14.4.17

"Στις Δημοκρατίες δεν υπάρχει αδιέξοδο". Είναι αλήθεια ;
Η περίπτωση του μεταναστευτικού.
-----------------------------------------------------------------------------

του Ελευθέριου Τζιόλα

Κάτω απ΄την Ομόνοια, πάνω απ΄την Κασσσάνδρου...
..................................................................................

Κάντε μια  βόλτα στους δρόμους κάτω από την Ομόνοια στην Αθήνα , στην μεγάλη εκείνη περιοχή από Ομόνοια μέχρι πλατεία Μεταξουργείου, στο κέντρο της πρωτεύουσας.  Κάντε τη βόλτα, μόνος σας, νύχτα... Κάντε  μια βόλτα πάνω από την Κασσάνδρου  στη Θεσσαλονίκη, ή, στην περιοχή πέρα από τα Δικαστήρια... Κατεβείτε  στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα,  ή περπατήστε στην περιοχή πέρα από την πλατεία Αμερικής. Δεν χρειάζεται ο ''σκληρός''  Άγιος Παντελεήμονας  της Αθήνας. Κατεβείτε, τώρα που καλυτερεύει ο καιρός, βράδυ στην πλατεία Ναυαρίνου... Οπωσδήποτε έχετε μοιραστεί στιγμές και εικόνες, όχι του καταναλωτικού τηλεοπτικού θεάματος, αλλά της πραγματικότητας των  κέντρων - καταυλισμών δυτικά και ανατολικά της Θεσσαλονίκης...
Αναλογισθείτε τα συναισθήματα που αισθανθήκατε, το ψυχολογικό κλίμα που σας περιέβαλε; Αναρωτηθήκατε, αν μπορείτε να ζήσετε σ΄αυτούς τους χώρους ; Αναρωτηθήκατε αν μπορείτε να εργασθείτε σ΄ αυτούς τους χώρους ; Αναρωτηθήκατε που πάνε τούτες οι καταστάσεις ;
Άνθρωποι με μνήμη, με πείρα και κρίση, νομίζω, δεν ξεγελιέστε. Δεν χρειάζεται να είσαι ο εμπειρότερος αστυνομικός για να αντιληφθείς  το περιβάλλον ανομίας, διακίνησης ναρκωτικών,  απροκάλυπτης πορνείας, διάχυτης ανασφάλειας. Ούτε ο σοφότερος κοινωνιολόγος για να αξιολογήσεις το γλωσσικό και πολιτιστικό χάσμα,  ταυτόχρονα, με τα  δίκτυα παρανομίας, ''μαύρου χρήματος'' και ''νονών'' εκμετάλλευσης με βάση τους  θρησκευτικούς και φυλετικούς κανόνες.  
Μπροστά  σ΄ όλα αυτά, ανθρωπιστικά δάκρυα και ρητορείες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποκριτικά ή αληθινά δεν υπάρχουν, δεν αντέχουν. Ούτε εύκολος  αντιρατσισμός  και παρήγορη φιλανθρωπία. Όμως, ούτε και αίσθημα ασφάλειας, ούτε αίσθημα ''κοινής σχέσης  και ταύτισης'' μπορεί να υπάρξει ή να προαχθεί.
Σκέφτεσαι, πράγματι, ότι ιδεοληπτικοί κυβερνητικοί δήθεν αριστεροί, εύποροι αριστερίζοντες, ιδιοτελείς ΜΚΟ και μεταμοντέρνοι φιλελεύθεροι αστοί, από απόσταση ασφαλείας,  παραδίδουν αντιρατσιστικά  μαθήματα σε ανθρώπους των λαϊκών τάξεων που βιώνουν το πρόβλημα  κάθε μέρα, συνεχώς και σε μεγαλύτερη ένταση.
Κάθε μέρα, μέσα σε τούτη την εξοντωτική κρίση, στη γειτονιά τους : με τα ''γκέτο'' Αφγανών, Πακιστανών, Ιρακινών,  Σουδανών  να επεκτείνονται και να δυναμώνουν,  οι άνθρωποι των ελληνικών λαϊκών τάξεων νοιώθουν ξένοι και απειλούμενοι στο ζωτικό τους χώρο. Στη δουλειά τους,  ο ανταγωνισμός  με την ''μαύρη'' και κακοπληρωμένη εργασία των μεταναστών, γιγαντώνει  γιαυτούς  το αδιέξοδο της ανεργίας και  τους συνθλίβει. Στα  μπουκωμένα  και αποδιαρθρωμένα δημόσια νοσηλευτικά  ιδρύματα, η ασφαλιστική  τους αδυναμία, - λόγω της χρόνιας ανεργίας ή των αναγκαστικά απλήρωτων οφειλών τους -, τους κατατάσσει στις υπηρεσίες υγείας και νοσηλείας χαμηλότερα από κάθε μετανάστη.  Στο δημόσιο σχολείο, η προϋπάρχουσα  πτώση του επιπέδου του, γίνεται πλέον κατακόρυφη, χωρίς, επί πλέον, ουσιαστικές, ειδικές πολιτικές ενσωμάτωσης  και πολιτιστικής ένταξης για τα παιδιά των μεταναστών, με τις ταχύτητες στην εκπαίδευση και την ποιότητα της να προσδιορίζονται από την πιο χαμηλή.  Στην περιβάλλουσα κοινωνία, οι άνθρωποι των λαϊκών τάξεων βιώνουν  τη γλώσσα τους, τον τρόπο  σκέψης και ζωής τους, και τις  πολιτιστικές του αναφορές να διαβρώνονται, να αποσαθρώνονται και να χάνονται, ενώ αναδύονται  δίπλα τους πρότυπα ισλαμικά βαθαίνοντας τα χάσματα. Ενώ, συνεχώς και περισσότεροι χώροι ισλαμικής θρησκείας οργανώνονται και εντείνονται τα φαινόμενα φονταμενταλισμού. 
Σκέφτεσαι ότι, μπροστά σ΄ αυτό το πιεστικό, πολύπτυχο, επεκτεινόμενο ζήτημα, όσοι εστιάζουν αποκλειστικά στην ανθρωπιστική πτυχή, όσοι ρητορεύουν αντιρατσιστικά,  αδιαφορώντας για τα προκαλούμενα εκρηκτικά προβλήματα των λαϊκών και μικρομεσαίων τάξεων, τις κοινωνικές τους παρενέργειες και τα προβλήματα δημόσιας ασφάλειας φέρνουν το αντίθετο από το επιθυμούμενο  αποτέλεσμα, προσφέρουν το έδαφος για την ανάπτυξη της δράσης και της προπαγάνδας των αντίπαλων, των ακροδεξιών, ξενοφοβικών  δυνάμεων, τους  επιτρέπουν να αποκτήσουν κοινωνικό έρεισμα  και  να χειραγωγήσουν  ορισμένο κοινωνικό δυναμικό. Με αυτόν τον τρόπο, δυνάμεις που δηλώνουν αντιρατσιστικές ρίχνουν νερό στο μύλο των ξενοφοβικών  και ρατσιστικών κομμάτων. 

