση των αγώνων τους. Το πλαίσιο τους μπορεί να περιλαμβάνει:
(α). Την τήρηση του 8ωρου και της εργασιακής νομοθεσίας. Μέτρα κατά των επιχειρήσεων και των εργοδοτών της «μαύρης» και ανασφάλιστης εργασίας.
(β). Την ίδρυση σωματείων σε κάθε εργασιακό κλάδο και υπεράσπιση της τήρησης των εργασιακών δικαιωμάτων. Ανάρτηση των παραβατών εργοδοτών στο διαδίκτυο.
(γ). Την προώθηση και διεκδίκηση της κατάργησης του νομοθετικού πλαισίου της εργασιακής απορύθμισης, όπως τις ιδιωτικές εταιρείες για το δανεισμό και την ενοικίαση των εργαζομένων, τα ιδιωτικά γραφεία συμβούλων εργασίας και τις εταιρείες προσωρινής απασχόλησης, τα STAGE (όπου, η αύξηση των αμοιβών οπωσδήποτε, στον συμβατικά καθορισμένο κατώτερο μισθό, και η μετεξέλιξή τους σε σταθερή απασχόληση με ασφαλιστική κάλυψη είναι τα απαραίτητα άμεσα μέτρα).
(δ). Την προώθηση της σύγκλισης μισθών και συντάξεων με βάση τα άλλα αναπτυγμένα κράτη – μέλη της Ε.Ε.. Ανάρτηση στο διαδίκτυο συγκριτικών πινάκων αμοιβών, μισθών και συντάξεων σε επαγγέλματα και σε χώρες της Ε.Ε και οργάνωση καμπάνιας αντίστοιχων διεκδικήσεων.
(ε). Την ανάπτυξη ενός φοιτητικού κινήματος, ενός κινήματος της σπουδάζουσας νεολαίας που θα προτάξει ως θέματα αιχμής: την ποιότητα των σπουδών, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και όχι τα συγκριτικά μειονεκτήματα, την ανάπτυξη και τον πολλαπλασιασμό των δυνατοτήτων, την καινοτομία, την αξιολόγηση.
Με συνείδηση, με οργάνωση, με κινητοποίηση, με σκέψη τολμηρή και ορίζοντες ανοιχτούς, με όρους κινήματος, η νέα γενιά πρέπει να χαράξει νέους δρόμους!
Και το ΠΑ.ΣΟ.Κ., πρέπει να αναδειχθεί σε κεντρική πολιτική δύναμη αυτών των αγώνων, της υποστήριξής τους, του προσανατολισμού τους, της εκπροσώπησής τους.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. της νέας γενιάς, των εργαζομένων, των πρωτοβουλιών, του Λαού.
Μπροστά! Με σχέδιο, ενότητα κι αγώνα για τη νίκη και την Αλλαγή!
(*) Το κείμενο αυτό αποτέλεσε το πλαίσιο τοποθέτησής μου στην ανοιχτή εκδήλωση που οργάνωσε η Ν.Ε. ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θεσσαλονίκης, στις 3 Σεπτέμβρη 2008, στο Αμφιθέατρο του Δήμου Νεάπολης με θέμα: «Γενιά των 700€: απασχόληση και προοπτικές».

Συγχύσεις και αποσαφηνίσεις

2009-01-08T01:04:00.000-08:00

Πατριωτισμός, Εθνικισμός, Διεθνισμός, Δημοκρατία, Εθνικά θέματα.

