19.3.17

Ξανά, για τα θεμελιώδη…
----------------------------------
του Ελευθερίου Τζιόλα

Χωρίς αισιοδοξία. Τουλάχιστον, με ρεαλισμό.
......................................................................

Η β΄ αξιολόγηση  πιέζει ασφυκτικά την κυβέρνηση, την ίδια στιγμή που καταρρέει για πολλοστή φορά η γραμμή της περί ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’. Είναι χαρακτηριστικό ότι όχι μόνο σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δεν μετουσιώνεται η πείρα σε γνώση και σε αλλαγή συμπεριφορών, αλλά και στους κεντρικούς  πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου, συμβαίνει το ίδιο.
Ο Γ. Παπανδρέου όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται, μετά από δύο μήνες (!), την έκταση και το βάρος του οικονομικού προβλήματος της χώρας που κυβερνούσε, εγκαταλείποντας το ‘’λεφτά υπάρχουν’’, - αφού διαπίστωσε ιδίοις όμμασι ότι λεφτά ΔΕΝ  υπήρχαν - , υιοθέτησε την γραμμή ‘’ζητούμε πολιτική στήριξη’’, ενώ το πρόβλημα εντείνονταν λόγω έλλειψης ρευστότητας, και επιζητούσε, κυρίως, σφιχτή, επείγουσα και στοχευμένη, σε στενό χρονικό ορίζοντα, οικονομική διαχείριση.
Τα ίδια, εδώ και δύο χρόνια, ο Α. Τσίπρας. Όταν τα πράγματα, οδηγούνται από αδυναμία τους και από την ανυπαρξία αναπτυξιακών δράσεων σε αδιέξοδα ασφυξίας, επικαλείται την ανάγκη ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’, την οποία κανείς από του εταίρους δεν αποδέχεται και δεν υιοθετεί όταν έχει συνομολογηθεί και βρίσκεται υπό εφαρμογή Πρόγραμμα (το 3ο Μνημόνιο). Παρά την επαναλαμβανόμενη κατάρρευση-αποτυχία αυτής της γραμμής (της ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’), η κάθε φορά επανεμφάνιση της σχετίζεται τόσο με την  αναφερθείσα υστέρηση,  όσο και με την ‘’εσωτερική αγορά ψεύτικων ελπίδων’’, η οποία παρά τα στραπάτσα, εξακολουθεί να καλλιεργείται και λόγω ‘’πελατείας’’ να υφίσταται και να ανθεί…
Ούτε και η κυβερνητική εκτίμηση, που γέννησε  λάθρα ελπίδες, επιβεβαιώνεται.  Ότι, δηλαδή,  Γαλλία και Γερμανία δεν μπορούν να πάνε στις  εκλογές τους χωρίς τακτοποίηση του ελληνικού ζητήματος. Αντίθετα, κι εδώ φαίνεται ότι πέφτουν έξω. Αφού, απέναντι σε κουρασμένα και σε πολλά σημεία παραπληροφορημένα εθνικά ακροατήρια, οι κυρίαρχες ελίτ σε Γερμανία και Γαλλία, ιδιαίτερα στη Γερμανία, θα ήθελαν να δείξουν, -προεκλογικά να τονίσουν-,  ότι τα μείζονα θέματα τους είναι εκείνα των εθνικών τους ακροατηρίων και όχι το ελληνικό ζήτημα, το οποίο για το λόγο αυτό μπορεί να αφεθεί και  να περιμένει  στην ‘’ουρά επίλυσης’’, ικανοποιώντας έτσι και τμήματα της εκλογικής βάσης που επιθυμούν σκληρότερη στάση.  Επιλογή, που αν στην πράξη συμβεί,  οδηγεί σε τεράστιο πρόβλημα, με τη δόση των 7  δις € του Ιουλίου 2017,  ξαναστοιχειώνοντας στη μνήμη όλων τον Ιούλιο 2015 (ας θυμηθούμε, ότι κι ο Ε. Τσακαλώτος, επαναλαμβάνοντας την πρωθυπουργική δέσμευση, το Δεκέμβρη 2016, δήλωνε : ‘’αν δεν κλείσουμε, τώρα, τη συμφωνία, χαθήκαμε…’’).  
Ο ανασχηματισμός  των αρχών Νοέμβριου 2016, που στόχευε ουσιαστικά στη συγκρότηση ενός κυβερνητικού σχήματος, υπό τη μορφή πρωθυπουργικά έμπιστης και αποτελεσματικής διαπραγματευτικής ομάδας, αποδείχθηκε ατελέσφορος, στην πράξη ανενεργός.

Συντάξεις, ΑΕΠ, 2017 – 2019.
..............................................

Όμως, δεν είναι μόνο τα τρέχοντα…
Κάθε –τι, πλέον, που δεν έχει τον αναγκαίο ρυθμό και το κρίσιμο περιεχόμενο αναπτυξιακών πολιτικών και δράσεων, που επιβάλλονται από την επταετία της φτώχειας, της αποεπένδυσης, της αποσύνθεσης και της ύφεσης, προσθέτει βάρη, αυξάνει τον ‘’ρόγχο θανάτου’’.  
Το 1919, η χώρα έχει να αποπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος χρέους  μέχρι το 2060, ύψους 13,7 δισ. €, παρόμοιου ύψους χρέος εμφανίζεται τα έτη 2037, -38, -39. Το 2019, λοιπόν, δεν είναι  μόνο ένα κρίσιμο πολιτικά έτος, με εκλογές στους Δήμους και στις Περιφέρειες και Ευρωεκλογές, αλλά κι ένα πολύ κρίσιμο, καθοριστικό, οικονομικό έτος.  Διότι θα έχει λήξει το 3ο Μνημόνιο και η Ελλάδα πρέπει να βρει από τις αγορές αυτά τα 13,7 δισ. € της αποπληρωμής. Αν προστεθούν και τα τυχόν ελλείμματα προηγούμενων  χρήσεων,  που θα έχουν απομείνει, η Ελλάδα, το 2019, θα αναζητάει 14 δις € και πλέον ! Κι ενώ, οι υποχρεώσεις μέχρι το 2018 είναι καλυμμένες από το τρέχον Πρόγραμμα, το 2019, χωρίς πλέον Πρόγραμμα, η κάλυψη θα πρέπει να γίνει εξ ολοκλήρου από τις αγορές. Αντιλαμβανόμαστε ότι για να είναι επιτυχής η ολική έξοδος στις αγορές θα πρέπει να έχουν συντρέξει μια σειρά θετικές προϋποθέσεις διαμορφωμένες από το 2017, με ανοδικό και δυναμικό το 2018, ώστε να υπάρχει η αίσθηση πιστοληπτικής δυνατότητας και αξιοπιστίας της χώρας, αλλιώς μπορεί να βρεθεί μπροστά σε πιστοληπτικό δραματικό γεγονός.
Αυτά όλα δεν δείχνουν μόνο ότι ο Α. Τσίπρας ότι κι αν λέει για το 2019 δεν το εννοεί, αλλά κυρίως δείχνουν ότι όσο ο χρόνος χάνεται, η οικονομία  δεν  παίρνει μπρος και  η εικόνα της χώρας δεν ανατάσσεται, τόσο το 4ο Μνημόνιο, της πλήρους εξόντωσης, είναι κοντύτερα...  
Ας δούμε, στο πλαίσιο αυτό, ένα θέμα που απασχολεί εκατομμύρια συμπολίτες, τις  συντάξεις.  Διατυπώνεται η άποψη ότι παρά τις δεκατρείς (13 !!) μειώσεις στις συντάξεις, τα τελευταία επτά (7) χρόνια η κυβέρνηση συζητά νέες μειώσεις μέχρι και -30%, με μόνο πλέον ανοιχτό θέμα την χρονική διαχείριση της μείωσης (από το 2018, ή από το 2019 και εντεύθεν και με ποιό ρυθμό μείωσης).
Η κυβέρνηση αποδέχεται, δηλαδή, τον όρο της  ‘’τρόϊκας’’, ιδιαίτερα του ΔΝΤ, για περαιτέρω μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% του ΑΕΠ.
Όμως, η συνταξιοδοτική δαπάνη ως ποσοστό επί τοις εκατό (%) του ΑΕΠ μπορεί να μειωθεί με δύο τρόπους:
(α) με μείωση του αριθμητή (μείωση δαπάνης), και
(β) με αύξηση του παρονομαστή (αύξηση – μεγέθυνση ΑΕΠ).
Έχοντας ως δεδομένο, από κοινά αποδεκτές υπολογιστικές μελέτες, ότι αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ κατά 6% ισοδυναμεί με μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% (από 17% σε 16%), η άλλη λύση, για τη μείωση των συντάξεων είναι η αύξηση του ΑΕΠ, και μάλιστα κατά το ποσοστό που αναφέρεται. Μιλώντας, συνήθως για το ζήτημα αυτό (συντάξεις),σχεδόν το σύνολο των ενδιαφερομένων (συνδικαλιστικές και συνταξιοδοτικές οργανώσεις, συμπολίτες κλπ), αλλά και τα μέσα ενημέρωσης (έντυπα και,  κυρίως, ηλεκτρονικά) θεωρούν ότι το ζήτημα δεν άπτεται βαθύτερων θεμάτων της οικονομίας και των αναπτυξιακών της προοπτικών, αλλά αποτελεί ξέχωρο θέμα κυβερνητικών-υπουργικών αποφάσεων. Αυτό επιβεβαιώνει, μεν, τη ρηχότητα της διεξαγόμενης συζήτησης, αλλά, και το ότι δεν είναι αλήθεια πως οι συντάξεις είναι θέμα αποσυναρτημένο από την συνολικότερη πρόοδο και τα αναπτυξιακά αποτελέσματα  της οικονομίας. Η θετική, λοιπόν, απάντηση και στο θέμα αυτό (των συντάξεων), απέναντι στις  πολιτικές αφαίμαξης και τις περιοριστικές πολιτικές ύφεσης είναι : μεγέθυνση του ΑΕΠ, αναπτυξιακές δράσεις, πολιτική ανάπτυξης. Θα μπορούσαμε να γενικεύσουμε και να πούμε ότι κάθε οικονομικός στόχος που σχετίζεται ή μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ, μπορεί να τύχει θετικής (εναλλακτικής) απάντησης μέσω της αύξησης-μεγέθυνησης του ΑΕΠ (π.χ., σκεφθείτε με την ίδια λογική το χρέος, ή τα ελλείματα).
Το 2008, χρονιά εισόδου της χώρας στον κύκλο της κρίσης, καταμετρώνταν περίπου 28 δισ. € καθαρές επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, ίσο περίπου με το 10% του ΑΕΠ,  ενώ το 2015 αυτές ήταν αρνητικές στα  – 16 δισ. €, με ρυθμό αποεπένδυσης κάθε χρόνο -7% του ΑΕΠ. Για την επάνοδο της οικονομίας στο επίπεδο της παραγωγικής συσσώρευσης πριν την κρίση, στα επίπεδα του 2008, χρειάζεται εντός της επόμενης πενταετίας να πραγματοποιηθούν νέες παραγωγικές επενδύσεις 100 δισ. € σε όλο το φάσμα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Το μέγεθος φαίνεται ακατόρθωτο, αλλά  είναι εφικτό, αν τηρηθούν ορισμένες προϋποθέσεις για να αντληθούν-κινητοποιηθούν αυτοί οι πόροι, αν υπάρξει σχετικό συνεκτικό σχέδιο κατεύθυνσης τους με συγκεκριμένους στόχους και αν υπάρξει εθνική ηγεσία συνέγερσης και παραγωγικός κρατικός μηχανισμός που θα εργασθούν  αφοσιωμένα.

Τομείς αναπτυξιακών προτεραιοτήτων.
....................................................................