Πολυπολιτισμικότητα, Δημοκρατία, Κοινωνική συνοχή.
.....................................................................................

Το όλο θέμα πιέζοντας καθοριστικά τις δυτικές κοινωνίες, έχει αναδειχθεί σε κεντρικό ζήτημα όλων των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων (Αυστρία, Ολλανδία), αποτελεί από τα κεντρικά ζητήματα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία και θα επηρεάσει σημαντικά τις εκλογές στη Γερμανία.
Οι προτάσεις που διατυπώνονται, πέρα από τον τρέχοντα, άμεσο χαρακτήρα τους έχουν και βαθύτερες ιδεολογικές αναφορές. Χωρίς να αποτελεί αντικείμενο του παρόντος άρθρου η παρουσίαση και κριτική αυτών των ιδεολογικών αναφορών, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι οι αποκλειστικά και μόνο ''ταξικές'' αναλύσεις -ατζέντες χάνοντας από τον ορίζοντά τους την καθοριστική θρησκευτική, δικαιϊκή και πολιτιστική πραγματικότητα των ισλαμικών χωρών (και πιο συγκεκριμένα των σουνιτικών), καθώς και τα μεταναστευτικά ισλαμικά ρεύματα  και τις ισλαμικές κοινότητες των Δυτικών χωρών, καταλήγει σ΄έναν αναποτελεσματικό, στείρο, δογματισμό αντιρατσιστικής  ρητορείας που στην πράξη, μέσα από την ανεδαφικότητά του, επιτρέπει, τροφοδοτεί την άνοδο του ρατσιστικού φαινομένου. Έχουμε , εδώ, ένα είδος επανάληψης της εκδίκησης της μη-ταξικής ιδεολογίας (δηλαδή, της κυριάρχησης  της αντιπαράθεσης των ιδεολογιών των πολιτισμών, όπως θα έλεγε και ο καθηγητής Χάντιγκτον). Ανάλογο με εκείνο της  ''εκδίκησης'' της ιδεολογίας για το έθνος (και με αυτή την έννοια του εθνικισμού, του φιλελεύθερου εθνικισμού), με βάση την οποία αναδείχθηκαν και διαμορφώθηκαν από τα τέλη του 18ου αιώνα έως σχεδόν τα μέσα του 20ου τα έθνη-κράτη.  
Εκτός, όμως από τις ''ταξικές'' αναλύσεις-ατζέντες, ως κυρίαρχο ρεύμα των κομματικών ιδεολογιών του πολιτικού mainstream αναδεικνύεται η πολυπολισμικότητα. Η πολυπολιτισμικότητα  προερχόμενη ως αξιακό - ερμηνευτικό μοντέλο από τις χώρες με αποικιοκρατικό παρελθόν (κυρίως την Γαλλία, αλλά και τη Μ.Βρετανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο και τη Γερμανία), αποδείχθηκε φενάκη, ακόμα και σ΄αυτές, όταν με τις αιματηρές συγκρούσεις των ''γκέτο'' διαπιστώθηκε ότι η ένταξη δεν είχε λειτουργήσει, η  ευημερία δεν ήταν πραγματική,  ο ιμάμης των προαστίων ήταν ισχυρότερος  από τον δάσκαλο του  γαλλικού σχολείου και το Κοράνι  υπερίσχυε του Μπαλζάκ και του Ρουσώ.  Ενώ η ισλαμική τρομοκρατία από την 11η/9. 2001 και μετά έδωσε νέες ποιοτικές διαστάσεις σε όλο το ζήτημα και για όλο το Δυτικό κόσμο.
Η πολυπολιτισμικότητα συντηρώντας και θεωρητικοποιώντας την συμβατότητα  και σε περιπτώσεις την αναγκαιότητα (!) διακριτών, συγκροτημένων εθνοτικών  πολιτισμών, στο εσωτερικό ενός κράτους, δημιουργεί  ρήξη με το ήθος και την πραγματικότητα του πλουραλισμού στις  σύγχρονες  δημοκρατικές Πολιτείες. Η πολυπολιτισμικότητα κερματίζει και έτσι εμποδίζει  την κοινωνία να λειτουργήσει πλουραλιστικά και να εναιοποιηθεί γύρω από μια ταυτότητα που έχει τον χαρακτήρα του κορμού διαμορφώνοντας τελικά και υποστηρίζοντας την ίδια την εθνική ταυτότητα. Αυτός ο κερματισμός έχει οπισθοδρομικές και συγκρουσιακές συνέπειες, αποδιαρθώνει την κοινωνική συνοχή. Οι ''μειονότητες'', και ιδιαίτερα οι μειονότητες που σχετίζονται με αξιακά συστήματα ανελεύθερα, αναχρονιστικά και μισαλλόδοξα, περικλείονται, αυτοκαθορίζονται  και προκαλούν ανταγωνιστικά αισθήματα στους πολίτες των χωρών υποδοχής. Στην περίπτωση, δε,  του ισλαμικού φονταμενταλισμού  το περιβάλλον αυτό σε συνδυασμό με τους χώρους των τζαμιών, τα ριζοσπαστικά κηρύγματα, την ενεργή οικονομική στήριξη από τα σουνιτικά καθεστώτα (π.χ., Σαουδική Αραβία) και την στρατιωτική εκπαίδευση οδηγεί στα ακραία, γνωστά αιματηρά γεγονότα.

Αξίες και Πράξεις.
............................