Το εθνικό, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, επιστρέφει στο προσκήνιο, δεν αναιρείται. Η σύγχρονη εμφάνιση του εθνικού φαινομένου, έχει μια ουσιώδη διαφορά από το παραδοσιακά «εθνικό» : μέχρι τώρα τα έθνη, συχνά, έτειναν προς την εσωστρέφεια και την αυτάρκεια. Αναπαράγονταν ως κλειστά συστήματα, ως «φρούρια». Αυτή η έννοια του «οχυρού», είναι πλέον αναχρονιστική. Τα σύγχρονα έθνη θα επιβιώσουν μόνο ως ανοιχτά συστήματα σε ροές πληροφοριών, επιτευγμάτων και ανταλλαγών με τον έξω κόσμο. Θα επιβιώσουν μόνο ως ανοιχτές, μαχόμενες συλλογικότητες σ' έναν κόσμο ανταγωνιστικό.
Πρέπει να γίνει ξεκάθαρο πως ό,τι είναι εθνικό δεν είναι εθνικιστικό. Η προάσπιση του εθνικού συμφέροντος δεν είναι εθνικισμός. Ο εθνικισμός σαν ιδεολογία και πολιτική αρθρώνεται πάνω σε δύο άξονες : πρώτος, διαιώνιση της ολιγαρχικής εξουσίας και θεοποίηση του κράτους, και ιδιαίτερα των σκληρών μηχανισμών του, δεύτερος, εθνικός ρατσισμός και επεκτατισμός. Ενώ, η εθνική συνείδηση (ο πατριωτισμός) και ο εθνικός αγώνας βρίσκεται στον αντίποδα του εθνικισμού. Το κοινωνικό πρόβλημα και η κοινωνική προοπτική της χώρας δεν μπορεί να νοηθεί ξέχωρα από το εθνικό. Το κοινωνικό πρόβλημα, ο μόνος τρόπος που μπορεί να τεθεί είναι ο συγκεκριμένος ιστορικός τρόπος. Κι ο τρόπος αυτός καθορίζεται απ' τη διεθνή πραγματικότητα των κρατών: των σχέσεων μεταξύ τους (παγκόσμια πραγματικότητα) και των σχέσεων στο εσωτερικό τους (εθνική-κοινωνική πραγματικότητα). Αυτή η πραγματικότητα επιβάλλει την ταυτόχρονη κλιμάκωση της μεγάλης κοινωνικής προσπάθειας, της κοινωνικής αλλαγής και σε εθνικό και σε διεθνικό επίπεδο.
Ο πατριωτισμός (δηλαδή, η εθνική συνείδηση και ο αγώνας) αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση του διεθνισμού, ενός νέου διεθνισμού. Και ο διεθνισμός (ο νέος διεθνισμός) ολοκληρώνει τον πατριωτισμό. Ο πατριωτισμός, αποτελεί παράλληλα απαραίτητο συστατικό μιας σύγχρονης δημοκρατίας. Παντού, η δημοκρατία για να επικρατήσει και να λειτουργήσει δημιουργεί με τα κινήματα της μια συλλογική ταυτότητα, την εθνική συλλογικότητα. Η δημοκρατία και ο πατριωτισμός είναι ιστορικά και πραγματικά δύο έννοιες αδιάσπαστες.
Κάθε απειλή εναντίον της χώρας μας είναι, σε τελική ανάλυση, απειλή εναντίον της κοινωνικής προοπτικής του Λαού της χώρας μας. Η συνύπαρξη εθνικών και κοινωνικών αγώνων, η σταθερή σχέση πατριωτικής και κοινωνικής συνείδησης είναι αναγκαία, και όταν συντελέστηκε τα αποτελέσματα ήταν μοναδικά (ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, ΠΑ.ΣΟ.Κ.).