Το σχέδιο μπορεί να στηριχθεί στους παρακάτω πέντε (5) τομείς προτεραιότητας :  
- 1oς, Eνέργεια (δίκτυα αγωγών, αξιοποίηση γεωπολιτικής θέσης, κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ανανεώσιμες πηγές). Αναφέρουμε  ενδεικτικά στον τομέα αυτό σημαντικά projects μόνο για το Φ.Α., όπου η χώρα σε συνδυασμό,  μάλιστα, με τα υπό έρευνα πεδία υδρογονανθράκων στις ορισμένες θαλάσσιες ζώνες για παραγωγική-εμπορική εξόρυξη, μπορεί να μεταβληθεί σε καθοριστικό ευρωπαϊκό κόμβο της Ν/Α Ευρώπης και της Μεσογείου. Η Ε.Ε. έχει ορίσει από το Δεκέμβριο 2013 , με απόφασή της, επτά (7) μεγάλα και σημαντικά projects Φυσικού Αερίου,  ως  projects κοινού ενδιαφέροντος, δηλαδή, με ευρωπαϊκή προτεραιότητα και με ενίσχυση με πόρους της και μέσω των επενδυτικών τραπεζών (EBRD, EIB). Πρόκειται για : τη διασύνδεση Ελλάδας-Βουλγαρίας, τον ΤΑΡ, τη διασύνδεση Ελλάδας -Ιταλίας (ανεξάρτητης του ΤΑΡ, o οποίος οδεύει  μέσω Αλβανίας), τον Αγωγό East Med (Aνατολικής Μεσογείου), την διασύνδεση Ελλάδας- fYROM- Σερβίας-Ουγγαρίας (Τesla pipeline),  την πλωτή Μονάδα Υγροποιημένου Φ.Α. ανοιχτά του Λιμένα της Αλεξανδρούπολης, τον νέο Σταθμό Συμπίεσης Φ.Α. στους Κήπους Έβρου.
- 2ος, Aγροτοδιατροφικός τομέας (διαφοροποιημένα προϊόντα, μεταποίηση - τυποποίηση). Το 2014 το μερίδιο της γεωργίας στο ΑΕΠ ήταν 5,6% αυξημένο από το 4,1% του 2009, με τον γεωργικό τομέα να επιδεικνύει αντι-κυκλική συμπεριφορά. Τούτο αποτελεί, ήδη, ένα μήνυμα της ελληνικής γεωργίας, το οποίο  πρέπει να αξιοποιηθεί καθιστώντας τη γεωργία μία από τις κινητήριες δυνάμεις ανάκαμψης. Προτεραιότητα για την θεαματική ώθηση των τυποποιημένων παραγόμενων ελληνικών προϊόντων μπορεί να αποτελέσει ο Ελληνικός Κόμβος Εξαγωγικής Εφοδιαστικής Αλυσίδας Τροφίμων σ΄ ένα εμπορικό, συναλλακτικό κέντρο στην Ευρώπη (πόλη, ή βασικό εμπορικό σημείο σε χώρα της Ε.Ε.), σαν τον Κόμβο που θα εξυπηρετεί την εξαγωγή ελληνικών προϊόντων διατροφής σε μεγάλη, αλλά και μικρότερη κλίμακα, καθώς, επίσης και  θα διασυνδέει εμπορικά τους φορείς -αγοραστές των ευρωπαϊκών αγορών με τους αντίστοιχους ελληνικούς  (συνεταιρισμούς, ομάδες παραγωγών, παραγωγικές επιχειρήσεις, εξαγωγείς).
- 3oς, Mεταφορές (χερσαίες, θαλάσσιες, εναέριες, με νέα έργα υποδομής,   διαμετακομιστικούς κόμβους -κέντρα, συνδυαστικές επενδύσεις και δράσεις, με την Αθήνα και τον Πειραιά, καθώς και τη Θεσσαλονίκη σε κομβικούς διεθνείς ρόλους). Το τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που υιοθέτησαν οι κατ΄εξοχήν αρνητές των ιδιωτικοποιήσεων (=ΣΥΡΙΖΑ), ιδιαίτερα στον τομέα αυτόν, δεν αποτελεί από μόνο του αναπτυξιακό μηχανισμό. Πρέπει να συντρέξουν διοικητικές, υποστηρικτικές αποφάσεις, σταθερός έλεγχος  και απαιτήσεις στην εφαρμογή  των δεσμεύσεων στη βάση των υπογεγραμμένων συμβάσεων με τους επενδυτές. Η περίπτωση της Fraport, με την απόκτηση διαχείρισης των  δεκατριών (13) αεροδρομίων της χώρας είναι μέχρι τώρα αποθαρρυντική, με τη ίδια την Fraport να παρουσιάζει και σοβαρή οικονομική αυτοδυναμία και διοικητικές-τεχνικές ανεπάρκειες  . Στο Αεροδρόμιο ‘’Μακεδονία’’ της Θεσσαλονίκης, έδρα του αγοραστή ομίλου, μετακινούνται σε βάθος χρόνου οι συμβατικά δεσμευτικές για τον όμιλο επενδύσεις. Είναι χαρακτηριστική και η απαξίωση της μεγάλης και σοβαρής μελέτης επέκτασης-αναβάθμισης-ανάπτυξης για το  Αεροδρόμιο ‘’Μακεδονία’’, που είχε ολοκληρωθεί και παραδοθεί, το 2002, από υψηλής στάθμης ελληνικά συνεργαζόμενα μελετητικά γραφεία.
- 4ος, Tουρισμός (μεγάλων συνδυαστικών projects, αλλά και ήπιων μορφών  αγροοικοτουριστικού και εναλλακτικού τύπου σχεδόν στο σύνολο της ελληνικής ενδοχώρας σε συνδυασμό με τοπικές παραγωγές και προϊόντα). Αν στο τομέα αυτόν το παράδειγμα είναι η επένδυση στο Ελληνικό, με τα κυβερνητικά εμπόδια, το διοικητικό –κρατικό παρασκήνιο, τις κοινοβουλευτικές παρεμβολές, τότε έχουμε το γνήσιο προς αποφυγήν παράδειγμα, αν επιθυμούμε οποιαδήποτε πραγματική πρόοδο σε επενδύσεις τουριστικού, κι όχι μόνο, χαρακτήρα.
- 5ος, Nέες τεχνολογίες και καινοτόμες παραγωγές (αξιοποίηση-ανάπτυξη καινοτόμων ελληνικών κατασκευών, αλλά και εισαγωγή και εγκατάσταση σύγχρονων μονάδων και κέντρων στον τομέα της ευφυούς οικονομίας, των ψηφιακών δικτύων και των υποδομών). Ο Elon Musk, η Solar City και η αναζήτηση ευρωπαϊκής περιοχής παραγωγής και διοίκησης για τα ηλεκτρικά αυτoκίνητα Tesla, η ψηφιακή Εσθονία – πατρίδα του Skype, ο μετασχηματισμός της Φινλανδίας από χώρα ξυλουργών και ψαράδων σε χώρα των νέων τεχνολογιών, η αναζήτηση της Google ιδιαίτερης περιοχής εξέλιξης της στην Ευρώπη, μας αφορούν άμεσα και οφείλουν να μας κινητοποιήσουν, με προτάσεις υποδοχής και σχέδια ανάπτυξης.  Αναγκαία είναι η δημιουργία Εθνικού Κέντρου Καινοτομίας και Ψηφιακής πολιτικής, με τη λογική της Φινλανδίας, ή, ακόμα, και της Εσθονίας, για την αναδιοργάνωση υπηρεσιών, την διάχυση των νέων τεχνολογιών παντού, την κατοχύρωση της διαφάνειας παντού και την κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας. Ο νέος υπουργός Ψηφιακής πολιτικής, μετά από απραξία των τεσσάρων (4) πρώτων μηνών της  θητείας του, και μετά το δεκατετράμηνης διάρκειας  φιάσκο των τηλεοπτικών συχνοτήτων, χρειάζεται να μετακινηθεί από τις νέες μεγαλόστομες ‘’διαστημικές πρωτοβουλίες’’,  σε πιο αποδοτικά, χρήσιμα και πιο παραγωγικά μέτωπα σαν κι αυτά που αναγ0φέρθηκαν.

Ο επενδυτικός προορισμός  : Ελλάδα.
        ...................................................................

Σ΄ένα περιβάλλον, όπου η Κίνα έχει απότομα προσγειωθεί, η Ινδία εξακολουθεί να είναι ένας θεσμικός λαβύρινθος (χειρότερος ακόμα κι από την Ελλάδα), οι ‘’τίγρεις της Ανατολής’’  έπαψαν να είναι ο άλλοτε ελκυστικός προορισμός, η ευρωζώνη έχει μηδενικές αποδόσεις και οι αναδυόμενες περιφερειακές οικονομίες της περιοχής μετά την αποκαλούμενη ''αραβική άνοιξη'' (η οποία στην πράξη εξελίχθηκε σε ‘’χειμώνα’’), έχουν μεταβληθεί σε εμπόλεμες ζώνες, η Ελλάδα, εξασφαλίζοντας, βέβαια, πολιτική σταθερότητα και ευρωπαϊκό προσανατολισμό μπορεί να αποτελέσει σημαντικό, υψηλών προσδοκιών επενδυτικό προορισμό.

Θεσσαλονίκη, 16 Μαρτίου 2017

5.3.17


Τουρκική επιθετικότητα και  Ελληνική στρατηγική ισχύος.
-----------------------------------------------------------------------------

του Ελευθερίου Τζιόλα

Κοινωνική αφασία.
........................................
H παρόξυνση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, η κλιμακούμενη απειλή  και τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας που θέτει δεν μπορεί να αποτελούν αντικείμενα συζητήσεων σαν όλες αυτές που γίνονται σε καθημερινή βάση, είτε στα media, είτε στα καφενεία.  Η ελαστική στάση, ο διάχυτος πεσιμισμός, ο μικρόψυχος ατομισμός, η διάχυτη διάθεση κουτσομπολιού και η δήθεν αριστερή ‘’άρνηση του εθνικού’’, που εν πολλοίς διαμορφώνουν την τρέχουσα αντίληψη, αλλά και την πραγματική, ευρύτερη συνείδηση αποτελούν τους χείριστους παράγοντες για την σοβαρή, συγκροτημένη και σθεναρή αντιμετώπιση όλου αυτού του πλέγματος των εθνικών ζητημάτων.
Η ελληνική κοινωνία μπορεί να βρεθεί μπροστά σε ένα ‘’εθνικό σοκ’’. Όχι γιατί κάποια κέντρα δεν αξιολόγησαν σωστά την τουρκική επιθετικότητα και τους στόχους της, -αυτό μπορεί να έχει γίνει (και ορισμένες δυνάμεις το κάνουν με επιμονή και ευθύνη)-, αλλά γιατί η συνείδηση, το λεγόμενο στις κρίσιμες αυτές περιστάσεις ‘’Φρόνημα’’, δεν έχει αναπτυχθεί, δεν υπάρχει στην πράξη, ως σκέψη, ως στάση, ως βάθος υποστήριξης της Πατρίδας και των δυνάμεών της που, ίσως, -και αν-, βρεθούν στην πρώτη γραμμή.

Ερντογάν, Τουρκία, Αιγαίο : ο τυχοδιωκτισμός μπορεί να φέρει ανατροπή.
.........................................................................................................................
Ο Τ. Ερντογάν βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Χωρίς την παλιότερη ισχύ και το αδιαμφισβήτητο κύρος του, ηγείται ενός κράτους με βαθιά ρήγματα και αντιφάσεις, και μιας κοινωνίας με πολλαπλούς εσωτερικούς διχασμούς. Το παλιότερο προφίλ του εκσυγχρονιστή –μεταρρυθμιστή και του οικονομικού δυναμικού μεταμορφωτή έχει ξεθωριάζει, η εικόνα της χώρας του και ο δυναμισμός της οικονομίας της καταρρέει. Τα ισχυρά αυτά στοιχεία, δεν ήταν μόνο στοιχεία ηγεμονίας εντός της Τουρκίας, αλλά και ηγετικής επιρροής σε χώρες της Μ. Ανατολής (φιλικών, ουδέτερων ακόμα και εχθρικών) ακόμα και της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό, ότι, τώρα, οι περισσότεροι, κι όχι μόνο Ευρωπαίοι, μιλούν για το ‘’πρόβλημα Ερντογάν’’. 
Το στοίχημα Ερντογάν στο δημοψήφισμα του Απριλίου, δεν είναι ένα στοίχημα για την προοδευτική ώθηση της Τουρκίας, για την αναπτυξιακή και εκσυγχρονιστική της προοπτική. Είναι, κυρίως, ένα στοίχημα προσωπικό, του Ερντογάν. Ένα στοίχημα για την απολυταρχία του. Δεν φέρνει ένα βαθύτερο κοινωνικό μήνυμα, ακόμα και για τα κείνα τα στρώματα, σχετικής καθυστέρησης και ισλαμικού θρησκευτικού προσανατολισμού,  που αποτέλεσαν την ευρεία κοινωνική του βάση και τμήματά τους εμφανίσθηκαν στους δρόμους των μεγάλων πόλεων ως ασπίδα του στο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016. Για τους λόγους αυτούς δεν συγκινεί, δεν συσπειρώνει, δεν κινητοποιεί. Ο Ερντογάν αισθανόμενος την σταδιακή κοινωνική του απογύμνωση, μετατρέπεται σε ηγέτη με εντονότερα και προκλητικότερα τα αυταρχικά στοιχεία, τα οποία ιστορικά, έτσι κι αλλιώς, ενδημούν στην Τουρκία και η κοινωνία της τα ανέχεται.  Αλλά, δυναμική που να εκφράζεται και να εκπροσωπείται από τον Ερντογάν δεν υπάρχει, πλέον. Μετά, μάλιστα, τα φοβερά πογκρόμ στο κράτος, στη δικαιοσύνη, στη διοίκηση, στην παιδεία, και με σαρωτικές διαστάσεις στο Στρατό,  υποστήριξη με τη θετική έννοια, με συμμετοχή και ενεργή συναίνεση δεν υφίσταται. Διοικητικά, κινούνται τα πράγματα και οι υποθέσεις.
Με την επαναφορά του σοβινιστικού λόγου και της επιθετικότητας, γνώριμη συνταγή των πλέον καθυστερημένων και αντιδραστικών κύκλων,  επιχειρείται να καλυφθεί το ολοφάνερο κενό που αναφέρθηκε, κι όχι μόνο εν όψει του δημοψηφίσματος.  Δηλαδή, υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο, ο Ερντογάν και οι δυνάμεις που τον ακολουθούν να μεταβάλουν την ατζέντα τους, μετατρέποντάς –την σε εθνικιστική-ισλαμιστική, μετακινούμενοι σε συνεργασίες προς αντίστοιχα πολιτικά και κοινωνικά τμήματα (τα ανοίγματα με τους ‘’Γκρίζους Λύκους’’, η γραμμή εξόντωσης των Κούρδων κλπ). Ο Ερντογάν αναζητεί το νέο σημείο σύνθεσης και ισορροπίας, χωρίς μέχρι τώρα να το έχει βρεί. Γεγονός που γεννά, σε συνθήκες πολύπλευρων πιέσεών του, μια ροπή προς τον τυχοδιωκτισμό. Η μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης δεν μπορεί να τον κάνει να επιχαίρει. Περισσότερο, αναδεικνύει το ενδεχόμενο μιας χαοτικής κατάστασης στην Τουρκία που μπορεί και να επέλθει…
Αυτές οι συνθήκες επηρεάζουν καθοριστικά τον τουρκικό στρατό. Ο τούρκικος στρατός είχε διαχρονικά την αποδοχή και  υποστήριξη της τουρκικής κοινωνίας, ενώ, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του, όχι μόνο εγγυητή της Τουρκίας, αλλά  και εγγυητή του πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος. Τίποτα από τα δύο τελευταία δεν ισχύει, πλέον. Ιδιαίτερα μετά τις ταπεινωτικές, σχεδόν εξευτελιστικές, εικόνες κατά το πραξικόπημα και μετά από αυτό, σε βάρος αξιωματικών και  του στρατιωτικού  προσωπικού, μετά την στελεχιακή απογύμνωση του στρατού όχι μόνο επιχειρησιακή, αλλά και από δυναμικό που εμφορούνταν από τις ιδέες του στρατού-εγγυητή, ο τουρκικός στρατός όντας μακριά από τους σύγχρονους, υψηλής επαγγελματικής στάθμης στρατούς, παρά τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα, αναζητεί μέσα σ΄ένα ασταθές, γκρίζο τοπίο το ρόλο και τη θέση του ! Βιώνει ένα κρίσιμο αδιέξοδο στη Συρία, με μηδενικά αποτελέσματα και τεράστιο κόστος, δίνει έναν αβέβαιο εσωτερικό και μεθοριακό πόλεμο χωρίς καμία σοβαρή, μόνιμη επιτυχία με του Κούρδους, που βρίσκονται πεςρισσότερο από πότε στη συγκρότηση κράτους στο υπογάστριο της, αναδιπλώνεται σε κάθε αερομαχία στο Αιγαίο και αισθάνεται  τη ματαιότητα του ‘’ψεύτικου  τσαμπουκά’’ περιπλέοντας τις βραχονησίδες, όπου όχι το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αλλά το ελληνικό Λιμενικό τους υποχρεώνει να συμπεριφέρονται σωστά. Ο τουρκικός στρατός αποτελούσε κυρίως δύναμη  εσωτερικής σταθερότητας και ο Ερντογάν επιζητώντας να δομήσει το δικό του εσωτερικό απολυταρχικό  καθεστώς, αφαιρεί από τους στρατιωτικούς τον δικό τους ρόλο, χωρίς να τους αναθέτει κάποιον άλλο σύμφωνα με τις ιστορικές τους παρακαταθήκες και προδιαγραφές.
Η προκλητικότητα στο Αιγαίο, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί σε πιθανή τυχοδιωκτική εμπλοκή, ή ακόμα και σε ''ατύχημα'' λόγω άγνοιας κινδύνου, εκ μέρους των τουρκικών δυνάμεων  να έχει τραγικές συνέπειες για την Τουρκία, και στο μέτωπο αναμέτρησης, και στο εσωτερικό της.  Οι ψυχραιμότεροι, και εντός Τουρκίας, αλλά κυρίως εκτός της Τουρκίας (σε συμμαχικά και διεθνή κέντρα), το αντιλαμβάνονται και κρατούν στάση υπευθυνότητας και ετοιμότητας. 