Τα ανθρώπινα δικαιώματα στα κράτη δικαίου είναι ανώτερα από οποιαδήποτε ''κουλτούρα'', ή από οτιδήποτε άλλο πρεσβεύει σχετικά κάποιο άλλο θρησκευτικό -δικαιϊκό σύστημα. Οι χώρες, τα έθνη-κράτη, που υποδέχονται μετανάστες έχουν καθήκον να προασπίσουν αυτά τα δικαιώματα και να απορρίπτουν, δηλαδή να μην επιτρέπουν εντός του δικού τους εθνικού -θεσμικού πεδίου εφαρμογή άλλων δικαιϊκών κανόνων, που μάλιστα, αποτελούν ωμή καταστρατήγηση αυτών των δικαιωμάτων και σηματοδοτούν ιστορική οπισθοδρόμηση.  Καταπίεση γυναικών, κλειτοριδεκτομή, τιμωρίες μοιχαλίδων, βρεφοκτονίες, λιθοβολισμός, όχι απλώς απαγορεύονται, αλλά στις εθνικές - δημοκρατικές πολιτείες Τιμωρούνται.  Μίσος και, μάλιστα επιθετικής μορφής, ενάντια  στο άλλο φύλλο, ή σε άλλο θρήσκευμα, ή σε άλλη σεξουαλική συμπεριφορά, αντισημιτισμός, συμμορίες, θανατικές ποινές θρησκευτικής βάσης δεν απαγορεύονται απλώς, αλλά αποτελούν πράξεις νομικά κολάσιμες. Πολιτιστικός  σχετικισμός,  που οδηγεί σε τερατώδεις καταστάσεις δεν μπορεί να έχει ομαλά αποτελέσματα για μια σύγχρονη κοινωνία.  Ας μη ξεχνάμε, όπως εύστοχα έχει λεχθεί, ότι πολλά άτυπα κύτταρα κάνουν ένα βαρβάτο καρκίνο.
Οι  αξίες της Ευρώπης, όπως αυτές διαμορφώθηκαν τα τελευταία διακόσια χρόνια, βασίζονται σε μια αυταπάτη: θεωρούν αυτονόητο ότι ο ''άλλος'' τις αποδέχεται. Αυτό η ζωή το διαψεύδει. Χρειάζεται να γίνουν όχι μόνο  αποδεκτές, αλλά στην πράξη σεβαστές.
Αναρωτιέμαι, αλήθεια, θα ήταν αντίθετος στα ανθρώπινα δικαιώματα ένας νόμος που θα υποχρέωνε όλα τα κορίτσια μουσουλμανικών οικογενειών σε ευρωπαϊκή χώρα να εξετάζονται από την ημέρα της γέννησής τους μέχρι την ενηλικίωσή τους, κάθε χρόνο από γυναικολόγο (μη μουσουλμάνο) και σε περίπτωση κλειτοριδεκτομής οι γονείς να απελαύνονται, το δε παιδί να δίδεται για υιοθεσία;
Θα ήταν μή ευρωπαϊκό, υπερβολικό αν οι χώρες προέλευσης των εξακριβωμένων ευρωπαίων τζιχαντιστών απαγόρευαν την επιστροφή τους στην «πατρίδα»;
Θα ήταν έλλειψη ανεκτικότητας στον πολιτισμό των άλλων αν  όλοι οι γάμοι ανηλίκων, που υιοθετεί ο ισλαμικός νόμος, θεωρούνταν άκυροι;
Γιατί αλήθεια δεν καταργούνται τα διαπιστωμένα εξτρεμιστικά τζαμιά στις χώρες της Ευρώπης, φυτώρια και διδασκαλία του επιθετικού ισλαμισμού ;
Θα εξακολουθήσουμε να γράφουμε ολοσέλιδα για τον Πειραιώς και τον Καλαβρύτων, -και καλώς γράφονται για τις ακρότητες τους-,  κι ούτε μονόστηλο για τον μουφτή που λέει τα χειρότερα και πιο επικίνδυνα ! Καταγγέλλουμε, -και σωστά-,  το χαστούκι του  νταή  ευρωπαίου στη γυναίκα του, αλλά θα εξακολουθήσουμε να είμαστε αδιάφοροι, -το πολύ ένα σχόλιο στα social  media -,  όταν μαστιγώνουν ή/και εκτελούν κορίτσια γιατί  θέλησαν να πάνε στο σχολείο;
Οι γαλλικές αρχές κάνουν λόγο για 5.000 άτομα και οι βρετανικές για 4.000 που ανήκουν σε τζιχαντιστικά κυκλώματα πόσους απ΄αυτούς έχουν απελάσει ;
Ο δυτικός κόσμος, και ιδιαίτερα οι προοδευτικές του δυνάμεις, δεν έδωσε αγώνες, αίμα και ανθρώπους, δεν πέρασε μέσα από τον Διαφωτισμό και την επιστημονική Επανάσταση, δεν πέρασε μέσα από τις δημοκρατικές Επαναστάσεις (απ΄τη Γαλλική μέχρι και  όλες τις εθνικοδημοκρατικές), για τα δικαιώμτα των πολιτών, των κοινωνιών και των ανθρώπων, δεν ανέπτυξε τα μεγάλα κινήματα ισότητας, ελευθεριών, κοινωνικής δικαιοσύνης και κοινωνικής αλλαγής για να αποδεχθεί, στη σημερινή εποχή, την υπόσκαψη, την κατεδάφισή τους στο ίδιο τους το έδαφος, για να εγκαταστήσει  έναν φοβικό συμψηφισμό με τον σκοταδιμό,  θυσιάζοντας ό,τι χαρακτηρίζει και ό,τι ανεβάζει τον  άνθρωπο ποιοτικά και ιστορικά.
Επιστροφή σε Μεσσαίωνα, κάθε μορφής, ιδιαίτερα θεοκρατικό, μισανθρώπινο, πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να μη ζήσουμε !...  
Οφείλουμε, όμως  δυστυχώς, να πούμε και τούτο. Ο σημερινός δυτικός πολίτης, συχνά δίνει την εικόνα, ενός κακομαθημένου παιδιού. Αντιμετωπίζει με ένα είδος εθελοτυφλίας  τις δημοκρατικές δομές  και τις κοινωνίες  που συγκροτήθηκαν τα τελευταία διακόσια χρόνια, όσο και με ένα είδος αχαριστίας την πορεία της δημιουργίας τους (τους αγώνες, τις επαναστάσεις, τους στοχασμούς, τα ρεύματα). Αντί ν προσπαθεί να εφαρμόσει τη δημοκρατία με τον καλύτερο τρόπο κα να την προάγει αναπτύσσοντας -την στη χώρα του και στην Ευρώπη, την αμφισβητεί και τη ροκανίζει. Σκέφεται, αλήθεια , ότι πριονίζει  το κλαδί στο οποίο κάθεται....