Ο εθνικός μας πολιτισμός με βαθύ το κοινωνικό του περιεχόμενο αποτελεί σημαντικό κεφάλαιο. Η πολιτιστική αφύπνιση, σε συνθήκες προϊούσας πολιτιστικής κρίσης, η ανάδειξη ενός πολιτισμού με καίρια στοιχεία στον προσανατολισμό του, με ρίζα στις αγωνιστικές εθνικές-λαϊκές παραδόσεις και τις βαθιές, από την αρχαιότητα, αξίες της πατρίδας και της δημοκρατικής πολιτείας είναι υψηλές προτεραιότητες. Αυτή η προσπάθεια παραπέμπει στον διαρκή ιδεολογικό αγώνα απέναντι στις αξίες του ατομισμού, της αγοράς, του κοσμοπολιτισμού, της εξουσιολατρείας.
Τα ανοιχτά εθνικά θέματα αποτελούν τα μέτωπα όπου κρίνεται η σταθερότητα και ο δυναμισμός της χώρας, καθώς και η δυνατότητα νέων προοπτικών. Τα ανοιχτά εθνικά θέματα δεν είναι οι «χρόνιες πληγές», που ως μόνη θεραπεία τους επιδέχονται τους ποικίλους ακρωτηριασμούς, αλλά οι ανοιχτές προκλήσεις, τα ανοιχτά κεφάλαια της Ιστορίας μας, που επιζητούν θετικά αποτελέσματα. Η Κύπρος, το «Μακεδονικό», οι ελληνοτουρκικές σχέσεις είναι οι αιχμές – όχι, όμως τα μόνα – των εθνικών μετώπων.
Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις: η Τουρκία και δείχνει, και από τις πραγματικότητες της, δεν μπορεί να κερδίσει το ευρωπαϊκό στοίχημα. Τον Δεκέμβριο 2004, με ευθύνη του κ. Καραμανλή, κατά τη φάση απόδοσης του τίτλου «υποψηφίου μέλους» προς την Τουρκία, χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία της δέσμευσης της για την επίλυση των προβλημάτων σύμφωνα με τις θέσεις της Ελλάδας. Η εμμονή σ’ έναν προσανατολισμό ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. παγιδεύει τη χώρα, δημιουργεί σε βάρος της μέγιστη ανισορροπία στη γεωστρατηγική μας περιοχή και της στερεί δυνατότητες εναλλακτικών κινήσεων. Η Ε.Ε. πρέπει να διαμορφώσει ειδική σχέση με την Τουρκία, στην οποία θα περιλαμβάνονται ως στοιχεία της οι όροι διασφάλισης των κατοχυρωμένων από διεθνείς συνθήκες εθνικών μας δικαίων.
Στην Κύπρο, η θέση μας είναι ξεκάθαρη: ενιαία, χωρίς στρατεύματα κατοχής, βιώσιμη δημοκρατική – ομοσπονδιακή λύση με ισχυρή κεντρική εξουσία.
Στα Σκόπια: ο αλυτρωτισμός πρέπει να αντιμετωπισθεί. Αν το «Μακεδονία» είναι τέτοιο όχημα – και είναι, εκ μέρους των Σκοπίων – η άρνηση τέτοιας ονομασίας, είναι η μόνη ρεαλιστική κι αποτελεσματική θέση. Και, η Αθήνα πρέπει να πάψει να μιλάει για το θέμα σαν παρατηρητής, υποχρεωμένη να «κάνει κάτι», λόγω της ευαισθησίας της Βόρειας Ελλάδας! Και να εφαρμόζει, ενώ στα λόγια εξορκίζει, τη γραμμή: «Βόρειοι – Νότιοι» (απ’ το κυρίαρχο αθηναϊκό κέντρο).
Συνολικότερα, η θετική αντίληψη και διέξοδος στα εθνικά θέματα σχετίζεται με μία ενεργή πολύπτυχη εξωτερική πολιτική, μέσα από την ολόπλευρη κατανόηση των διεθνών εξελίξεων, των ιδιαίτερων περιφερειακών συνθηκών και των νέων ισορροπιών.