Ελλάδα, συμμαχίες και πατριωτισμός : είναι μια νέα εποχή δυνατή ;
.......................................................................................................................
Η Ελλάδα συμμετέχει σε όλους τους σημαντικούς, διεθνείς, πολιτικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς και συμμαχίες (Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΟΗΕ). Πρέπει να αντιληφθούν οι κρατούντες, ότι στην εξελισσόμενη μακρά περίοδο κρίσεων και αναταράξεων, η ενεργή συμμετοχή σ΄ αυτούς και η αξιοποίηση δραστήρια και συνεχώς, ιδιαίτερα για τα προκαλούμενα από τον τουρκικό επεκτατισμό ζητήματα, κάθε δικαιώματος της Ελλάδας, ως χώρας- μέλους τους, σχετίζεται  καθοριστικά  με την ασφάλειά της, με την αποτροπή κάθε τυχοδιωκτικής επιθετικότητας, και  την διατήρηση της ειρήνης.
Η Ε.Ε. έχει δεσμεύσει την Τουρκία, από το Ελσίνκι 1999, μετά από σκληρή ελληνική διαπραγμάτευση ότι η διατήρηση του τίτλου ως υπό ένταξη μέλους στην Ε.Ε. συμβαδίζει με την προσφυγή της στη Χάγη για τα ζητήματα που δεν έχουν διευθετηθεί και ρυθμισθεί από ισχύουσες Συμβάσεις, ή από το Διεθνές Δίκαιο (δηλαδή, για την υφαλοκρηπίδα). Επίσης, η Ε.Ε., παρά την αμφίσημη ορισμένες φορές γραμμή της, ιδιαίτερα σε θέματα εσωτερικών της πιέσεων , όπως το ''προσφυγικό'', αντιλαμβάνεται ότι πιθανή ένδειξη αδυναμίας της στα ανατολικά της ''σύνορα'' θα οδηγούσε σε αλυσιδωτή αστάθεια, σε περίοδο πολλαπλών προκλήσεων και πολλών άλλων ανοιχτών της μετώπων.  
Το ΝΑΤΟ, ήδη βρίσκεται στην περιοχή, στα πλαίσια της συμφωνίας για το προσφυγικό, και έμμεσα, και δίχως τυμπανοκρουσίες, μπορεί, με τους αναγκαίους καλούς και ευφυείς ελληνικούς χειρισμούς να βάλει στη θέση του τον ''ταραξία''. Οι ευκαιρίες (άλλες υπάρχουν, κι άλλες οφείλουν να δημιουργούνται) πρέπει να αξιοποιούνται άγρυπνα και σταθερά προς την κατεύθυνση της δικαίωσης της Ελλάδας έναντι της απειλής και της προκλητικότητας.  Αντί για δηλώσεις εσωτερικής κατανάλωσης  ο υπουργός Άμυνας, που, ασφαλώς, δεν χαίρει και της υψηλότερης εκτίμησης και στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, θα έπρεπε, διασθανόμενος τα στοιχειώδη της θέσης ευθύνης τους, να σχεδιάσει ανάλογα τη γραμμή του στο πρόσφατο Συμβούλιο του ΝΑΤΟ και γενικότερα στις δομές της Συμμαχίας. 
Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος μπορεί να μετασχηματισθεί, και πέρα από τα κοινού και ευρωπαϊκού συμφέροντος ενεργειακά θέματα, και να βαθύνει προσλαμβάνοντας και αμυντικό χαρακτήρα. Δίνοντας για το σύνολο της περιοχής έναν άξονα-πλαίσιο ισχύος και σταθερότητας, εξουδετερώνοντας τη θέση και τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, διαμορφώνοντας κυριολεκτικά νέα δεδομένα. Την περίοδο του Α. Παπανδρέου και αρκετό διάστημα μετά, ουσιαστικά μέχρι την ανατροπή των μπααθικών και αραβοεθνικών καθεστώτων, -δηλαδή, μέχρι την ανατροπή Σαντάμ, Καντάφι, Μουμπάρακ-, η θέση της Ελλάδας ήταν ισχυρή και αναβαθμισμένη, με τον πρόεδρο Χ. Άσσαντ (πατέρα του σημερινού της Συρίας), να δηλώνει ότι ''επίθεση εναντίον της Ελλάδας ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον της Συρίας''. Με την δραστική αλλαγή των δεδομένων και των ισορροπιών στην περιοχή, απαιτείται μια νέα στρατηγική που θα ενισχύει και θα αναβαθμίζει την Ελλάδα,θα εξασφαλίζει την ασφάλειά της, καθώς και την ειρήνη και σταθερότητα. Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος, και σαν ειδικότερη σχέση -πλαίσιο μπορεί να γίνει ευνοϊκά δεκτή κι από όλους τους Συμμαχικούς και Διεθνείς θεσμούς, βλέποντας ότι ο άξονας αυτός, σε κάθε περίπτωση θα έχει εναλλακτική δυναμική και υψηλό κύρος.
Ο κομβικός παράγοντας σε όλα αυτά, το σημείο-κλειδί, είναι η ίδια η Ελλάδα : η πολιτική της ηγεσία, οι κοινωνικές της δυνάμεις, ο Ελληνισμός, και,  μιλώντας, για την Άμυνα, οι δυνάμεις του στρατού.  Και στα τέσσερα αυτά μέτωπα απαιτείται μια ανάλογη πολιτική εθνικού-πατριωτικού χαρακτήρα για την ενδυνάμωση και την εμβάθυνση τους, με σταθερό προσανατολισμό και αφοσίωση.

Πατρίδα : στο σήμερα και το Αύριο.
...................................................................
Εξ άλλου, από τη στιγμή, που τα  μεγάλα κοινωνικά σχέδια (των μεγάλων ανατροπών και των βαθιών  αλλαγών) δεν διαθέτουν ευνοϊκό περιβάλλον διεθνές ή περιφερειακών ζωνών, ούτε υπαρκτές εν ενεργεία στρατηγικές, ούτε συγκροτημένες  δυνάμεις, ο ρεαλισμός, από τη μια, της ασφάλειας της Πατρίδας (ως έθνους και ζώσας κοινωνίας, και ταυτόχρονα,  ως βάσης  στρατηγικής δράσης), κι από την άλλη, της πορείας της σε προοδευτικές  συμπράξεις με παρουσία και πρωτοβουλίες καθίσταται κυρίαρχη επιλογή.
Για μας,  η Πατρίδα  δεν είναι μόνο ο Τόπος μας, η ιστορία, η γλώσσα, η ταυτότητα, η κουλτούρα, οι αγωνιστικές της παραδόσεις, οι  πανανθρώπινες αξίες της και ο οικουμενικός της ρόλος. Είναι και η στρατηγική μας βάση για να ζουν, να καλλιεργούνται, να διαχέονται και να αναπτύσσονται τα όνειρα και οι πρωτοβουλίες για το Αύριο και το δικό μας και όσο μπορούμε, μαζί με άλλες προοδευτικές δυνάμεις, όλης της Ανθρωπότητας για μια κοινωνία ανθρώπινη.