Θεσσαλονίκη, 13  Απριλίου 2017.

8.4.17

Προεδρικές εκλογές στη Γαλλία.
------------------------------------------
του Ελευθέριου Τζιόλα

Οι εκπλήξεις θα συνεχιστούν ;
.................................................

Στις 23 Απριλίου πραγματοποιείται στη Γαλλία, ο πρώτος γύρος των Προεδρικών εκλογών. Ο δεύτερος θα γίνει μετά από δύο εβδομάδες, στις 7 Μαΐου.
Μέχρι τώρα, στη Γαλλία, παρά την περιρρέουσα δηλητηριώδη ατμόσφαιρα και την διαρκή  μείωση της εμπιστοσύνης του κοινού προς τα μέσα ενημέρωσης κάθε μορφής (έντυπα, ηλεκτρονικά, διαδικτυακά) κυριάρχησαν οι εκπλήξεις. Αν θεωρήσουμε ότι τελικά ήταν αναμενόμενη  η απόφαση του F. Hollande να μην είναι υποψήφιος Πρόεδρος μπροστά στην μεγάλη λαϊκή δυσφορία, την κατακρήμνιση  της αποδοχής του και την καταλυτική επιρροή του βιβλίου  των δημοσιογράφων της Le Monde,  G. Davet και F. Lhomme ''Ο Πρόεδρος δεν έπρεπε να το πει αυτό...'' στην κρίσιμη φάση του τελευταίου έτους της θητείας του. Μολονότι μια τέτοια απόφαση είναι η πρώτη Γάλλου Προέδρου, οι εκπλήξεις για τις οποίες μιλάμε, προέρχονται, μέχρι αυτή τη στιγμή ,- θα δούμε τη βραδιά των εκλογών -, από τις προκριματικές διαδικασίες που αποφάσισαν και διοργάνωσαν οι δύο μεγάλοι πολιτικοί χώροι : η δεξιά και το κέντρο, αφενός, και οι σοσιαλιστές και η κεντροαριστερά, αφετέρου.
Στη δεξιά και το κέντρο, ο προπορευόμενος στις δημοσκοπήσεις Α. Juppé, αλλά και ο ακολουθών, δυναμικά επανακάμψας, N. Sarkozy, κατέλαβαν στον πρώτο γύρο, αντίστοιχα, τη δεύτερη και τρίτη θέση. Ενώ το αουτσάϊντερ, F. Fillon, ήρθε πρώτος με το θεαματικό 44%, όταν οι δημοσκοπήσεις τον κατέτασσαν τρίτο -τέταρτο με ποσοστό 11% (!), για να επικρατήσει στο δεύτερο γύρο με 66,5% και με συμμετοχή στο δεύτερο γύρο 4,4 εκατομμυρίων Γάλλων πολιτών.
Στους σοσιαλιστές και την κεντροαριστερά, η κούρσα μετά την μη υποψηφιότητα του F. Hollande ήταν έντονη, και ο πρώην πρωθυπουργός Μ. Valls θεωρούνταν αδιαμφισβήτητος. Παρ΄όλα αυτά, ο Β. Hamon, πρώην υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Hollande, υπερίσχυσε στον πρώτο γύρο και επικράτησε καθαρά, με 58,9%, στο δεύτερο γύρο, με συμμετοχή μεγαλύτερη από 2 εκατομμύρια Γάλλων πολιτών. Υποστηριζόμενος, μετά την επικράτησή του και από τους οικολόγους.
Εκτός από τις δύο αυτές εκπλήξεις που αναδείχθηκαν μέσα από τις προκριματικές διαδικασίες των δύο μεγάλων ''πολιτικών χώρων'' του δημόσιου σκηνικού,  έκπληξη αποτελεί και ο τρίτος υποψήφιος Ε. Macron, υπουργός κι αυτός στην κυβέρνηση Hollande, στο κρίσιμο υπουργείο των Οικονομικών. Ο Macron δημόσια δήλωσε ότι δεν θα συμμετάσχει στις προκριματικές εκλογές των σοσιαλιστών & της κεντροαριστεράς και ότι κινούμενος πέρα από την παραδοσιακή αντιπαράθεση δεξιάς -αριστεράς  επιθυμούσε να συσπειρώσει τους Γάλλους και να ανανεώσει το πολιτικό σκηνικό.  Ο Macron συνεχίζει την έκπληξη, υποστηριζόμενος και από δυνάμεις του σοσιαλιστικού κόμματος και τον  F. Bayrou, υποψήφιο των προεδρικών εκλογών του 2007 (18,5%) και του 2012 (9%), κερδίζει συνεχώς αποδοχή και υποστήριξη από του Γάλλους που δείχνουν να αναζητούν μια ανανέωση, περά από τις συμβατικές  συνταγές και αναδεικνύεται μάλλον  σε  κύριο αντίπαλο της Μ. Le Pen.
Αν στις παραπάνω υποψηφιότητες συμπεριλάβουμε τις παραδοσιακές, και από το 2012, της  Μ. Le Pen (άκρας δεξιάς) και του J-L. Mélenchon, της αριστεράς πέραν του σοσιαλιστικού κόμματος μαζί και του κομμουνιστικού  κόμματος, έχουμε τις πέντε σημαντικότερες υποψηφιότητες από τις έντεκα (11).

Σε τί μπορούμε να ελπίζουμε ;
................................................