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ : Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΛΟΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

2009-01-08T00:56:00.000-08:00

[ Αμέσως μετά την αποτυχία για την “EXPO 2008” είχα γράψει το παρακάτω κείμενο (18 Δεκεμβρίου 2008), το οποίο, κατά τη γνώμη μου, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και χρήσιμο.]

Hδη για τη σχετική αποτυχία ακούσθηκαν πολλά και γράφτηκαν αρκετά. Το μόνο που θα ήθελα να πω είναι ότι η «EXPO 2008» χάθηκε για τη Θεσσαλονίκη γιατί δεν έγινε τίποτε ανάλογο με τους «Ολυμπιακούς 2004» όταν κερδήθηκαν για την Αθήνα. Ας συγκριθούν οι δύο στρατηγικές διεκδίκησης, του τότε και του τώρα (σχέδιο πρωτοβουλιών, κυβερνητική δράση, ηγεσία εγχειρήματος). Τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα και ολοκάθαρα. Εξ’ άλλου, τα πράγματα, είναι φρέσκα και οι μνήμες νωπές, ώστε να μην χρειάζονται αναμασώματα. Αν χρειασθεί, όμως, θα επανέλθουμε, και μάλιστα, απέναντι στη θρασύτητα των αποτυχόντων.
Το κεντρικό ζητούμενο, όμως, κατά τη γνώμη μου, είναι αν μπορούμε να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα. Καλύτερα, θα έλεγα, ένα άλμα πιο πάνω. Να εξέλθουμε από τη μιζέρια της ανακύκλωσης ευθυνών και υποκρισίας, από το τέλμα των στενόμυαλων εγωισμών των «σωτήρων» μας. Να αντιληφθούμε την ήττα, σαν μια ευκαιρία. Σαν ολοκλήρωση μιας περιόδου και σαν αναγκαιότητα μιας νέας αρχής, μιας νέας πρότασης, μιας νέας συλλογικότητας. Να μετατρέψουμε την αποτυχία σε νέο στοίχημα, αλλά σε νέα βάση και με άλλους συντελεστές.
Είναι φανερό ότι όλα αυτά δεν αφορούν μόνο την EXPO.
Η Θεσσαλονίκη πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το σύνδρομο του συμπληρώματος, όπως αυτό αποδίδεται μέσα απ’ όλα τα χαρακτηριστικά με το πρόθεμα συν- : συμπρωτεύουσα, συμβασιλεύουσα, συμπρωταγωνίστρια. Η Θεσσαλονίκη δεν είναι το «συν-» στο κύριο μενού. Πρέπει να σηκώσει το ανάστημά της και το πρόσωπό της να λάμψει ξανά προς τον κόσμο της, το χώρο της, τον περίγυρό της. Πιστεύοντας, πρώτα απ’ όλα, στους ανθρώπους της. Στους ανθρώπους της παραγωγής, της επιστήμης, του πολιτισμού, της τεχνολογίας, του αγώνα, της αναζήτησης. Με αυτοπεποίθηση και νέο όραμα!
Η Θεσσαλονίκη, πρέπει να ξεμπερδεύει οριστικά με το μεταπρατικό και το εύπεπτο, μ’ εκείνους και τις νοοτροπίες εκείνων που τη μία «γλείφουν» και την άλλη «εξεγείρονται», με τους «δήθεν» και τον ξεπεσμό.
Η Θεσσαλονίκη, το ιστορικά μεγαλύτερο χωνευτήρι πολιτισμών και γλωσσών, με ελληνική – μέσ’ αυτά και παρ’ όλα αυτά – φυσιογνωμία δεν μπορεί να σύρεται από ρηχούς και ανερμάτιστους στην ξενοφοβία, στην ανθρωποφοβία, στην ιδεοφοβία. Η πιο ανοιχτή πόλη σε ιδέες, τεχνοτροπίες, παραγωγές, ανθρώπους, προϊόντα να μεταλλάσσεται σ’ ένα χώρο κλειστοφοβικό, σε μια κοινωνία εσωστρεφή και ηττοπαθή. Πως είναι δυνατόν, μια κοινωνία που διαπαιδαγωγείται στο φόβο και την ηττοπάθεια να επιδείξει στον καθημερινό στίβο, πνεύμα νικητή, νεύρο πρωταγωνιστή στον σημερινό ανοιχτό, ανταγωνιστικό κόσμο;
Η Θεσσαλονίκη από Τόπος ανοιχτών οριζόντων να μεταμορφώνεται σε χώρο κλειστών ορίων.
Η Θεσσαλονίκη της Φεντερασιόν, του Ε. Βενιζέλου και της «Εθνικής Άμυνας», του Α. Παπανδρέου και του ριζοσπαστισμού να βυθίζεται στον αναχρονισμό, τον καραμανλισμό, το αδιέξοδο.
Πρέπει να ξαναπιάσει το νήμα της. Η τελευταία 15ετία του τοπικού συντηρητισμού το έσπασε, και οι αδυναμίες των προοδευτικών το επέτρεψαν.