22.2.17

Επικίνδυνες καταστάσεις στην Αλβανία.
------------------------------------------
του Ελευθερίου Τζιόλα
Όρθια η Χειμάρρα : στη μνήμη, στο χρέος.
..........................................................................
Ήταν Ιούνιος του 2001, όταν εκ μέρους της ελληνικής Βουλής, συμμετείχα ως μέλος της ορισμένης πολυμερούς Επιτροπής του ΟΑΣΕ για την παρακολούθηση - επιτήρηση των εκλογών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στην Αλβανία. Επί κεφαλής, υπεύθυνος της ελληνικής αντιπροσωπείας ήταν ένας έμπειρος και ικανός πολιτικός, τον οποίο εκτιμούσα, - και εκτιμώ -, βαθιά, ο Σήφης Βαλυράκης. Ο Σ. Βαλυράκης ξαναγύριζε στον τόπο, όπου είχε βρεθεί 30 χρόνια πριν επί Εμβέρ Χότζα, καταδικασμένος σε καταναγκαστικά έργα στο Φιέρι, μετά την θρυλική απόδραση του την περίοδο της χούντας από τις φυλακές της Κέρκυρας όπου κρατούνταν, κολυμπώντας απέναντι στις ακτές της Αλβανίας. 
Kι εγώ για πρώτη φορά βρισκόμουν στους τόπους του έπους, όπου είχε χαθεί στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, κατά τη μεγάλη προώθηση-αντεπίθεση των ελληνικών δυνάμεων, ο πρώτος θείος μου, αδερφός του πατέρα μου. Κι ο δεύτερος θείος μου να εκτελείται μετά, κατά την κατοχή, στο ιταλογερμανικό μπλόκο αντιποίνων κοντά στο Δαμάσι, στη Λάρισα. Άταφος ο πρώτος, μαζί με τόσους άλλους, στις χαράδρες των αλβανικών βουνών του ελληνικού έπους, δείγμα απανθρωπιάς όλων των μεταπολεμικών αλβανικών καθεστώτων, μέχρι και τώρα, που σταθερά αρνούνται την τιμή προς τους πεσόντες. Όνομα αδούλωτης, αγωνιστικής μνήμης ο δεύτερος, γραμμένο σε μαρμάρινη πλάκα στο τόπο της σφαγής. 
Κατά την κατανομή των περιοχών ευθύνης, στα Τίρανα, ζήτησα με παρρησία και συναίσθηση ευθύνης από τον Σ. Βαλυράκη να ορισθώ υπεύθυνος για την περιοχή της Χειμάρρας. Γνωρίζαμε κι οι δυό τη σημασία και τη βαρύτητα και της περιοχής και της κοινής μας απόφασης. Στις προηγηθείσες βουλευτικές εκλογές, είχαν γίνει ''σημεία και τέρατα'', όργιο βίας και νοθείας στις βορειοηπειρώτικες περιοχές της ελληνικής μειονότητας, και ιδιαίτερα στη Χειμάρρα, κέντρο του ελληνισμού στην Αλβανία, ιδιαίτερη πατρίδα και του Πύρρου Δήμα. 
Όταν ήταν να ξεκινήσουμε, από τα Τίρανα, όπου είχε συναντηθεί το σύνολο των μελών-αντιπροσώπων των ευρωπαϊκών κοινοβουλίων του ΟΑΣΕ, ο Σήφης σε προσωπική συνάντηση των δύο μας, έδωσε τις τελευταίες οδηγίες για την εξαιρετικά ευαίσθητη αποστολή. Ήδη, από την Ελλάδα, όταν είχα ζητήσει να μετέχω στην σχετική ελληνική κοινοβουλευτική αντιπροσωπεία, είχα προετοιμασθεί για τους ανθρώπους που θα έβλεπα εκεί (στη Χειμάρρα) και το ρόλο καθενός. Με δύο τζίπ, παλιάς εποχής, η αντιπροσωπεία του ΟΑΣΕ (ένας Έλληνας, ένας Ολλανδός και μία Φιλανδή), συνοδευόμενη από τρείς υπηρεσιακούς κατευθύνονταν, μέσα από άγριο ορεινό τοπίο, προς τη Χειμάρρα. Ο μόνος που είχε καυτό, ζωτικό ενδιαφέρον ήμουν ο ίδιος, οι δύο άλλοι συνάδελφοι ήταν σχετικά ουδέτεροι, τυπικοί μάλλον παρατηρητές... 
Είναι, μάλλον, αντικείμενο άλλου σημειώματος, η παρουσίαση των σκληρών, απερίγραπτων συνθηκών των εκλογών για τις οποίες τυπικά βρέθηκα (βρεθήκαμε) στη Χειμάρρα, καθώς και των αποφάσεων, των επιλογών και των μέτρων που ελήφθησαν, τότε, εκεί και σε επαφή με τα Τίρανα, για την στοιχειώδη εξομάλυνση και πραγματοποίηση των εκλογικών διαδικασιών, σ΄ όλα τα τμήματα. Nα σημειώσω μόνο ότι η επίσημη ταυτότητα-κάρτα του μέλους της ευρωπαϊκής κοινοβουλευτικής επιτροπής του ΟΑΣΕ, αποτέλεσε αποτρεπτική ασπίδα στην αναμέτρηση με ένοπλους παρακρατικούς του Μπερίσα που γυφόρερναν, τραμπουκίζοντας και τρομοκρατώντας την παραμονή και τη μέρα των εκλογών. Οι εκλογές εκείνες, που κρατήθηκαν με ''νύχια και δόντια'' στην κόψη της νομιμότητας ήταν, τελικά, για τη Χειμάρρα σαρωτικά νικηφόρες για το κυρίαρχο ελληνικό στοιχείο. 
Αυτή ακριβώς η κυριαρχία επιχειρήθηκε να σπάσει με τη νέα διοικητική διαίρεση της Αλβανίας, μέσω της οποίας η Χειμάρρα και οι άλλες μειονοτικές περιοχές τεμαχίσθηκαν και προσκολλήθηκαν σε περιοχές με αλβανικό πληθυσμό, με σκοπό να καταστεί ανέφικτη η δυνατότητα εκπροσώπησης της ελληνικής μειονότητας στο αλβανικό κοινοβούλιο, αλλά και στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Στις τρείς μέρες και τα δύο βράδια που έμεινα στη Χειμάρρα, κοιμήθηκα συνολικά πέντε - έξι ώρες, άκουσα, είδα, πληροφορήθηκα, ανεβοκατέβηκα, συνομίλησα, περπάτησα και νύχτα και μέρα, έζησα από κοντά τις συνθήκες των Ελλήνων στον μαρτυρικό αυτό τόπο, βίωσα, παρά την όποια ιδιοσυστασία του θεσμικού κοινοβουλευτικού-παρατηρητή του ΟΑΣΕ, μια κατάσταση διώξεων, εξώσεων, εκβιασμών και ύπουλων χαφιεδισμών πολλαπλών επιπέδων και μορφών που δε μπορεί να αποδοθεί και να γίνει κτήμα μέσα κι από την πιο έντονη δυνατή περιγραφή ! Την ίδια στιγμή, διαπίστωνα στα αυλακωμένα πρόσωπα, στις σφιγμένες γροθιές, στα μετρημένα και βαριά λόγια τους, το βάθος του κουράγιου, της δύναμης και της βούλησης αυτών των ανθρώπων, της συνείδησης τους για ένα χρέος απέναντι σε ό,τι ελληνικό, σε ό,τι δίκαιο, το στέρεο αίσθημα αποστολής ! Είναι μια παρακαταθήκη που διαρκεί και εγκαλεί ...
Ναρκωτικά, πολιτική κρίση. 
............................................
......
Η Αλβανία, εμφανίζει μια εικόνα όπου η οικονομία της τρέχει με ρυθμούς ανάπτυξης που πλησιάζουν ακόμα και το 3% και ένα πρόγραμμα μεγάλων τουριστικών υποδομών και δραστηριοτήτων κυρίως στις περιοχές των Αγ. Σαράντα και της Χειμάρρας (απ΄όπου και ο βασικός λόγος καταπατήσεων και αποσπάσεων περιουσιών των Ελλήνων). Όμως, οι κύριοι λόγοι της οικονομικής της ενδυνάμωσης οφείλονται, από τη μιά, στην καλλιέργεια, το λαθρεμπόριο και τη διακίνηση προς την Ιταλία και τις ευρωπαϊκές χώρες (Ολλανδία, Βέλγιο κ.ά.) του χασίς και των ναρκωτικών, απ΄όπου υπολογίζεται ότι προέρχεται το 30% της εμφανιζόμενης ανόδου (τα οικονομικά εισοδήματα της ''ναρκο-οικονομίας'' νομιμοποιούνται στην επόμενη φάση ως ''επενδύσεις''), και, από την άλλη, στην συνεχιζόμενη ροή εμβασμάτων από την Ελλάδα, με πάνω από 40% του συνόλου των εισροών, από την Ιταλία (περί το 30%) και τις ΗΠΑ (περίπου 10%). 
Η υπόθεση του χασίς και των ναρκωτικών, κάτω κι από την πίεση ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, εξελίσσεται σε μεγάλη και σοβαρή εσωτερική πολιτική κρίση. Η σοβαρότητα του ζητήματος οδήγησε τον υπουργό Δικαιοσύνης, Ι. Μανιάνι, προερχόμενο από το συνεργαζόμενο κόμμα του Ι.Μέτα (προέδρου της Βουλής) να ζητήσει, μπροστά στην αδυναμία των αστυνομικών αρχών, την επέμβαση του στρατού για την εκκαθάριση μεγάλων περιοχών, γειτονεύουσες με το Κόσοβο και τη fYROM, όπου υπάρχουν και εξαπλώνονται καλλιέργειες χασίς, ζητώντας, παράλληλα, να συλληφθεί ο επιχειρηματίας Κ.Μπαλίλι με την κατηγορία του χρηματοδότη και υπεύθυνου για την εκτεταμένη καλλιέργεια χασίς και τη διακίνηση ναρκωτικών. Γεγονότα που οδήγησαν τον πρωθυπουργό, Ε.Ράμα, αντί να προβεί σε μέτρα που ο υπουργός-του του πρότεινε, να τον παύσει, κλιμακώνοντας, έτσι, τη σοβούσα κρίση, καταφεύγοντας στην υποστήριξη, απέναντι σε πιθανό εσωτερικό κυβερνητικό ρήγμα, στο κόμμα των Αλβανοτσάμηδων, τους οποίους έχει καταστήσει κυβερνητικούς εταίρους του. Ταυτόχρονα, ο Ε.Ράμα έδινε προς την Ε.Ε. το εξαιρετικά αρνητικό μήνυμα ότι στον τομέα αυτόν η κυβέρνησή του όχι μόνον αδυνατεί να προχωρήσει σε ουσιαστικά μέτρα εκκαθάρισης, αλλά ότι οι συμπεριφορές του στοιχειοθετούν συνυπευθυνότητα, για την οποία κατηγορείται και από τμήματα της κυβέρνησης του και από άλλες δυνάμεις στη χώρα του.
Ισλαμικός φονταμενταλισμός, διάχυτη εγκληματικότητα.
.......................................................................................
...............
Το άλλο μεγάλο και σημαντικό ζήτημα είναι η άνοδος και η επέκταση του ισλαμικού φονταμενταλισμού στη χώρα. Δεν πρόκειται για την εικόνα που τείνει να δοθεί του θρησκευτικού δικαιώματος και της δήθεν ιστορικά διαμορφωμένης τάσης της αλβανικής κοινωνίας προς τον ισλαμισμό. Πράγμα, μάλιστα, καθόλου αληθές, όταν, σήμερα, το 22% του αλβανικού πληθυσμού είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, κάτω από την φωτισμένη, άοκνη, ευεργετική ποιμεναρχία του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και Αλβανίας, Αναστασίου. Αυτά, λοιπόν, περί ιστορικής ισλαμικής τάσης αποτελούν καλοστημένα προσχήματα, πίσω από τα οποία υπάρχει και αναπτύσσεται μια πραγματικότητα ζοφερή και οδυνηρή, με τη δημιουργία ενός ευρύ δικτύου, με εστίες τα τζαμιά, καθοδηγητές θρησκευτικούς ηγέτες (ιμάμηδες κλπ), οργανώσεις προσχηματικά πολιτισμικού χαρακτήρα, ισχυρές σχέσεις με την Τουρκία και δαιδαλώδεις χρηματοδοτήσεις από σουνιτικές χώρες του Κόλπου. Το τρίγωνο Τίρανα - Πρίστινα - Τέτοβο, με κυρίαρχη πάντα την αναφορά στα ''μητρικά Τίρανα'', συγκροτεί το πλαίσιο του αλβανικού ισλαμικού φονταμενταλισμού, απ΄όπου σημαντικός αριθμός πιστών έχει μεταβεί στα πολεμικά μέτωπα του συριακού δράματος με συμμετοχή του στο ''Ισλαμικό Κράτος'' και όσοι, όταν, επέστρεφαν συνέχισαν εκπαιδευμένοι, πλέον, αποφασιστικότερα το ρόλο τους.
Τον Μάϊο 2015, στο Δικαστήριο Σοβαρών Εγκλημάτων των Τιράνων η κοινή γνώμη σε Αλβανία, Ευρώπη και διεθνώς είχε μια αντιπροσωπευτική εικόνα όλων αυτών. Οι φονταμενταλιστές ιμάμηδες Genci Balla (από το τζαμί των Τιράνων) και Bujar Hysa (από τζαμί των περίχωρων των Τιράνων) μαζί με πέντε συνεργάτες τους δικάζονταν με ένα βαρύ κατηγορητήριο που στοιχειοθετούνταν από στρατολόγηση πιστών με προορισμό τις τάξεις εξτρεμιστικών οργανώσεων στη Συρία και στο Ιράκ, από συστηματικό προσηλυτισμό και ρητορική μίσους. Από εδώλιο του κατηγορουμένου, ζητούσαν να δικαστούν με το νόμο της σαρία, απειλούσαν με τον ''στρατό του Αλλάχ'' που θα καταλάβει τη Ρώμη και την Περσία, προέβαλαν τις θέσεις του ''Ισλαμικού Κράτους'', ενώ, παράλληλα, πιστοί τους , εκτός του Δικαστηρίου, προσεύχονταν, εκτοξεύοντας κατάρες και απειλές.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρόσφατα η ιταλική εφημερίδα ''La Republica'' με τίτλο της : ''Τρομοκρατία, σημαίες του ISIS σε αλβανικά χωριά''. Γράφει συγκεκριμένα : ''έφηβοι από τα χωριά Leshnica, Zagorcan και Rremen είναι σαν αυτούς που έκαναν την Ευρώπη να τρέμει. Είναι πιο επικίνδυνοι από τον Almir Daci που κατάγεται από την Leshnica και έχει ριζοσπατικοποιήσει εκατοντάδες άτομα. Ο Almir Daci φέρεται νεκρός από τον περασμένο Μάρτιο στη Συρία». Το δημοσίευμα δημιουργεί την εικόνα ότι πολλοί Αλβανοί που διαβιούν την Απουλία αποτελούν παράγοντα κινδύνου για τον ιταλικό πληθυσμό, ενώ, ακόμη, προσθέτει ότι είναι γνωστό πως Αλβανοί εμπλέκονται σε εγκληματικές ομάδες που λειτουργούν κυρίως στην επαρχία του Μπάρι με τη διακίνηση ναρκωτικών και όπλων.
Έμμεσο μήνυμα για την επέκταση της ισλαμικής δραστηριότητας αποτελεί ο ταυτόχρονος συνεχής διωγμός του ελληνικού στοιχείου, της καταστροφής ορθόδοξων χριστιανικών μνημείων, εκκλησιών και μοναστηριών, καθώς και ο ωμός, απροσχημάτιστος σφετερισμός περιουσιών και της Εκκλησίας και των Ελλήνων. Χαρακτηριστικά αναφέρονται : το γκρέμισμα του Ι.Ναού του Αγίου Αθανασίου στους Δρυμάδες της Χειμάρρας, η αυθαίρετη μεταβίβαση, το 1998, 400.000 τ.μ. που περιλαμβάνει και την Ι. Μονή των Σαράντα Μαρτύρων στον Servet Ismail, που αποδείχθηκε ότι ήταν πλαστογράφος και καταδικάσθηκε ποινικά , χωρίς όμως να επιστραφεί η ιδιοκτησία στην Ι. Μονή ! Τελευταία, μαζί με την αυθαίρετη απόσπαση των περιουσίων από 19 Έλληνες της Χειμάρρας, η οικοδομικές εργασίες του πρώην γενικού διευθυντή της Αστυνομίας στον περιβάλλοντα χώρο της Ι.Μονής των Αγίων Θεοδώρων στη Χειμάρρα αποτελέι μία ακόμα τέτοια ακραία περίπτωση.
Η διάχυτη εγκληματικότητα όχι μόνο στις περιοχές της Χειμάρρας, της Δρόπολης, των Αγίων Σαράντα και του Αργυροκάστρου, αλλά και στο εσωτερικό της ελληνικής επικράτειας της Ηπείρου (Κόνιτσα, Πωγώνι, Χιονιάδες, Μολυβδοσκέπαστο, Ξηρόβαλτο, Ορεινό κλπ) είναι ένα συνοδευτικό σκληρό φαινόμενο του κλίματος παρανομίας και αυθαιρεσιών που απλώνεται στην ευρύτερη περιοχή και απαιτεί συστηματική και οργανωμένη αντιμετώπιση.
Το ελάχιστο καθήκον.
..................................
..
Η Ελλάδα έχει να αντιμετωπίσει μία γείτονα με εθνικιστικές αντιλήψεις, σε πολλές περιπτώσεις μισαλλόδοξες συμπεριφορές και με πολιτική καταπάτησης των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της μειονότητας στην ελευθέρια, την περιουσία, τον πολιτισμό, τη θρησκεία. Οφείλει να είναι αποφασιστική και ανυποχώρητη. Η Ε.Ε. βρίσκεται με μία υποφήφια προς ένταξη χώρα με κρίσιμα ζητήματα : λαθρεμπορίου, ισλαμικού φονταμενταλισμού, δημοκρατικών ελευθεριών, ανθρώπινων δικαιωμάτων, λειτουργίας της δικαιοσύνης ανοιχτά και μείζονα. Οφείλει να ασκήσει τη μέγιστη πίεση για συμμόρφωση και προσαρμογή. Και το μπορεί.