Στην εικόνα του προεκλογικού σκηνικού αποτυπώνεται μια κάποια θέληση για ανανέωση και υπέρβαση των μοντέλων και του πολιτικού προσωπικού του παρελθόντος (Hollande, Juppe, Sarkozy, Bayrou, Valls). Τείνει με πρόδρομο τρόπο να  διαμορφώσει ένα νέο πλαίσιο εξελίξεων, στο οποίο η νέα εκλογή και ασφαλώς ο νέος Πρόεδρος της 5ης  Γαλλικής Δημοκρατίας θα έχουν σημαντικό ρόλο για τον προσανατολισμό τους και τη συγκεκριμένη τους ταυτότητα.
Οι ατζέντες των υποψηφίων, ωστόσο, και ιδιαίτερα των πιθανότερων νικητών από τους πλειοψηφικούς πολιτικούς χώρους δεν αντιστοιχούνται  με ένα τέτοιο βαθύτερο περιεχόμενο, μια  ανάλογη γνησιότητα τολμηρών αλλαγών σ΄όλα τα επίπεδα με κοινωνική ταυτότητα, ευρωπαϊκό όραμα και επιρροή, και  δέσμευση ισόρροπης ανάπτυξης.
Η Μ. Le Pen, παρά την υπερπροσπάθεια, ακόμα και με τη διαγραφή του ιδρυτή του κόμματος της, του πατέρα της, να γίνει συμπαθής στη μεσαία τάξη της Γαλλίας,  προβάλλει μια γραμμή τυφλή, σωβινιστικά   γαλλοκεντρική,  αποσύνθεσης και διαμελισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην πραγματικότητα, μέσα στον σύγχρονο πολυμορφικό κόσμο, θεαματικής περιθωριοποίησης και υποβάθμισης και της δικής της ''περήφανης Γαλλίας'', του φράγκου και της ουράς του Τράμπ. Αποτελεί όχι μόνο έναν γαλλικό, αλλά έναν ευρωπαϊκό κίνδυνο. Η βαριά ήττα της είναι πολλαπλά αναγκαία.
 Ο Fillon, κατορθώνει ανακάμπτοντας, μετά τις υποθέσεις ''οικογενειακών σκανδάλων με δημόσιο χρήμα'' τις οποίες κατήγγειλε ως  πραξικοπηματικά κατασκευάσματα του ''Σκοτεινού Γραφείου'' των Ηλυσίων, να διατηρείται στο παιχνίδι, προβάλλοντας, με μειωμένες, πάντως δυνάμεις, ένα  γενικό πρόγραμμα στα πρότυπα της γαλλοκεντρικής δεξιάς, εμφανίζοντας και πτυχές νεο-γκωλισμού και ανανέωσης.
Ο Macron αποτελεί, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, την πλέον φιλόδοξη υποψηφιότητα για την Προεδρία. Ο λόγος του, ανανεωτικός, εκσυγχρονιστικός και φραστικά ευρωπαϊκός,  κινείται στον αντίποδα της  Le Pen, επιδιώκοντας να διαμορφώσει νέα δεδομένα, με αδυναμίες ωστόσο  στο απαραίτητο κοινωνικό, αναπτυξιακό, ευρωπαϊκό και οραματικό βάθος.
Ο Hamon, προερχόμενος και εκφράζοντας την αριστερά του σοσιαλιστικού κόμματος, του χώρου της κεντροαριστεράς και των οικολόγων θα είχε καλύτερη πορεία και προοπτική αν είχε την συμπαράταξη τουλάχιστον τμήματα των  δυνάμεων του  Mélenchon. Η εμφανιζόμενη αντιπαράθεση για την κυρίαρχη επιρροή στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς μετατρέπει για τον συνολικό αυτό χώρο, μια κορυφαία εκλογική αναμέτρηση, όπως οι προεδρικές εκλογές σε μια εσωτερική αναμέτρηση ελάσσονος σημασίας ! Ο χώρος του σοσιαλιστικού κόμματος αλλά και της κεντροαριστεράς, διατηρώντας πάντα τη σημασία του για τη Γαλλία, βρίσκεται σ΄αυτές τις εκλογές βαθειά διχασμένος, γεγονός που θα  έχει συνέπειες  και στις μετέπειτα των προεδρικών εκλογών εξελίξεις.
Ο Mélenchon παρουσιάζει έναν αντιευρωπαϊκό δογματισμό, χωρίς καμία σχετική πρόοδο πέρα από τα παραδοσιακά ιδεολογικά μοντέλα, ούτε καμία ιδιαίτερη σύγχρονη επεξεργασία στα κρίσιμα οικονομικά και σύνθετα κοινωνικά ζητήματα.

Γαλλία, πολιτική ατμομηχανή της Ευρώπης : το μεγάλο ερωτηματικό.
................................................................................................................