Αλλά, και κάτι περισσότερο. Πρέπει να ορίσει και να αναδείξει ένα νέο πρόταγμα. Τούτο οφείλουμε να το πράξουμε με ευθύνη και εξ αιτίας της ολοκλήρωσης πλέον του πρώτου κύκλου στα Βαλκάνια, μετά το 1989. Και της δημιουργίας εντελώς νέων δεδομένων μετά το 2007 (ένταξη στην Ε.Ε. της Βουλγαρίας και Ρουμανίας), καθώς και της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας. Ένα νέο πρόταγμα για τη νέα περίοδο. Χωρίς συμπλέγματα και μιμητισμούς απέναντι στο Αθηναϊκό κέντρο, στο Αθηναϊκό μονοπώλιο.
Η Θεσσαλονίκη της καινοτομίας, του εναλλακτικού, του αυριανού. Ο ΑΛΛΟΣ πόλος. Όχι ο συμπληρωματικός, δηλαδή, ο περιθωριακός.
Ο άλλος πόλος, που συνομιλεί με το Αύριο. Που αντιλαμβάνεται τις νέες ανάγκες, παίρνοντας τώρα πρωτοβουλίες. Που διαβλέπει τις επερχόμενες μεταβολές, κάνοντας πράξη τώρα τις αλλαγές.
Ο άλλος πόλος, που εργάζεται προγραμματισμένα πάνω στα πιο αιχμιακά θέματα (πληροφορική, βιοτεχνολογία, δίκτυα, οπτικοακουστικά μέσα), αλλά και στα πιο εναλλακτικά (βιολογικά προϊόντα, νέα πολιτιστικά ρεύματα, βιώσιμη ανάπτυξη, εναλλακτικός τουρισμός ενδοχώρας).
Ο τόπος αναφοράς προς τον οποίο θα στρέφονται όσοι επιζητούν πρόταση, στήριξη για την επόμενη τριακονταετία. Αξιοποιώντας και συγκεντρώνοντας τις γενιές της ριζοσπαστικής διανόησης, της καινοτόμας πνευματικής λειτουργίας και των προωθημένων δεξιοτήτων.
Μια τέτοια Θεσσαλονίκη κάνει την ποθούμενη διαφορά και για την Ελλάδα. Δημιουργεί τη διπολική δυναμική ισορροπία και λειτουργεί προωθητικά για τη χώρα και την κοινωνία της. Αυτή μπορεί να είναι η Θεσσαλονίκη, της σύγχρονης εποχής και του γεωπολιτικού της χώρου.
Η Θεσσαλονίκη δεν έχει να φοβηθεί, ούτε να ζηλέψει τίποτα απ’ τη δική της Ρώμη, την Αθήνα. Αλλά δεν μπορεί να γίνει Νάπολη, όπως δρομολογούν ορισμένοι, με ό,τι κάνουν και όσα δεν κάνουν. Μπορεί να αναδειχθεί σαν το σύγχρονο ελληνικό μίγμα του Μιλάνου και της Φλωρεντίας.
Ποιοι και πως, είναι το επόμενο καίριο ερώτημα.
Τις μεγάλες αλλαγές μπορεί να τις προωθήσει και να της εγγυηθεί μόνο ένα μεγάλο ρεύμα αλλαγής, ένα πλατύ ρεύμα ανανέωσης. Ρεύμα ιδεών, πρακτικών, στελεχών, πολιτών, τομών. Η ανανέωση μιλάει τη γλώσσα του αύριο, μεταφέρει τα μηνύματα του μέλλοντος. Έχει ρίζα στο χθες και μετασχηματίζει το σήμερα. Έρχεται από τα κάτω, κύμα υπόγειο και μετά ανατρεπτικό. Η ανανέωση είναι ρίσκο, ποιότητα και ψυχή. Άνθρωποι με πρωτοποριακό λόγο, ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες και νεανικό πάθος.
Τα μηνύματα για όλα αυτά ξεπηδάνε από παντού. Πρέπει να τα αφουγκραστούμε, αλλά μόνο αυτό δεν αρκεί. Πρέπει να τα ενθαρρύνουμε και να τα εκφράσουμε. Πρέπει να τα πολλαπλασιάσουμε, αλλά και να τα μετασχηματίσουμε σε πλουραλιστικό ρεύμα πολιτικής, σε πλειοψηφική δύναμη αλλαγής.
Κι όταν αυτό συμβεί – και πριν ακόμα κυριαρχήσει – ο Καραμανλής θα υποχρεωθεί να κάνει αυτό που όφειλε, αλλά δεν έπραξε στο ελάχιστο για την «EXPO 2008», να κινηθεί ο ίδιος και να κινήσει και άλλους πολλούς. Να πραγματοποιήσει – όχι τα υπεσχημένα, υπερφίαλα – αλλά, έστω, τα ελάχιστα, που είχαν καθυστερημένα δρομολογηθεί.
Ώσπου, σύντομα, αυτές οι νέες δυνάμεις να αναλάβουν οι ίδιες την ευθύνη για τις υποθέσεις και τις νέες προοπτικές της Θεσσαλονίκης.
Και, ενωμένες με το ευρύτερο, πανελλαδικό ρεύμα αλλαγής θα αναλάβουν τις ευθύνες τους για τη νέα πορεία της χώρας.
Θεσσαλονίκη 29 Μαρτίου 2005