Θεσσαλονίκη, 17 Φεβρουαρίου 2017

12.2.17

Η Αλβανία, η ελληνική μειονότητα, οι Τσάμηδες, η Χειμάρρα   και το αύριο των σχέσεων.
---------------------------------------------------------------------------------------

του Ελευθερίου Τζιόλα

            Αλβανικός εθνικισμός, ΑΟΖ,  ελληνική μειονότητα, αλβανικές κυβερνήσεις.

            Ο Έντι Ράμα, όταν ήταν δήμαρχος των Τιράνων είχε φιλοτεχνήσει ένα προσωπικό πολιτικό προφίλ διανοούμενου, εκσυγχρονιστή, με ευρωπαϊκές βλέψεις. Με την άνοδο του στην εξουσία, και στη θέση του πρωθυπουργού, διολίσθησε με ταχύτητα στις καθιερωμένες αλβανικές πρακτικές, της διαφθοράς, της ''προστασίας'', των σχέσεων με αμφιλεγόμενα κυκλώματα. Στην αλυσίδα αυτή, ο τελευταίος κρίκος ήταν η πρόσφατη παύση του υπουργού Δικαιοσύνης, Ι. Μανιάνι, προερχόμενου από το συνεργαζόμενο  κόμμα του Ι. Μέτα (προέδρου της Βουλής), όταν εκείνος ζήτησε να συλληφθεί ο επιχειρηματίας Κ.Μπαλίλι με την κατηγορία του βασικού χρηματοδότη και υπεύθυνου για την εκτεταμένη καλλιέργεια χασίς και τη διακίνηση των ναρκωτικών. Σοβαρά ζητήματα, που απασχολούν  και την Ε.Ε., καθώς είναι βεβαιωμένο ότι η κύρια πύλη ναρκωτικών προς την Ευρώπη  είναι η Αλβανία. Μετά την παύση του, ο πρώην υπουργός κατηγόρησε δημόσια τον Ε. Ράμα για ''προστασία'' και διαφθορά.
Ο Ε.Ράμα μετακινήθηκε σχετικά εύκολα και γρήγορα , με μοναδικό κριτήριο  σκοπιμότητας τα κακώς εννοούμενα ‘’συμφέροντα’’ από την Αθήνα στην Άγκυρα, από σοσιαλιστής που αναζητούσε στήριξη στους ομολόγους του στην Ελλάδα, στον ισλαμιστή  Τ. Ερντογάν της Τουρκίας. Ευρισκόμενος, τώρα, σε έκδηλο αδιέξοδο, σχετικά και με την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας. Η σύμπλευση του με την Τουρκία, η κατάσταση στην οποία έχει αυτή περιέλθει και η συνολικότερη στάση της κατά τον τελευταίο χρόνο, αλλά, κυρίως, οι κλιμακούμενες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των ελευθεριών, καθώς  και η  αυθαίρετη καταπάτηση – απόσπαση και παράνομη μεταβίβαση περιουσιών της ελληνικής μειονότητας  είναι τα ζητήματα που φράσουν το δρόμο της Αλβανίας προς την Ε.Ε.. 
Οι τελευταίες 19 τέτοιες περιπτώσεις στην περιοχή της Χειμάρρας και το συνολικότερο σχέδιο που ενώ έχει τον εύηχο τίτλο ‘’αστική αναμόρφωση της Χειμάρρας’’ αποτελεί καλοστημένο σχέδιο αφαίρεσης περιουσιών Ελλήνων Χειμαρριωτών και περιστολής των δικαιωμάτων τους.  Σε σημείο, μάλιστα, τέτοιο, που και ο ‘’Συνήγορος του Πολίτη’’ της  Αλβανίας επισημαίνει τον παράνομα χαρακτήρα αυτών των πράξεων, χαρακτηρίζει το περιβόητο σχέδιο αυθαίρετο και ζητά την ανάκληση του !  Ενώ έχει προηγηθεί η υποστήριξη της Αθήνας για την απόκτηση του τίτλου του προς ένταξη μέλους (το 2014), το Συμβούλιο των  Υπουργών Εξωτερικών του περασμένου Δεκεμβρίου 2016, εν όψει των έντονα ανησυχητικών αυτών εξελίξεων,  μετά και τις εύστοχες παρεμβάσεις του έλληνα υπουργού, Ν.Κοτζιά, διατυπώνει στην έκθεσή του καίρια κριτική , αλλά και σειρά προϋποθέσεων συμμόρφωσης για την πρόοδο της ενταξιακής προοπτικής της Αλβανίας, σχετικές με την ελληνική μειονότητα, επιβεβαιώνοντας ουσιαστικά το σύνολο των διεθνώς κατοχυρωμένων δικαιωμάτων της. 
Η Αλβανία οφείλει να αντιληφθεί ότι ο ανέξοδος για το δικό της ακροατήριο εθνικισμός, και ο φραστικά επιθετικός της ανθελληνισμός, μπορεί να χρησιμοποιείται ψηφοθηρικά, δεν είναι όμως ο τρόπος υποστήριξης των πραγματικών συμφερόντων της. Και ότι ο δρόμος της Ευρώπης για την  ίδια διέρχεται από την Αθήνα !
Η πολιτική στροφή του Ε.Ράμα συνδέεται με την προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Αλβανίας για τη συμφωνία οριοθέτησης των θαλάσσιων περιοχών-συνόρων (ΑΟΖ) το 2009.  Το Συνταγματικό Δικαστήριο ακύρωσε τη σχετική συμφωνία, η οποία είχε προκύψει μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων  και είχε υπογραφεί τον Απρίλιο 2009 μεταξύ των υπουργών εξωτερικών των δύο χωρών. Ήταν, τότε, που ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, ως ο πρώτος  Έλληνας πρωθυπουργός μίλησε στο αλβανικό κοινοβούλιο, χωρίς για μοναδική φορά συγκεντρώσεις αλβανοτσάμηδων, καθώς, συντελούνταν, παράλληλα, η ένταξη της Αλβανίας στο ΝΑΤΟ. Η απόφαση αυτή του Συνταγματικού Δικαστηρίου, για την οποία πρόσφατα ο Σ. Μπερίσα ευθέως στην αλβανική Βουλή κατηγόρησε τον Ε.Ράμα για χρηματισμό από την Τουρκική πλευρά, ενώ και την περίοδο εκδίκασης της υπόθεσης είχαν διατυπωθεί υπόνοιες και για χρηματισμό Δικαστών, χωρίς να έχει τη δυνατότητα ακύρωσης της ίδιας της διακρατικής συμφωνίας (η οποία τυπικά είναι σε ισχύ) την έχει πρακτικά αδρανοποιήσει. 
Η εμπλοκή της Τουρκίας στην υπόθεση αυτή , ακόμα και με τέτοιους τρόπους που δημόσια πλέον  καταγγέλλονται, εξηγείται από το μεγάλο της ενδιαφέρον για τα διεθνώς ισχυρά και κατοχυρωμένα ελληνικά δικαιώματα της ΑΟΖ στο Αιγαίο, για τα οποία η συμφωνημένη ΑΟΖ Ελλάδας- Αλβανίας δημιουργούσε καθοριστικό τετελεσμένο.
Παράλληλα, με την υπόθεση της ΑΟΖ, ο Ε.Ράμα, σήκωσε ψηλότερα το ζήτημα των Αλβανοτσάμηδων, έχοντας στο ζήτημα αυτό το ίδιο, και ίσως ψηλότερο, μήκος κύματος, με τον αντίπαλό του, Σ. Μπερίσα.  Μετατρέποντας ο Ε.Ράμα το κόμμα των Αλβανοτσάμηδων σε κυβερνητικό εταίρο, μετά τις εκλογές του 2013, του έδωσε και μία θέση αντιπροέδρου της Βουλής, πράγμα που οδήγησε τον πρόεδρο του ΚΕΑΔ (κόμμα της ελληνικής μειονότητας κι όχι μόνο), Ε. Ντούλη ως ένδειξη διαφωνίας και διαμαρτυρίας να παραιτηθεί από αντιπρόεδρος της Βουλής. Η επιδίωξη είναι να το αποσπάσει κι από την σφαίρα επιρροής του Σ. Μπερίσα, με τον οποίο το κόμμα των Αλβανοτσάμηδων  είχε προηγούμενα συνεργασθεί αναλαμβάνοντας, μάλιστα, τομείς του κρατικού μηχανισμού που προσφέρονται για διαπλοκή και διαφθορά.

Αλβανοτσάμικο : τυχοδιωκτικός  επεκτατισμός  χωρίς μέλλον.

Το αλβανοτσάμικο συνδέεται ουσιαστικά με τον αλβανικό επεκτατικό εθνικισμό και τις εκδηλώσεις ανθελληνισμού του. Παρά του ότι εμφανίζεται και ως αντίβαρο απέναντι στην ελληνική βορειοηπειρωτική μειονότητα, στα πλαίσια του ενθαρρυνόμενου εθνικισμού αποκτά και μια δική του ιδιαίτερη δυναμική με  στοιχεία  τυχοδιωκτισμού, όπως αυτά αποτυπώνονται στους χάρτες που κυκλοφορούν σε Τίρανα και Πρίστινα και έχουν τα σύνορα της ‘’μεγάλης Αλβανίας’’ στον Αμβρακικό κόλπο και στα Γρεβενά.
Η Ελλάδα έχει ξεκαθαρίσει, διαχρονικά, με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ‘’ζήτημα τσάμηδων’’ για τη ίδια δεν υπάρχει. Ότι η υπόθεση αυτή των δοσίλογων και συνεργατών αλβανοτσάμηδων της γερμανο-ιταλικής κατοχής  του 1941- 44 έχει κλείσει με την αποχώρηση των ίδιων από τα ελληνικά εδάφη μαζί με τα συμμαχικά τους κατοχικά στρατεύματα κατά την οπισθοχώρηση-αποχώρηση μέσα στην Αλβανία. Ενώ, επίσης, τα Ελληνικά Δικαστήρια με τη λήξη του πολέμου, καταδίκασαν αμετάκλητα, ονομαστικά 1930 αλβανοτσάμηδες συνεργάτες των κατοχικών στρατευμάτων για εγκλήματα πολέμου. Οι Έλληνες πολίτες, σε αντίθεση με τον όψιμο αναθεωρητή  της Ιστορίας τους, Ε. Ράμα, και τα όσα έχει πεί για την Ακρόπολη , το Δούσμανη και τον ‘’ελευθερωτή Αλή Πασά’’, γνωρίζουν την ωμή δράση των αδερφών Νουρί και Μαζάρ Ντίνο και των ένοπλων τους, δίπλα στον εισβολέα  ιταλικό στρατό, μετά την πτώση του αλβανικού μετώπου της ελληνικής εποποιίας, και μετά μαζί με τους γερμανούς κατακτητές, ως τμήμα των δυνάμεών τους. Γνωρίζουν για την εξόντωση των 49 προκρίτων της Παραμυθιάς, και τις εκκαθαρίσεις  των χριστιανικών πληθυσμών της περιοχής. Γνωρίζουν ότι στη μάχη της Μενίνας (17-18 Αυγούστου 1944) οι αλβανοτσάμηδες  είχαν στενά συμπαραταχθεί με τις δυνάμεις του Άξονα, υπό τις διαταγές τους,  και  ηττήθηκαν από την Ελληνική Αντίσταση.       
Κορυφαία στιγμή απόρριψης κάθε σχετικής συζήτησης για το θέμα ήταν η άρνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας , Κ.Παπούλια, να συναντηθεί με τον Αλβανό ομόλογό του στους Αγ. Σαράντα (το 2008), και η ακύρωση της συνάντησης, όταν πληροφορήθηκε ότι στο χώρο είχαν συγκεντρωθεί αλβανοτσάμηδες για να του ασκήσουν πίεση.  Στο πρόσωπο του Κ.Παπούλια μπορεί να δεί κανείς με τον πιο αντιπροσωπευτικό τρόπο την ελληνική γραμμή στο θέμα των ελληνοαλβανικών σχέσεων : ήταν αυτός που επί Α. Παπανδρέου εργάσθηκε συστηματικά για να αρθεί το ‘’εμπόλεμο’’ με την Αλβανία και να υπάρξει ένα νέο κεφαλαίο συνεργασίας και δημιουργικών σχέσεων στη βάση της αμοιβαιότητας και του σεβασμού, και ήταν αυτός που αρνήθηκε κάθε συζήτηση –πίεση διεκδίκησης σε βάρος της Ελλάδας με την παραβίαση ιστορικών κατακτήσεων, του διεθνούς πλαισίου δικαιωμάτων και αποφάσεων της Δικαιοσύνης.

Τίποτα δεν υποτιμούμε, τα μέτωπα τα γνωρίζουμε.