Πέραν αυτών, κρίνουμε αναγκαίο να επισημάνουμε ορισμένα προσδιοριστικά στοιχεία για τις συνθήκες και τις βαθύτερες τάσεις στη Γαλλία.
Θέση μας είναι ότι η Γαλλία με το βάρος της, τις παραδόσεις της, τις κατευθύνσεις και το ρόλο της σε  κρίσιμες καμπές της ευρωπαϊκής ηπείρου αποτέλεσε, -και θα μπορούσε υπό όρους να αποτελέσει ξανά και σήμερα-,  βαρόμετρο, καταλύτη και επιταχυντή.
Από το 2006 -7 και μετά, έχει συντελεσθεί στα κράτη -μέλη της Ε.Ε., μια μετακίνηση του κέντρου βάρους των πολιτικών εξελίξεων και των δυνάμεων που κυβερνούν σε συντηρητικότερη περιοχή.  Στα πλαίσια αυτά η εποχή Sarkozy στη Γαλλία, αποδυνάμωσε και υποβάθμισε το ρόλο και το βάρος της Γαλλίας και μετέθεσε το κέντρο δύναμης και πραγματικών αποφάσεων προς τη Γερμανία. Η κατάσταση αυτή δεν ανατράπηκε, ούτε άλλαξε επί Hollande. Ο παραδοσιακός γαλλογερμανικός άξονας, μόνο τυπικά υπήρχε. Στην πράξη, και ιδιαίτερα στις κρίσιμες φάσεις και αποφάσεις, η θέση του Βερολίνου καθόριζε τα πράγματα. Αυτός ο εκφυλισμός του γαλλογερμανικού άξονα προς ένα και μοναδικό πραγματικό  κέντρο δύναμης είχε σοβαρές επιπτώσεις συνολικότερα, εξαιρετικά μάλιστα έντονες στα ζητήματα της οικονομικής κρίσης όπου υιοθετήθηκαν σκληρές νεοφιλελεύθερες περιοριστικές πολιτικές και πολιτικές μεταφοράς του πλεονάσματος στο ισχυρό εμπορικό-βιομηχανικό, μητροπολιτικό κέντρο (τη Γερμανία), βαθαίνοντας έτσι τις ανισότητες με τις χώρες-μέλη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, οδηγώντας και τη Γαλλία σε υποχώρηση και δυσχερή θέση. Στο εσωτερικό της  Γαλλίας, και εν όψει της κρίσιμης Προεδρικής εκλογής, αντί να ξανατεθεί το ζήτημα της ανάκτησης της δεσπόζουσας θέσης της στην Ε.Ε. και στο γίγνεσθαι της Ευρώπης, έχουν αναδειχθεί στόχοι δευτερεύοντες και αναντίστοιχοι με τα πραγματικά ζητούμενα, τις παραδόσεις της και το μέλλον της (''έξοδος από την Ε.Ε.'', από την ακροδεξιά της Le Pen, ''ανταγωνιστική Γαλλία'' από τον Macron , ''κοινωνική Γαλλία'' από τον Hamon).
Φαίνεται, σαν να μην γίνεται κατανοητό, - και γιαυτό δεν αποτελεί κεντρικό θέμα και μέλημα -, ότι η προοπτικές της Γαλλίας, όσο συσχετίζονται με την ίδια τη Γαλλία, άλλο τόσο και ίσως σε ορισμένους τομείς πολύ περισσότερο (ασφάλεια, ισλαμική τρομοκρατία, ανταγωνιστικότητα, Βορράς- Νότος, περιφερειακές  εξασφαλίσεις και συσχετισμοί ισχυρής χώρας, νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική, κλπ) βρίσκονται, παίζονται σε άλλο πεδίο, στην Ευρώπη, την ευρωζώνη την Ε.Ε., και τους νέους διεθνείς και περιφερειακούς συσχετισμούς. Επίσης, ότι οι προοπτικές της Γαλλίας περνούν μέσα από επεξεργασμένες πολιτικές για όλα αυτά και ιδιαίτερα μέσα από συνθέσεις, συγκροτήσεις κατάλληλων συμμαχιών προόδου.
Η επαναδόμηση του γαλλογερμανικού άξονα, μετά τις γαλλικές προεδρικές εκλογές (και μετά τις γερμανικές), δεν μπορεί να είναι τύποις, ούτε παλινόρθωση στα καθιερωμένα, η κρίση ζητά ανατροπές, απαιτεί νέες πολιτικές και επιζητά νέους πρωταγωνιστές.
Το 2017, θα μπορούσε να ήταν ένα έτος μεγάλης στροφής, μετά από μια δεκαετία καθήλωσης και στείρου γερμανικού εγωϊσμού. Με μια αλλαγή στη Γαλλία που θα είχε τα παραπάνω χαρακτηριστικά, και με μια αντίστοιχη στη Γερμανία με την επικράτηση των σοσιαλδημοκρατών.  


Θεσσαλονίκη, 6 Απρίλιου 2017.

1.4.17

Ρώμη 1957  -  Ρώμη 2017 :
τί ζεί, τί χάθηκε, που πάμε, τί ζητάμε ;
---------------------------------------------------- 
του Ελευθερίου Τζιόλα

Πραγματοποιήθηκε, με πανηγυρικό τρόπο και επιδίωξη έντονου συμβολισμού, η συνάντηση στη Ρώμη την 25η Μαρτίου.
25η Μαρτίου 1957, ιδρυτική πράξη της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας.
25η Μαρτίου 2017, εξήντα χρόνια μετά, τί ακριβώς επιζητούσαν οι αρχηγοί των 28 κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής  Ένωσης, στη Ρώμη; Ποιό σχέδιο συμφώνησαν για την Ε. Ένωση, ποιά προβλήματά της αναγνώρισαν ως μείζονα και κεντρικά, ποιά ελλείμματα τους απασχόλησαν και σε ποιές κατευθύνσεις δεσμεύθηκαν για το μέλλον της ;

Από την ΕΟΚ στην Ε.Ε.: δεν ήταν όλα εύκολα.
......................................................................