ΥΠΟΘΑΛΑΣΣΙΑ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΚΟ

2009-01-08T00:45:00.000-08:00

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80 (1986 – 89) το έργο της υποθαλάσσιας αποτέλεσε την απάντηση και μια οιωνεί άμυνα της Πόλης απέναντι στις απόψεις Κούβελα, που ήθελαν την επέκταση της παλιάς παραλίας, με επίχωση, κατά 200 – 250m μέσα στο Θερμαϊκό! Απόψεις, οι οποίες όψιμα και λαϊκίστικα επαναφέρονται, και τώρα, από τον κ. Ψωμιάδη, δημιουργώντας σύγχυση, όταν μάλιστα το έργο έχει ήδη ανατεθεί, αλλά, κυρίως, αποπροσανατολισμό από την επείγουσα επικέντρωση στα απαραίτητα συγκοινωνιακά έργα και τα μέτρα ζωτικής σημασίας για το κυκλοφοριακό.
Μεσολάβησε η περίοδος 1989 – ‘93, γνωστή για τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις της, όπου συνολικότερα η Θεσσαλονίκη, και η Ελλάδα, υποχώρησαν σ’ όλα τα μέτωπα.
Η υποθαλάσσια αποτέλεσε και στην αρχική της σύλληψη, αλλά, πολύ περισσότερο κατόπιν, την περίοδο 1995 – 98, στοιχείο ενός ευρύτερου σχεδίου για την αντιμετώπιση του σύνθετου και πολυπαραγοντικού κυκλοφοριακού προβλήματος. Η αξία της, χωρίς την ύπαρξη και την εφαρμογή όλων των υπόλοιπων έργων και μέτρων είναι αμφισβητήσιμη. Υπογραμμίζω τη θέση μου αυτή, η οποία γίνεται ισχυρότερη αν συνυπολογιστούν ο υψηλός προϋπολογισμός κατασκευής και διαχείρισης, οι χρόνοι κατασκευής, κι αν συνεκτιμηθούν τα ανοιχτά προβλήματα των συγκοινωνιακών λύσεων στην Ανατολική έξοδο – πλευρά της υποθαλάσσιας και η διασύνδεση – διακλάδωσή της Δυτικά. Η συζήτηση έχει εστιασθεί μέχρι τώρα στην απορρόφηση από την υποθαλάσσια του κυκλοφοριακού φόρτου (τον εκτιμούν σε 70 – 75%). Αναρωτήθηκαν άραγε οι υπεύθυνοι, ουσιαστικά, για τις εκροές από τη σήραγγα του διαρκώς αυξανόμενου, συσσωρευτικού κυκλοφοριακού φορτίου; Προς τα που; Με ποιες υποδομές και ποιες λύσεις;
Με βάση τα πραγματικά κυκλοφοριακά δεδομένα η Θεσσαλονίκη βρίσκεται πίσω στην αντιμετώπιση των αναγκών της κατά μια 15 ετία! Αναφέρω ενδεικτικά:
Με στοιχεία του 2005, στο νομό Θεσσαλονίκης κυκλοφορούν περίπου 420.000 Ι.Χ. Το 1975 κυκλοφορούσαν 75.000 αυτοκίνητα και το 1989, 145.000. Κάθε μέρα ο αριθμός τους αυξάνεται θεαματικά κατά 60 οχήματα ημερησίως! Δηλαδή, από το 1970, μέσα σε 35 χρόνια, ο πληθυσμός της Θεσσαλονίκης διπλασιάστηκε, ενώ τα οχήματα εξαπλασιάστηκαν!
Οι 1.700.000 μετακινήσεις που γίνονται ημερησίως στη Θεσσαλονίκη, κατανέμονται: 45% με Ι.Χ. (!), μόνο 27% με Μ.Μ.Μ. (αστικό λεωφορείο) και οι υπόλοιπες με άλλα μέσα.
Οι μετακινήσεις από 1.700.000 που είναι σήμερα μέχρι το 2010 θα φτάσουν τις 2.300.000, δηλαδή, η αύξηση θα ξεπεράσει το 35%!