Η Αλβανία έχει βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο 2017, ορισμένες συμπεριφορές μπορούν να ερμηνευθούν, και μέσα από το πρίσμα αυτής της συγκυρίας. Ας μη γίνει όμως το μεγάλο λάθος. Ο αλβανικός εθνικισμός με τις εκδηλώσεις ανθελληνισμού που προσλαμβάνει, τη στιγμή μάλιστα που και στις σημερινές συνθήκες, πάνω από το 40% των εμβασμάτων προέρχονται από την Ελλάδα, είναι κρίσιμος, διαρκής, μονιμότερος παράγων και απαιτεί διαρκή και σταθερή αντιμετώποιση.
Η Ελλάδα την κρίσιμη αυτή περίοδο της ιστορίας της, μετρά αληθινούς, πραγματικούς φίλους και διαπιστώνει πραγματικούς αντιπάλους και εχθρούς. Όσοι τη θεωρούν γονατισμένη και εκτιμούν ότι πιθανόν τώρα έχουν μια ευκαιρία εκβιασμού της, πρέπει να γνωρίζουν ότι αυταπατώνται. Το κύριο εθνικό μέτωπο της χώρας είναι Ανατολικά και σ΄αυτό οφείλει να έχει προσήλωση και οργανωμένη στρατηγική. Οι δυνάμεις της το γνωρίζουν και με τα δόντια, παρά την σκληρή οικονομική κατάσταση, το κρατούν.  Τούτο δεν σημαίνει ότι τα νώτα της είναι αφύλακτα ή ευάλωτα.
Η Ελλάδα θα αξιοποιήσει , - και πρέπει να αξιοποιήσει -,  ενεργητικά όλα τα προσφερόμενα μέσα των Συμμαχιών στις οποίες ανήκει και όλων των Οργανισμών των οποίων είναι μέλος, καθώς και όλες τις Συμφωνίες και τους όρους τους που έχει διαχρονικά διασφαλίσει – κατοχυρώσει για να υποστηρίξει τη χώρα και τον Ελληνισμό, όπου γής.  Τελεία και παύλα !          


Θεσσαλονίκη, 9 Φεβρουαρίου 2017

6.2.17

        Πού πάμε ; [άρθρο στην ''ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής'', 5.2.2017]
           
            του Ελευθερίου Τζιόλα

            Α.Τσίπρας και οι πολιτικές του κινήσεις.

            Πριν από δύο (2) μήνες περίπου είχαμε γράψει για το ναρκοπέδιο του 2017. Και, ήδη, έχουμε εισέλθει...
            Η κυβέρνηση αντί του ρόλου του ναρκαλιευτή και του οδηγού, χωρίς ''οδικό χάρτη'' και απαίδευτο προσωπικό, έχει περιπέσει σε συμπεριφορές αυτόχειρα, οι οποίες εκτός από δικό της βαρύ κόστος, επιφέρει βαρύτατη βλάβη στην ίδια τη χώρα.
            Ο Α.Τσίπρας είχε χαρακτηρισθεί από πολλούς ''χαρισματικός'', και ορισμένοι στην αρχή της θητείας του τόλμησαν μέχρι τη σύγκριση του με τον Α. Παπανδρέου. Η περίοδος, τώρα, δείχνει ένα πολιτικό που ακόμα και το ταλέντο του στον τακτικισμό έχει αφυδατωθεί. Τα όποια συγκριτικά πλεονεκτήματα ισχύος, που από τη φύση της παρέχει η εξουσία, εξαϋλώνονται ή/και αντιστρέφονται από τον πελατειακό χειρισμό και την αναποτελεσματική  άσκηση της.
            Ο ανασχηματισμός του Νοεμβρίου έχει σχεδόν ακυρωθεί, αφού κανένας από τους στόχους για τους οποίους αποφασίσθηκε και πραγματοποιήθηκε δεν ευοδώθηκε. Απομένει μόνο ο στόχος της καθιέρωσης της στενής στελεχιακής ομάδας του πρωθυπουργού, μέσω των δημόσιων αξιωμάτων, ως το αναγνωρισμένο δυναμικό που θα διαχειρισθεί τις  μετεκλογικές επιπτώσεις και τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ και στην πολιτική  σκηνή. Πράγμα, κι αυτό, πολύ οριακό, όταν το δυναμικό αυτό (νέοι υπουργοί, υφυπουργοί κλπ) απαξιώνεται ραγδαία χωρίς θετικά αποτελέσματα της θητείας και της δοθείσας θέσης.
            Η β΄ αξιολόγηση ήταν να ολοκληρωθεί στο τέλος Νοέμβρη, και τώρα πηγαίνει για τον Μάρτιο. Η συνολική αξιολόγηση (σ΄ όλες τις φάσεις της) έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί πριν από ένα (1) χρόνο ! Η καθυστέρηση αυτή στερεί από την οικονομία τους λιγοστούς, αλλά υπεραναγκαίους εκείνους πόρους, για την κίνησή της, συντελώντας στο παραπέρα μπλοκάρισμά της. Ενώ, ταυτόχρονα, μετακινεί προς τα πίσω, κάθε τι, έστω, ευεργετικό από την πιστωτική χαλάρωση, τις τακτοποιήσεις χρονιζουσών μνημονιακών δεσμεύσεων (''κόκκινα δάνεια'', κλπ), μέχρι την μετατόπιση του όποιου ενδιαφέροντος της κυβέρνησης σε ζητήματα ανάπτυξης. Aνάπτυξης, η οποία θα όφειλε να κατέχει την πρωτεύουσα θέση,  αντί της εμμονής στο χρέος και της φθοράς της στην αξιολόγηση για θέματα που έχει ουσιαστικά συμφωνήσει από το καλοκαίρι 2015.
            Παρά τη σχετική φιλολογία, το πεδίο  των επενδύσεων και της ανάπτυξης βρίσκεται έξω από το πραγματικό ενδιαφέρον της κυβέρνησης. Ορισμένοι, μάλιστα, υπουργοί της την θεωρούν διαδικασία (την ανάπτυξη) μάλλον αυτόματη, παρά προκαλούμενη, προωθούμενη. Δεν είναι, όμως, μόνο τα καίρια ελλείμματα αντίληψης, ικανότητας σχεδιασμού και πίστης στην υλοποίηση, σχετικά με την ανάπτυξη, που αποτελεί τον μοναδικό τομέα αντιστροφής των τάσεων αφανισμού της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται, πλέον, και για έναν τακτικό σχεδιασμό, με την έννοια του βραχυπρόθεσμου, σκόπιμου  σχεδιασμού. Είναι σχεδιασμός πολιτικής επιβίωσης, που λέει ότι : '' κεντρικός μας στόχος είναι να διατηρήσουμε στις εκλογές ένα  ποσοστό διαχειρίσιμο (της τάξεως του 18%), με την καλή πιθανότητα, λόγω μη σχηματισμού κυβέρνησης, στις δεύτερες εκλογές, μέσω του ψηφισμένου εκλογικού νόμου να ξαναβρεθούμε και πάλι στο παιχνίδι''.  Ο σχεδιασμός αυτός δεν περιέχει περιθώρια αναπτυξιακών πολιτικών. Οι προτεραιότητές του είναι άλλες. Όταν μάλιστα έχει ορίζοντα τον Ιούνιο 2017, ή, εναλλακτικά, τον Οκτώβριο 2017, ως πιθανούς εκλογικούς χρόνους, δεν μπορεί να σκέφτεται οικονομική ανάκαμψη εντός έξι (6) μηνών, αλλά να επικεντρώνεται εκλογικίστικα.

            Μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ.

            Η ταχύτητα με την οποία σπαταλήθηκε το πολιτικό κεφάλαιο και τα επί χρόνια σωρευμένα αποθέματα του ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς είναι ασύλληπτη, μοναδικών  διαστάσεων στα ιστορικά χρονικά της. Δεν θα είναι, απλώς, η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ που πρόκειται να συμβεί. ΄Ηττα, η οποία θα είναι καταλυτική και με βαθιές επιπτώσεις, αν δεν ανακάμψει γρήγορα λόγω δεύτερων εκλογών, σε περίπτωση μη σχηματισμού κυβέρνησης (από τις επόμενες εκλογές). Δεν θα είναι, λοιπόν, μόνο μια τέτοια ήττα, που θα θυμίζει την αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ (από το 43% στο 12,5%), αλλά, κυρίως, θα είναι η διαμορφωμένη, ευρύτερα διαχυμένη συνείδηση ότι η Αριστερά,  όχι μόνο δεν αποτελεί εναλλακτική, αλλά στις αντιλήψεις, στις ασκούμενες πολιτικές, στην κυβερνητική πράξη που μετράει για τις τύχες των ανθρώπων και της Πατρίδας δεν είχε πραγματικές διαφορές από τους συντηρητικούς, και, πάντως, δεν μπόρεσε (και δεν μπορεί)...
            Η ιστορική ευκαιρία δόθηκε, ξοδεύτηκε, τσαλακώθηκε, χάθηκε.  Αυτή η  κατάσταση, μ΄αυτό το κοινωνικό συνειδησιακό υπόστρωμα,  θα συνιστά ήττα στρατηγικών διαστάσεων.
             Όσοι στάθηκαν, και στέκονται, κριτικά, χωρίς να δικαιώνουν, ή πολύ περισσότερο να υποστηρίζουν την ορθότητα ή/και τη μοναδικότητα  της εξελιχθείσας  από το 2010 μέχρι σήμερα πολιτικής και πορείας, έχοντας έναν ευρωπαϊκό και σταθερά προοδευτικό προσανατολισμό  αποτελούν  αξιόλογο δυναμικό, που όμως δεν μπορεί, μέσα σ΄αυτό το καταθλιπτικό περιβάλλον που θα έχει επέλθει, να αλλάξει τον ρού στον χώρο αυτό.   
            Ο αγώνας της ανατροπής μιας τέτοιας εικόνας, και της αντιδιαστολής με ό,τι ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσώπησε ως Αριστερά δεν θα είναι εύκολος, ούτε γρήγορα αποτελεσματικός. Η εικόνα και η συνοδευτική συνείδηση θα προέρχεται, θα εμπεδώνεται από ό,τι έχει κυβερνητικά πραγματωθεί από τις θέσεις των θεσμών της εξουσίας : αρνητικό για τη ζωή της πλειοψηφίας, απογοητευτικό για όσους ελπίζανε, αναποτελεσματικό ως γραμμή ανάκαμψης, αποτυχημένο ως  πολιτική εξόδου από την κρίση, εξουθενωτικό ως οικονομική πολιτική, αδιέξοδο ως πολιτική διαχείρισης, πελατειακό ως πολιτική πρακτική, συνώνυμο της εξαπάτησης για πολλούς.
            Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ο αγώνας ανατροπής των αρνητικών στοιχείων (ιδεολογικών, πολιτικών, πρακτικών)  θα αφορά μια σκληρή διαπάλη στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ (κομματικό, κοινωνικό κλπ) και του χώρου της Αριστεράς που θα βιώνει, πλέον, ένα δυσχερές περιβάλλον σε θέση μειοψηφική και πίεσης σε απομόνωση.  Η διαπάλη αυτή δεν θα αναδείξει  πραγματικό νικητή στο πεδίο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτός θα υπάρχει μετεκλογικά, ούτε θα (ανα)γεννηθεί στα πλαίσια αυτά μια νέα προοπτική. Εξελίξεις σε άλλο επίπεδο και από άλλους χώρους σε συνδυασμό και με τα ευρωπαϊκά, με αναφορά σε προοδευτικούς στόχους, θα διαμορφώσει και θα επικαθορίσει το αύριο του μη συντηρητικού χώρου. 

             Κι όμως θα μπορούσε να ήταν αλλιώς.

            Ο Α. Τσίπρας πέταξε δύο μεγάλες ιστορικές ευκαιρίες που του έδωσε ο ελληνικός λαός. Αν υπερβούμε  την αλλοπρόσαλλη στρατηγική μετά την πρώτη νίκη, του Ιανουαρίου 2015, εννοούμε : την επικράτηση με το δημοψήφισμα  τον Ιούλιο και την εκλογική νίκη του Σεπτεμβρίου 2015, όταν πλέον, γνώριζε με τον πιο ωμό και ακριβή τρόπο τι ήταν και τι σήμαινε η ελληνική κρίση και ποιές και πόσες δυνάμεις όφειλε να κινητοποιήσει για να την αντιμετωπίσει (σ΄όλα τα μέτωπα).  Και  στην πρώτη, και στη δεύτερη περίπτωση, επέλεξε να πορευθεί με τον Καμμένο, αντί να ηγηθεί μιας πραγματικά, μεγάλης και σοβαρής  εθνικής προσπάθειας. Επέλεξε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αντί τη θέση και το ρόλο ενός εθνικού ηγέτη της Αριστεράς. Και, τούτο, όταν μετά το δημοψήφισμα, σχεδόν όλα τα κόμματα (πλην ''Χ.Α.'', που το δημοκρατικό-συνταγματικό τόξο αρχειακά και σταθερά αποκλείει, και το ΚΚΕ, που αυτοαποκλείονταν) ήταν έτοιμα να συνδράμουν με ανάληψη ευθυνών, όχι μόνο ψήφισης στη Βουλή,  αλλά και άσκησης εξουσίας. Αλλά, και  τον Σεπτέμβρη 2015, επέλεξε τον εναγκαλισμό με τον Καμμένο και την οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία των 153, αντί μια κυβέρνηση με κοινοβουλευτική στήριξη 270 βουλευτών ! 'Οταν, μάλιστα, η καραμανλική πτέρυγα της ''Ν.Δ.'' δεν είχε απλώς παρασκηνιακό συγχρωτισμό μαζί του (περίπτωση εκλογής ΠτΔ), αλλά δημόσιο προεκλογικό λόγο με τον επικεφαλής της Ε. Μεϊμαράκη περί κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας. Ο Α.Τσίπρας, σε περίοδο που γνώριζε ότι θα ήταν περίοδος  εφαρμογής του Μνημονίου ΙΙΙ και έντονων διαπραγματεύσεων εξειδίκευσης του, έδειξε να μην αντιλαμβάνεται σωστά τη σημασία και το βάρος των συσχετισμών. Χωρίς βάθος και εύρος πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών στην Ελλάδα, με δίπλα του έναν αφερέγγυο Καμμένο και μόνο, και με απουσία ερεισμάτων στην Ευρώπη γρήγορα περιήλθε σε αδιέξοδα και ο κύκλος φθοράς γιγαντώθηκε. Έτσι, για τον Α.Τσίπρα, ο  χαρακτηρισμός του ''τακτικιστή'' , ως ο πολιτικός  που αντιλαμβάνεται τους συσχετισμούς και κινείται για την καλύτερη διαμόρφωσή τους, δείχνει να τον ξεπερνά.
            Επί πλέον, ο Α.Τσίπρας επεδίωκε να χτίσει συμμαχίες με τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες, και παρά τη θετική στάση εκείνων, αρνούνταν να προβεί στη λογική διόρθωση της ''παρά φύση'' κυβερνητικής συμμαχίας του με τον Καμμένο, που επίμονα και δημόσια υποδείκνυαν (Φ.Ολάντ, Μ. Σούλτς, Ζ.Γκάμπριελ), καθώς, και στο άνοιγμα ενός άλλου κύκλου πολιτικών σχέσεων και διεργασιών στο χώρο της κεντροαριστεράς. Αν, μάλιστα, τώρα αναμένει να κερδίσει τις εκλογές στη Γερμανία ο Μ.Σούλτς για να κάνει ότι μέχρι τώρα δεν είχε κάνει, και πάλι δεν έχει σωστή αίσθηση του πολιτικού χρόνου. Το momentum έχει παρέλθει. Ο Μ. Σούλτς, αν θα είναι καγκελάριος (εξαιρετικά φιλόδοξη πρόβλεψη), θα περιμένει τον επόμενο πρωθυπουργό, όπως ακριβώς έκανε κι ο Β. Σόϊμπλε το φθινόπωρο του 2014 απέναντι στον Α. Σαμαρά, περιμένοντας τον Α. Τσίπρα.