Την 25η Μαρτίου 1957, οι έξι (6) ιδρυτικές χώρες, Γαλλία, Ιταλία,  Ο.Δ. Γερμανίας, Βέλγιο, Ολλανδία, Λουξεμβούργο συζήτησαν και συμφώνησαν πάνω σ΄ένα Σχέδιο που είχε την υπογραφή της προσωπικότητας του R. Schuman, που είχε εμπνευστή  στα οραματικά του και κατευθυντήρια στοιχεία τον J. Monnet, και που στηριζόταν στις διαθέσεις των κοινωνιών, δέκα χρόνια μετά τη λήξη του πιο καταστροφικού πολέμου στην ευρωπαϊκή ήπειρο, για συνεργασία, ειρήνη, ευημερία και αλληλεγγύη.  Ποιά είναι η αντίστιξη, η αντιστοιχία της 25ης Μαρτίου 2017 με εκείνη του 1957, σε αναστήματα, σχέδια, διαθέσεις, βούληση ; Ποιά είναι η προοπτική, που να βρίσκει εκείνο το νήμα και να συνεχίζει, μέσα από τις δυσκολίες του σήμερα, για την Ευρώπη του αύριο ;
Εκτός από μια σύμπτωση, που δεν πρέπει πάντως να ξεπερασθεί χωρίς βαθύτερη αξιολόγηση, στα περισσότερα και τα ουσιώδη υπάρχει μια υστέρηση θεαματική, για το μέλλον μας ανησυχητική... Η σύμπτωση είναι  το γεγονός της απουσίας της Μ. Βρετανίας και από την ιδρυτική πράξη τότε, το 1957, και τώρα το 2017,  με την αποχώρησή της (Brexit). Με την ευκαιρία, ας σημειώσουμε ότι η Μ. Βρετανία, τότε, επεδίωξε να καταλάβει μια θέση ανεξάρτητης δύναμης μεταξύ των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης πρωτοστατώντας, το 1960, στη δημιουργία της Ζώνης Ελεύθερων Συναλλαγών (ΕΖΕΣ) με τη συμμετοχή : Αυστρίας, Ελβετίας, Δανίας, Νορβηγίας, Σουηδίας,  Ιρλανδίας. Και, βλέποντας ότι οι εξελίξεις ευνοούν  το ενοποιητικό εγχείρημα της ΕΟΚ,  θα γίνει μέλος της, το 1973 (!), μετά από δύο βέτο του  Ch. de Gaulle (το 1963, και το 1967), και την απεμπλοκή να πραγματοποιείται με την ανάληψη της εξουσίας στη Γαλλία από των G. Pompidou και στην Ο.Δ .Γερμανίας από τον W. Brandt. Ενώ το  ίδιο έτος (1973) εντάχθηκαν και οι άλλες δύο χώρες, μέλη της ΕΖΕΣ, Δανία και  Ιρλανδία. Ενώ η Νορβηγία, μετά από εθνικό της δημοψήφισμα, που δεν  επικύρωσε την ένταξη,  δεν έγινε μέλος ούτε της ΕΟΚ , ούτε Ε.Ε., μολονότι συμμετέχει τώρα και με άλλες χώρες (π.χ., Ελβετία ) στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο.Με τα δεδομένα για τη Μ. Βρετανία, σήμερα, δραστικά αλλαγμένα, και με την Ε. Ένωση, των 490  εκατομμυρίων ανθρώπων  να αποτελεί την μεγαλύτερη εσωτερική αγορά στον Κόσμο, μετά την Κίνα, η Μ.Βρετανία σχοινοβατεί στη διαχείριση του Brexit, που ο μισός πληθυσμός της δεν το ήθελε, ισχυρές  οικονομικές της δυνάμεις δεν το πιστεύουν και τη Σκωτία να ξαναπέρνει το δρόμο της απόσχισης.
Κρίνουμε, επίσης, σημαντικό να πούμε για την Ελλάδα ότι  ήταν η πρώτη χώρα που είχε αποτελέσει συνδεδεμένο μέλος της ΕΟΚ, από τον Ιούλιο 1961. Η συμφωνία, όμως, εκείνη ανεστάλη εξ αιτίας της στρατιωτικής δικτατορίας, με αποτέλεσμα η χώρα να χάσει δεκατέσσερα χρόνια (!), έως τον Ιούνιο 1975, που επανήλθε μεταπολιτευτικά με νέα αίτηση, η οποία και οδήγησε στην υπογραφή ένταξης τον Μάϊο 1979, με την Ελλάδα να είναι πλήρες μέλος από την 1η Ιανουαρίου 1981. Για να ακολουθήσει μετά από μια πενταετία και  η τρίτη διεύρυνση, με την Ισπανία και την Πορτογαλία, το 1986.
Μιλώντας για τη σταδιακή εξέλιξη, διεύρυνση και διαμόρφωση (και με στοιχεία εμβάθυνσης) του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος, της ευρωζώνης των ''19'' και της Ευρώπης των ''28'', παρακολουθούμε  κυριολεκτικά ένα μοναδικό πολυεθνικό - διακρατικό  εγχείρημα ιστορικών διαστάσεων, από την Ε.Ο.Κ., στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες, στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ο J. Delors,  ο σημαντικότερος, από τους προέδρους της Commission, για το εγχείρημα αυτό είχε πει : ''η Ευρωπαϊκή Κοινότητα δεν είναι ένας τεχνοκρατικός οργανισμός, αλλά μια ανθρώπινη περιπέτεια με νόημα και  προορισμό''.  Το υπαρκτό έλλειμμα ηγεσιών, ο εκτεταμένος ευρωσκεπτικισμός, η άνοδος στο προσκήνιο ρεβανσιστικών ακροδεξιών φαντασμάτων  του παρελθόντος, η οικονομική κρίση και η μεγέθυνση των ανισοτήτων Βορρά -Νότου προσδιορίζουν τα μεγάλα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα. Όμως, έχουμε αντίθετη, την αντιδιαμετρική άποψη, με όσους εκτιμούν ότι όλα τα παραπάνω, μαζί και με άλλες περιφερειακές εντάσεις και κοινωνικές οξύνσεις, συνιστούν, στο ''δρόμο του Brexit'', προάγγελο διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η πορεία από το 1957 μέχρι σήμερα, καθώς και η  υπαρκτή στήριξη των εθνικών κοινωνιών παρά τις δικαιολογημένες ενστάσεις, δείχνει και βεβαιώνει για  ένα θετικό εγχείρημα με σημαντικά  αποτελέσματα και με συγκριτικά ψηλότερες δυνατότητες ανταπόκρισης μέσα σ' ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον προκλήσεων και αβεβαιοτήτων, ιδιαίτερα αν αναλογισθούμε τις δυνατότητες που θα συγκέντρωνε, μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες, η γραμμή της ''εθνικής μοναξιάς''.  Ορθότερα, θα πρέπει να επισημάνουμε τη δημιουργική - διαμορφωτική πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος  μέχρι τη μεγαλύτερη  διεύρυνση, - τη διεύρυνση  των ''10''- , επί Ελληνικής Προεδρίας  (Άνοιξη 2003) και με τελικό προωθητικό όριο, το 2007, με τη Συνθήκη της Λισαβώνας,  απόταν, και μετά, διαπιστώνεται μια ανυπαρξία προοδευτικών  πρωτοβουλιών, μια πολιτική  στασιμότητα που επικάθεται και ανακυκλώνεται από την οικονομική κρίση του 2008 -9. Το ευρωπαϊκό εγχείρημα εμφανίζει δύο μεγάλες χρονικές περιόδους  : την πρώτη, από την ιδρυτική πράξη (1957) μέχρι το 2007, και, τη δεύτερη, από το 2007 μέχρι σήμερα. 
Στα πλαίσια της πρώτης περιόδου,  εκτός από τη ιδρυτική πράξη, πρέπει να αξιολογηθεί ως καθοριστική η Συνθήκη του Μαάστριχτ (Φεβρουάριος 1992, Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή 'Ενωση), που από πολλούς  θεωρείται μετά την ιδρυτική ως  η δεύτερη σημαντικότερη. Για την κατανόηση της όλης προσπάθειας (από το 1985 - ''Λευκή Βίβλος'' & Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη μέχρι το 2000  - έναρξη ισχύος του ευρώ), πρέπει να υπογραμμισθεί ότι αυτή συντελέσθηκε σε μια περίοδο κοσμογονικών αλλαγών, του μεγάλου γεωπολιτικού σεισμού του 1989 - 90, με κατάρρευση καθεστώτων δεκαετιών και διαχωριστικών τειχών, με επαναχάραξη συνόρων, καθώς και κύματος νέων αιτήσεων ένταξης, αμέσως μετά την ολοκλήρωση της τέταρτης διεύρυνσης με την Αυστρία, Σουηδία και Φινλανδία (το 1995). Ιδιαίτερη σημασία και μεγάλη επιρροή στο εξελισσόμενο, τότε, εγχείρημα της ΟΝΕ και του Μάστριχτ είχε η ενοποίηση της Γερμανίας (Οκτωβρίος 1990). H ένωση της Γερμανίας δημιουργούσε δικαιολογημένα ερωτηματικά, σε συνδυασμό και με το παρελθόν της, αλλά και το νέο της  μέγεθος  για τον μελλοντικό ρόλο της στις ευρωπαϊκές εξελίξεις και την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Παρά τη διαβεβαίωση του Η.D.Genscher, τότε υπουργού εξωτερικών, ο οποίος επικαλούμενος τον Τ.Μann, επαναλάμβανε ότι οι ''Γερμανοί θέλουν μια ευρωπαϊκή Γερμανία και όχι μια γερμανική Ευρώπη'', οι φόβοι και τα ερωτηματικά για μια Γερμανία με ηγεμονικές τάσεις και βλέψεις επικυριαρχίας ήταν πραγματικοί.
Η συμφωνία Γαλλίας - Γερμανίας για την ΟΝΕ στο ιστορικό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Στρασβούργου αποτέλεσε και την έκφανση μιας σύγκλισης, ότι αν ο Mitterrand δεχόταν την ένωση της Γερμανίας, που φόβιζε του Γάλλους, ο Kohl θα δεχόταν το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, που θα αντικαθιστούσε το μάρκο και που ανησυχούσε τους Γερμανούς.