Ο ιστός της Θεσσαλονίκης εξαπλώνεται σήμερα από τα μεγάλα συγκροτήματα των εμπορικών κέντρων και το Αεροδρόμιο (Ανατολικά) μέχρι το Καλοχώρι, τη Σίνδο και το Ωραιόκαστρο (Δυτικά). Οι σχετικές αναλύσεις, ο αντίστοιχος σχεδιασμός, τα αναγκαία έργα θα έπρεπε να αναφέρονται, τουλάχιστο, σ’ αυτό το χωρικό – πολεοδομικό πεδίο. Πολύ δε περισσότερο, αν θέλαμε να μιλήσουμε με όρους άμεσου μέλλοντος έπρεπε να σχεδιάσουμε για το ευρύτερο χωρικό πέταλο περί τον Θερμαϊκό, που περικλείεται από τη θάλασσα και την τοξοειδή κορυφογραμμή από Δυτικά προς τα Ανατολικά, καθώς και τις σχέσεις του με την ενδοχώρα.
Μια τέτοια προσέγγιση πρέπει, εκτός των άλλων, να λάβει υπόψη της ότι κάθε μεγάλο έργο απαιτεί μια εξαετία ωρίμανσης και κάθε λύση στρατηγικής, αντίστοιχα, μια τριετία. Γι’ αυτό και οι βαρύγδουπες εξαγγελίες Σουφλιά για τα νέα έργα στη Θεσσαλονίκη (Δ’ Κ.Π.Σ.) είναι απλώς «ωραία λόγια», αφού καμμία σοβαρή προετοιμασία δεν τα συνοδεύει. Ενώ, οι αναθέσεις – συμβάσεις των αυτοκινητοδρόμων, επιβεβαιώνουν, ακριβώς, ότι η ωρίμανση είχε προηγηθεί και ο κ. Σουφλιάς ό,τι βρήκε σχεδόν έτοιμο, αφού επί τριετία αδικαιολογήτως το «βασάνισε» το «έκλεισε» προεκλογικά.
Η Θεσσαλονίκη, λοιπόν, πρέπει να θέσει σε υψηλή προτεραιότητα και με κατεπείγοντα χαρακτήρα μια νέα ατζέντα.
1ο. Προαστιακός και περιαστιακός σιδηρόδρομος, συνδεδεμένος με το ΜΕΤΡΟ (Δυτικά Προάστια, και Πιερία, Ημαθία, Κιλκίς, Λαγκαδάς, Σέρρες, Χαλκιδική).
2ο. Επέκταση του ΜΕΤΡΟ μέχρι Τούμπα και Αεροδρόμιο (Ανατολικά) και Εύοσμο (Δυτικά).
3ο. Νέα εξωτερική περιφερειακή: ο ευρύτερος εξωτερικός δακτύλιος σε σύνδεση με την Εγνατία και κάθετες διακλαδώσεις προς τον αστικό ιστό (από Μυγδονία – Θέρμη, υπόγεια κατά το μεγαλύτερο τμήμα της, στο δάσος Σέιχ – Σου, μέχρι Σίνδο).
4ο. Θαλάσσια αστική συγκοινωνία για την επικοινωνία με τις ανατολικές ακτές και σε επόμενη φάση επέκταση της προς Χαλκιδική και Πιερία.
5ο. Ποδηλατοδρόμηση της Νέας Παραλίας, άμεσα, και της Λεωφόρου Νίκης, εν συνεχεία.
6ο. Πολλοί και νέοι χώροι στάθμευσης, σε συνδυασμό και με τα Μαζικά Μέσα Μεταφοράς. Με ανάλογο σχέδιο ανταποκρίσεων και τιμολογιακή πολιτική για στάθμευση και μετακινήσεις.
7ο. Οργανωμένη πολιτική, με κίνητρα και νέα νοοτροπία, για τη χρήση των Μέσων Μαζικών Μεταφορών.
8ο. Ειδικό – έκτακτο σχέδιο διαχείρισης των προβλημάτων κυκλοφορίας και λειτουργίας της πόλης λόγω των έργων κατασκευής συγκοινωνιακών υποδομών (ΜΕΤΡΟ, υποθαλάσσια, αναμόρφωση παραλιακού μετώπου κλπ).
9ο. Ενιαίος Φορέας σχεδιασμού και διαχείρισης μεταφορών νομού Θεσσαλονίκης.
Το πλαίσιο αυτό είναι το ελάχιστο μιας νέας προωθητικής πρότασης για τη Θεσσαλονίκη του 2015! Αλλιώς, η Θεσσαλονίκη καταδικάζεται να ζήσει σε συνθήκες που, από πλευράς υποδομών, μεταφορών και συγκοινωνιών, θα θυμίζουν «τριτοκοσμική» πόλη.-