            Και, τώρα ;

            Όγδοος, πλέον, χρόνος...
            Η παρακμή έχει εγκατασταθεί σχεδόν παντού.
            Η αποσάθρωση αλλού φανερή κι αλλού καρκινική και υποδόρια.
            Ένα καίριο ερώτημα προβάλλει καθαρά μπροστά μας : αντί για την τυφλή, αδιέξοδη πορεία και τις εκρήξεις των απελπισμένων, μπορούμε να βάλουμε ένα στοίχημα, -όλοι μας-, αξιοποιώντας ό,τι δημιουργικό και ζωογόνο Εδώ και στην Ευρώπη, και Παντού, να σώσουμε την Πατρίδα,  και να σωθούμε ;


Θεσσαλονίκη, 3 Φεβρουαρίου 2017.
           
             



29.1.17

       Τράμπ : ΗΠΑ, Γερμανία, Ρωσία, Ευρώπη.

του Ελευθερίου Τζιόλα

Ο Τράμπ στο Λευκό Οίκο, οι Αμερικανοί στο δρόμο.

Ο Ντ. Τράμπ συμπληρώνει την πρώτη του εβδομάδα στο Λευκό Οίκο.
Κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, τον υποδέχθηκαν μεγάλες κινητοποιήσεις , στις ΗΠΑ αλλά και σ΄όλες σχεδόν τις μεγάλες πρωτεύουσες του κόσμου, με κορύφωση τις πολυπληθείς ''ροζ συγκεντρώσεις'' των γυναικών. Γεγονός πρωτοφανές για τελετή ορκωμοσίας νεοεκλεγέντα Προέδρου. Η τύποις, έστω, συναίνεση στο πρόσωπο νεοεκλεγέντα Προέδρου, έσπασε, ακυρώθηκε. Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο : μεγάλα τμήματα της κοινωνίας των ΗΠΑ, με ορισμένες, μάλιστα, προσωπικότητες του πνεύματος και της τέχνης στην πρώτη γραμμή,  τοποθετείται μαχητικά απέναντι σε ό,τι ο Τράμπ αξιακά σηματοδοτεί και αντιστρατεύεται σε ό,τι εκείνος έχει προγραμματικά στοχεύσει (δήμαρχος Ν.Υόρκης -Μπιλ Ντε Μπλάζιο, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μάικλ Μούρ, Μέριλ Στρήπ, Άλεκ Μπάντουιν κ.ά.) . Έχει αξιόλογη σημασία ότι η αμφισβήτηση δεν είναι στις στήλες των εφημερίδων, στις οθόνες των τηλεοράσεων, στο στιγμιαίο αποτύπωμα των  social media, αλλά ήδη στους δρόμους. Η αμφισβήτηση που είχε ξεκινήσει με μαζικές διαμαρτυρίες από το βράδυ των εκλογών, επεκτάθηκε και ενισχύθηκε από εκλεγμένους αντιπροσώπους, με την άρνηση τους να παραβρεθούν στην ορκωμοσία Τράμπ (Τζών Λιούις) και τη διευρυμένη επιφύλαξη γερουσιαστών απέναντι σε μέλη της κυβέρνησής του.
Ο Τράμπ αρέσκεται να μιλάει για ένα δικό του κίνημα, το ''κίνημα να ξανακάνουμε μεγάλη την Αμερική''. Τέτοιο κίνημα, στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Εξ άλλου, πόσο πιο μεγάλη θα μπορούσε να γίνει, από αυτό που ήδη είναι η πρώτη παγκόσμια υπερδύναμη; Στο contrast των δύο πλευρών, όσο ανησυχητική  είναι εκείνη του Τραμπ, τόσο ελπιδοφόρα αναδύεται η απέναντί του, αυτή του κινήματος αμφισβήτησής του.
Πέρα από την υπάρχουσα κοινωνική  κινητικότητα, περνώντας  σε άλλο επίπεδο, ποιοτικά διαφορετικό, εκείνου του  κρατικού μηχανισμό, χαρακτηριστικό, των κρίσιμων εσωτερικών τριβών που μπορεί να επιφέρει η εκλογή  Τράμπ, και δεν πρέπει να περάσει  απαρατήρητo, είναι το γεγονός ότι πρόσωπα-κλειδιά του σκληρού πυρήνα του κράτους, όπως ο απερχόμενος διοικητής της CIA, Τζών Μπρέναν, εκφραστές της ''μνήμης και της λογικής'' του αντιδρούν.  Αναφερόμενος στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα για τη Ρωσία, ο Τζ. Μπρέναν απευθύνθηκε στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο  με την απολύτως υποτιμητική παρατήρηση  : ''Πρόσεξε τί λες !''

Τράμπ και τα νέα δίλημματα.  

Αν και οι δυνατότητες κάθε αμερικανού Προέδρου να επιφέρει μείζονες αλλαγές σε καίριους τομείς, όπως της εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι απεριόριστες, και συνήθως οι διακηρύξεις αμβλύνονται πλησιάζοντας στο ιστορικά καθιερωμένο, εν τούτοις, ακόμα και περιορισμένες αλλαγές ισορροπιών που επιβάλλει ένας ''παίκτης'' αυτής της ισχύος και αυτού του εκτοπίσματος πρέπει να εντοπίζονται, να αξιολογούνται και να αναζητούνται οι δυνατότητες αξιοποίησης. Ο Τράμπ, λοιπόν, φαίνεται ότι επιθυμεί να στηρίξει τη νέα εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, κυρίως,  σε τρεις νέους άξονες, για ό,τι αφορά  τους υπαρκτούς πόλους  της διεθνούς σκηνής.
Οι τρείς άξονες  είναι :
(α). Η βελτίωση των σχέσεων με τη Ρωσία, με τρόπο που να αναθεωρεί σημαντικά το μέχρι τώρα  status,  επιδιώκοντας μια νέα θετική ισορροπία μαζί της,
(β). Η οικονομική αντιπαράθεση με την Κίνα, με τη φιλοδοξία  υποβάθμισης του ρόλου της και μετακίνησης του παραγωγικού-βιομηχανικού κέντρου προς τις ΗΠΑ,
(γ). Ο χειρισμός της Ευρώπης μέσα από μια στρατηγική  δύο όψεων :  ενίσχυση, από τη μια, του διαχρονικού συνεταιρικού δεσμού με Μ. Βρετανία του Βrexit (των δυνάμεων και της εξω-ευρωπαϊκής προοπτικής  του Βrexit), σ συμπίεση και η αφαίρεση  πλεονεκτημάτων  της Γερμανίας, από την άλλη, με τρόπο που θα μειώνει θεαματικά την οικονομική της  θέση.
Ήδη, διευκρινίσαμε ότι η τελική θέση ισορροπίας θα είναι αποτέλεσμα και των οικονομικοπολιτικών και ενδοκρατικών  συσχετισμών των ΗΠΑ, καθώς, και των συσχετισμών και πιέσεων στα αντίστοιχα  διμερή επίπεδα, αλλά και ευρύτερα (πιέσεων πολλαπλών μορφών, όπου είναι πλέον πρόδηλο ότι  ο ρόλος της ηλεκτρονικής κατασκοπείας είναι αναβαθμισμένος).
Η νέα σχέση με τη Ρωσία, η οποία μετά το 1991 έχει δεί και ασθανθεί την μετακίνηση των συνόρων της ζώνης ζωτικής σημασίας για τη ίδια στην ‘’αυλή’’ της (από την Πράγα και τη Σόφια, πίσω στο Χάρκοβο και στο Ροστώβ !)  είναι ένα πολλαπλό στοίχημα. Το αμερικάνικό ‘’βαθύ κράτος’’, σημαντικό τμήμα των ίδιων των Ρεπουμπλικάνων,  συμφέροντα σε διεκδικούμενες ζώνες επιρροής στη Μ. Ανατολή, τον Κόλπο και την Ουκρανία θα αναπτύξουν παρεμβάσεις. Επίσης, στη λογική της Υπερδύναμης, μία νέα σχέση που επιθυμεί, ασφαλώς η Ρωσία, δεν μπορεί να εξαντλείται μόνο σ΄ένα καλό οικονομικό deal, που θα μπορούσε να επεξεργαστεί ο μέχρι χθες διευθύνων Σύμβουλος της Exxon-Mobil, και σημερινός υπουργός εξωτερικών, Π.Τίλερσον.
Μεγαλύτερο, όμως , και πιο σύνθετο είναι το ζήτημα με την Ευρώπη. Ο άξονας ΗΠΑ – Μ.Βρετανίας δεν ήταν στην ευρωπαϊκή Ήπειρο ποτέ από μόνος του νικηφόρος. Ιστορικά χρειάσθηκε πάντα τουλάχιστον μία ακόμα Μεγάλη Δύναμη για να καταστεί νικηφόρος.  Στον Α΄Π. Πόλεμο τη Γαλλία (αλλά και Ιταλία κλπ), στο Β΄Π. Πόλεμο την καταλυτική συμμετοχή της Σοβιετικής Ένωσης. Με τη Μ. Βρετανία, να στερείται , ακόμα και σήμερα, συγκροτημένη και αποφασισμένη  στρατηγική για την εφαρμογή του Βrexit και την επόμενη περίοδο προς το μέλλον, με ανανεωμένο το εσωτερικό μέτωπο απόσχισης της Σκωτίας, και σωρευμένα κοινωνικά προβλήματα, ο άξονας ΗΠΑ - Μ. Βρετανίας δεν έχει, -και δεν θα έχει-,  την αποτελεσματικότητα που οι εμπνευστές του σχεδίου αυτού ελπίζουν.

         Τράμπ, γερμανικός εγωκεντρισμός και Ευρωπαϊκή Ένωση.  

Ο γερμανικός, όμως, παράγοντας και για τον Τραμπ, και για την Ευρώπη, και ασφαλώς για τους ίδιους τους Γερμανούς είναι ο σημαντικότερος. Αν η Γερμανία, μετά από δύο πολέμους και την καταστροφική τους εμπειρία, αλλά και την όποια ευρωπαϊκή ενωσιακή εμπειρία της, ενεργοποιήσει τον εγωκεντρικό, δεσποτικό, πρωσσικό   εαυτό της και ‘’σηκώνοντας το γάντι’’ του Τραμπ, θελήσει να απαντήσει, τότε δεν μπορεί κανείς να ελπίζει ότι οι εξελίξεις, πρωτίστως για τη Γερμανία, αλλά πιθανό και ευρύτερα στην Ευρώπη θα είναι θετικές. Ο εμφανής ανταγωνισμός ΗΠΑ –Γερμανίας, στο πεδίο μιας στάσιμης και ασταθούς Ευρωπαϊκής Ένωσης, για την οποία καίριες ευθύνες φέρει η επί δέκα (10) σχεδόν χρόνια σκληρή, περιοριστική, γερμανοκεντρική  πολιτική, θα αποτελέσει μήνυμα προς τις άλλες χώρες για την αναζήτηση νέων προοπτικών.
Η λογική διαμόρφωσης του κλειστού ‘’γερμανικού πυρήνα’’ (των χωρών-μελών επιρροής της Γερμανίας) για την ανταπάντηση στις αμερικανικές εξουθενωτικές πιέσεις, δεν θα βρεί σύμφωνη ούτε τη Γαλλία, ούτε την Ιταλία, ούτε την Ισπανία. Αν η Γερμανία ακολουθήσει τον δρόμο αυτό, μοιραία, θα λειτουργήσει συμπληρωματικά προς τον Τράμπ, την ίδια στιγμή που θα θεωρεί ότι τον αντιμετωπίζει, προκαλώντας  βαριές συνέπειες και για την ίδια και για την Ευρώπη !  
Αν, όμως, Γερμανία ακολουθήσει το δρόμο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της εσωτερικής συνεννόησης, της κοινής ευρωπαϊκής στρατηγικής και  της  κοινωνικής  ευρωπαϊκής συνοχής, τότε οι εξελίξεις μπορεί να είναι εξαιρετικά θετικές. Και η ‘’απειλή Τράμπ’’ να αποδειχθεί σωτηρία ! Η Ευρώπη να ξαναβρεί τις ιδρυτικές της αξίες και αρχές , να γίνει το πραγματικά ευρύ, ισχυρό και πρωταγωνιστικό μέγεθος για την Παγκόσμια νέα ισορροπία, αλλά και τους λαούς της. Σε μια τέτοια περίπτωση, ούτε και η απειλή απόσυρσης της ομπρέλας του ΝΑΤΟ μπορεί να μετρήσει, στο βαθμό ανάληψης αντίστοιχης ευρωπαϊκής πρωτοβουλίας.
Ο δεύτερος δρόμος, απαιτεί ασφαλώς, αντίστοιχες νέες πολιτικές και τις ανάλογες ηγεσίες παντού στην Ευρώπη, και, πάντως, στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιταλία.  Κατά φοβερή ιστορική σύμπτωση, και στις τρείς αυτές χώρες, που μαζί με τις χώρες της  ΒΕΝΕLUX είχαν αποτελέσει τους έξι (‘’6’’) ιδρυτές της ΕΟΚ, αναδεικνύονται εντός του 2017 οι νέες τους ηγεσίες από τις εκλογές (επίσης, και στην Ολλανδία).
Το 2017, παρά την αφόρητη ελληνική κατάσταση, που όλοι βιώνουμε,  δείχνει να είναι ένα μεγάλο σταυροδρόμι. 'Οπου η Ελλάδα, δίχως ευνοϊκές και σταθερές συμαχίες, χωρίς διεθνή ερείσματα και με τεράστιο έλλειμα στρατηγικής πλεύσης οξύνει τα αδιέξοδά της...

Θεσσαλονίκη, 26 Ιανουαρίου 2017

22.1.17

      Επί τέλους, ας έρθουν οι Νέοι !...

[To κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ''ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της Κυριακής'', 22.1.2017 ]

            του Ελευθερίου Τζιόλα
           
              
               Πως κρίνεται το ''νέο'' ;
              -----------------------------
   Κάθε φορά, που στο πολιτικό σκηνικό εμφανίζεται κάποια κινητικότητα, μεταξύ των ζητημάτων, που αναδεικνύονται σχεδόν σε σταθερή και επαναλαμβανόμενη βάση, με τον ένα ή άλλο τρόπο, είναι αυτό της ανανέωσης.  Οι έννοιες "νέο'', ''νέοι'', ''ανανέωση'' αποτελούν όχημα κριτικής, ή/και επιθυμιών, ή/και  επιδιώξεων. Άλλοτε, γνήσιων, άλλοτε παραπλανητικών, άλλοτε πλαστογραφημένων. Με τόση πείρα, αναλογίζεσαι, κι όμως ο κόσμος, όπως ολοκάθαρα πλέον δείχνουν οι εξελίξεις παγιδεύθηκε (και δις, και τρις). Πως, λοιπόν, να ξεχωρίσεις την ήρα από στάρι, πως να διακρίνεις έγκαιρα και αξιόπιστα το αληθινό απ΄το κάλπικο ; Μέσα τον ακατάσχετο, μάλιστα, πληθωρισμό (συνώνυμο, όπως κάθε πληθωρισμός, της απαξίωσης), -ιδιαίτερα τον πληθωρισμό των social media-, όπου οτιδήποτε μπορεί να λεχθεί, να πεταχτεί στην ''πιάτσα'', να καταναλωθεί, να αναιρεθεί, να χωνευτεί, να ξεχασθεί...
               Χωρίς αρχές, στέρεα κριτήρια, και συγκεκριμένη οπτική δεν είναι δυνατό, ούτε εφικτό να αξιολογηθεί οτιδήποτε. Απαιτείται πάντα, από τα μαθηματικά μέχρι και τις κοινωνικές διεργασίες, ένα αρθρωμένο σύστημα αναφοράς. Είναι ένα τέτοιο σύστημα, σε συνδυασμό με το αποτύπωμα του των δρώντων υποκειμένων στην πολιτική πρακτική που μπορεί να οδηγήσει στην εξαγωγή αξιόπιστων κρίσεων και χρήσιμων πορισμάτων. Ακόμα και για δυνάμεις, ή στελέχη που δεν έχουν ασκήσει οποιαδήποτε μορφή εξουσίας πολιτικής, ή συνδικαλιστικής, ή θεσμικής, η πρακτική τους σε συσχέτιση με ένα ορισμένο σύστημα αξιών μπορεί να είναι πολλαπλά διαφωτιστική και αποκαλυπτική. Μ΄αυτήν την έννοια, π.χ., έχει σημασία η ζωή και οι στάσεις στο εσωτερικό των κομμάτων, των οποίων η δημόσια θέα είναι ελλειμματική.
               Τα συστήματα αναφοράς, σε ιστορικές καμπές, αναιρούνται. Αλλά, όταν ένα σύστημα αναφοράς αναιρείται, ή, πολύ περισσότερο, ανατρέπεται, τότε συντελείται μια διαδικασία Επανάστασης, μέσω της οποίας ένα άλλο κυριαρχεί. Και, ο τελευταίος πολίτης μπορεί να αντιληφθεί τα κύματα της σεισμικής επενέργειας μιας τέτοιας αλλαγής . Προφανώς, στην ελληνική δημόσια σκηνή δεν συντελείται κάτι ανάλογο, κι ούτε η τρέχουσα συζήτηση περί το ''νέο'' αφορά σε μια τέτοια κατάσταση.

               Τι δεν είναι νέο, αλλά το υποδύεται.
               ----------------------------------------------
             Ας ξεμπλέξουμε, λοιπόν, -και, μάλιστα, οριστικά-, με ό,τι δεν είναι νέο. Με τη δέσμευση, θα έλεγα, να είμαστε ενεργοί μέτοχοι του αγώνα για τη διατήρηση της διαύγειας απέναντι  σε κάθε σκόπιμη θόλωση και παραπλανητική νόθευση του νέου.
        Δεν είναι νέο : το νέο σελοφάν, το νέο περιτύλιγμα, η νέα συσκευασία των υφιστάμενων, παλιών  ''προϊόντων''. Κι όμως, αυτή είναι η συνηθέστερη συνταγή.
             Δεν είναι νέο : η εξαπάτηση μιας ιλουστρασιόν εικόνας των media, που, μάλιστα, την πρασάρουν στη θέση και αντί της ποιότητας. Κι όμως, αυτή είναι η τρέχουσα, απόλυτη αξία.
               Δεν είναι νέο : ό,τι μας ακινητοποιεί, μας παθητικοποιεί, ό,τι μας αποξενώνει από το διαρκές γίγνεσθαι, από τις  διεργασίες, δηλαδή, που παράγουν και αναπαράγουν το νέο.  Κι όμως, αυτή είναι η κυρίαρχη, συντριπτική συμπεριφορά (συντριπτική, με την έννοια, εδώ, μάλλον της συντριβής μας).
               Δεν είναι νέο : ό,τι έχει μικρή βιολογική ηλικία, αλλά  γερασμένα πρότυπα ή παρασιτικές πρακτικές. Γιατί  τα πρότυπα καθοδηγούν τη δράση και φέρνουν τις συνέπειες και οι πρακτικές σφραγίζουν την εξέλιξη. Ο ηλικιακά νέος που λειτουργεί σαν παλαιοκομματικός, που σκέφτεται κλικαδόρικα, ή, που ενεργεί σαν καθεστωτικός είναι χειρότερος από τον γερασμένο. Γιατί, στο κάτω-κάτω, ο δεύτερος ηλικιακά φεύγει και βιολογικά είναι αδύναμος, ενώ ο πρώτος είναι εδώ, είναι εμπόδιο, και θα είναι για μισόν ακόμα αιώνα (εμπόδιο για το νέο, εμπόδιο για τους νέους, εμπόδιο για την αλλαγή, ισχυρότερο από το αναχρονιστικό γερασμένο)...

               Το Νέο : τόσο αναγκαίο, τόσο απαιτητικό.
               -------------------------------------------------------
               Θα ήθελα, τώρα, να μου επιτραπεί, - ας μου δοθεί η ευκαιρία και το δικαίωμα -, με ευθύτητα να πω στους νέους.
               Νέο, συνθηκολογημένο, άνευρο, κηδεμονευόμενο δεν υπάρχει.
            Νέο, χωρίς ρίζα, ιστορία, ταυτότητα, αξιακό σύστημα, -δηλαδή, νέο  σαν φτερό στον άνεμο -, δεν υπάρχει.
              Νέο, χωρίς έρωτα, χωρίς δόσιμο, χωρίς δημιουργία  και πάθος δεν υπάρχει.
         Νέο, χωρίς παντιέρες που συγκινούν, που τα συνθήματα τους λάμπουν και τα τραγούδια τους συνεπαίρνουν δεν υπάρχει. 
             Νέο, χωρίς άλλο στύλ, χωρίς νέο στύλ, δεν υπάρχει. Αλλά και το νέο στύλ, από μόνο του, δεν είναι ΤΟ νέο. 
               Νέο, χωρίς Κίνημα, χωρίς μαζικό Κίνημα, χωρίς Κίνημα των νέων ανθρώπων, των νέων πολιτών (στα πανεπιστήμια, στα σχολεία, στα επαγγέλματα, στον πολιτισμό) δεν υπάρχει. Και, αντίστροφα, το Κίνημα , το μαζικό Κίνημα, μπορεί να φέρει και να δημιουργήσει το Νέο.

               Το παλιό δεν θα παραδοθεί, πρέπει να το ρίξετε !
               Το παλιό θα μοιραστεί προνόμια του, αν ξέρει ότι είστε στο πλάνο του, ότι είστε οι  συνεχιστές του, ότι είστε ''δικοί του'' . Αλλά, τότε, δεν μιλάμε για Νέο, είστε το νέο του παλιού για να επιβιώσει, να ζήσει, να συνεχίσει...
Τα παρακάλια των καλοθελητών (''αφήστε τόπο για τα νέα παιδιά'', ''δώστε ευκαιρία στα νέα παιδιά'') είναι ακριβώς μια τέτοια ξινισμένη ικεσία. Ας δοθεί, λένε, κάτι και στους ''απ΄έξω''... Μπορεί να δηλώνουν ότι είναι μαζί σας, βαθύτερη σχέση δεν έχουν με σας, όταν εσείς θέλετε έναν κόσμο ολόκληρο που δημιουργικά θα τον φτιάξετε από την αρχή.
            Το κατεστημένο δεν θα αυτοκαθαιρεθεί, πρέπει να το εκθρονίσετε και οι κενοί, πιά, θρόνοι τους δεν είναι, δεν λένε κάτι για σας. Ούτε, το κατεστημένο θα σας ανοίξει τις πόρτες να περάσετε νικητές. Πρέπει να τις εκπορθήσετε για να γίνετε, να είστε νικητές. Το κατεστημένο, όμως, έχει μέσα, δυνάμεις  και πείρα, πρέπει να είστε υπέρτεροι για να νικήσετε. Τί διαθέτετε εσείς απέναντι στα μέσα και την πείρα τους ;  Και, μετά, τι οικοδομείτε στη θέση τους, ποια είναι η νέα σας  πορεία και του σχεδίου σας η εφαρμογή και η συγκομιδή ;
            Με το Κίνημα θα φτάσετε, -θα σας οδηγήσει-, στον προθάλαμο της Ιστορίας. Για να μπείτε στις αίθουσες Της, το Κίνημα εξακολουθεί να είναι αναγκαίο, αλλά όχι και ικανό. Γνωρίζετε, πιστεύω, τη σχέση αναγκαίου και ικανού. Θα καταστείτε ικανοί με την κατάλληλη Ηγεσία και το Σχέδιο, πράγματα που μέσα στην εξέλιξη του Κινήματος μπορεί και να είχαν ωριμάσει. Έτσι, είστε τώρα στα βαθειά της Υπόθεσης, στον πυρήνα Της !
       Μετά απ΄όλη τη διαδρομή, το βλέπετε πιο καθαρά, τώρα, η συνείδηση είναι πιο λαγαρή. Αυτή η Υπόθεση δεν είναι μόνο Νεολαιίστικη. Είναι κοινωνική, είναι εθνική, είναι ευρωπαϊκή, και, ίσως, παγκόσμια. Αξίζει που φτάσατε μέχρι εδώ, που φτάσαμε μαζί σας μέχρι εδώ. Δεν είχαμε τίποτα απ΄όλο αυτό !...
               Αφού, λοιπόν, κάπως έτσι είναι το Δρομολόγιο, προετοιμασθείτε, αρματωθείτε απ΄ το ξεκίνημα. Γίνετε σε όλα καλύτεροι, κρατείστε την πυξίδα, ακολουθήστε την πορεία, αναπτύξτε και συγκροτήστε το Κίνημα, μην αφήνετε κανένα μέτωπο (στις επιστήμες, στην τεχνολογία, στον πολιτισμό), ενωθείτε με κάθε δημιουργική και παραγωγική δύναμη, διευρύνετε το Κίνημα, μαζί διαμορφώστε το Σχέδιο της Υπόθεσης. Όπως θα έλεγαν και οι πνευματικοί προπάτορες, εργαζόμενοι με αυτόν τον τρόπο για να απελευθερώσετε τις δικές σας δυνάμεις, το δικό σας κόσμο, συμβάλετε πραγματικά για την απελευθέρωση όλων μας, όλης της κοινωνίας.
             Νομίζω, ότι μετά απ΄όλα αυτά, τώρα, μπορεί να ανοίξει στην ουσία της η συζήτηση για το Νέο...


Θεσσαλονίκη, 20 Ιανουαρίου 2017