2006-12-11T00:00:00.000-08:00

Συνέντευξη.. Σελ. 2

http://assets.in.gr/newspapers/resources/TOVIMA_20061210_P006.axd?qs=ED2YlC2rONPs8u1oCHQsIuXgU/v6oWI+T/5Jg3hmJTjhB6Hb0QQpWW/Kj2QLc13VjF4qbsiSr7DEUgDGChzK8xk0LXuXOCtgEQ9WbPKb20Y=
Συνέντευξη... Σελ. 3

http://assets.in.gr/newspapers/resources/TOVIMA_20061210_P008.axd?qs=KlTAc9EGYRBp53a2TDwbPpRxtwLeOLwCXVqBXFlJe/eh0DcKm2Rhrk6Bnt8hGTQRwXH1X0EJARwNmO8cWWz0203eXgiekeJj3HVKsphj7jI=

ΠΑΙΔΕΙΑ

2006-12-10T23:55:00.000-08:00

H συνέντευξη του Γ.Παπανδρέου στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 10/Δεκ/2006.

http://assets.in.gr/newspapers/resources/TOVIMA_20061210_P004.axd?qs=dWZVtTO14h0GP7dWlR6rN9LDsNUM+VZd0XHRm/vUAk7ahFYZjkFzfO79/AP7MZiQjLnMYmcknCZ91lpVor8Wd+Iv3uIZ0WOrDlQtDwt229U=

"Δίαυλος.Blogs"

2006-12-08T06:21:00.000-08:00

To περιοδικό "Δίαυλος" ανοίγει το διάλογο στο διαδίκτυο.