2007 - 2017 : η συντηρητική μετατόπιση αποσυνθέτει την Ε.Ε. 
..............................................................................................

Από το 2007 και μετά, έχει συντελεσθεί στα κράτη -μέλη της Ε.Ε., μια μετακίνηση του κέντρου βάρους των πολιτικών εξελίξεων και των δυνάμεων που κυβερνούν σε συντηρητικότερη περιοχή.  Στα πλαίσια αυτά η εποχή Σαρκοζί στη Γαλλία, αποδυνάμωσε και υποβάθμισε το ρόλο και το βάρος της Γαλλίας και μετέθεσε το κέντρο δύναμης και πραγματικών αποφάσεων προς τη Γερμανία. Η κατάσταση αυτή δεν ανατράπηκε, ούτε άλλαξε επί Ολλάντ. Ο παραδοσιακός γαλλογερμανικός άξονας, μόνο τυπικά υπήρχε. Στην πράξη, και ιδιαίτερα στις κρίσιμες φάσεις και αποφάσεις, η θέση του Βερολίνου καθόριζε τα πράγματα. Αυτός ο εκφυλισμός του γαλλογερμανικού άξονα προς ένα και μοναδικό πραγματικό  κέντρο δύναμης είχε σοβαρές επιπτώσεις συνολικότερα, εξαιρετικά μάλιστα έντονες στα ζητήματα της οικονομικής κρίσης όπου υιοθετήθηκαν σκληρές νεοφιλελεύθερες περιοριστικές πολιτικές και πολιτικές μεταφοράς του πλεονάσματος στο ισχυρό εμπορικό-βιομηχανικό, μητροπολιτικό κέντρο (τη Γερμανία), βαθαίνοντας έτσι τις ανισότητες με την χώρες-μέλη της ευρωπαϊκής περιφέρειας, οδηγώντας και τη Γαλλία σε υποχώρηση και δυσχερή θέση. Στο εσωτερικό της  Γαλλίας, εν όψει μάλιστα των Προεδρικών εκλογών, αντί να ξανατεθεί το ζήτημα της ανάκτησης της δεσπόζουσας θέσης της στην Ε.Ε. και στο γίγνεσθαι της Ευρώπης, έχουν αναδειχθεί στόχοι αδιέξοδοι και αναντίστοιχοι με τα πραγματικά ζητούμενα, τις παραδόσεις της και το μέλλον της (''έξοδος από την Ε.Ε.'', από την ακροδεξιά της Λεπέν, ''ανταγωνιστική Γαλλία'' από τον Μακρόν, ''κοινωνική Γαλλία'' από τον Αμόν).
Η Οικονομική Διακυβέρνηση, ο Ενιαίος Κοινωνικός Χώρος (Κοινωνική Ευρώπη), η Ισόρροπη Ανάπτυξη και η Πραγματική Σύγκλιση, το Δημοκρατικό Έλλειμμα, η Πολιτική - Θεσμική Ένωση (ιδιαίτερα μετά την καταψήφιση της Συνταγματικής Συνθήκης στο γαλλικό δημοψήφισμα, Μάιος 2005 και παρά τον συμβιβασμό σε χαμηλότερο επίπεδο με τη Συνθήκη της Λισαβώνας το 2007), η ύπαρξη Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφάλειας με ενιαίο τρόπο για την ευρωπαϊκή επικράτεια και με πραγματικούς όρους, το δίλλημα ''εμβάθυνση ή διεύρυνση'' : αυτά τα θέματα συγκροτούν σήμερα την πραγματική ατζέντα των κοινωνιών της Ευρώπης και αφορούν στο μέλλον της.
Αντί αυτής, η πρόσφατη Σύνοδος της Ρώμης καταλήγει με  κύριο συμπέρασμά της  : "Θα προχωρούμε ενωμένοι, με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση, όπως έχουμε κάνει και στο παρελθόν, τηρώντας τις Συνθήκες και διατηρώντας πάντα ανοιχτή την πόρτα σε εκείνους που θα θελήσουν να συμμετάσχουν αργότερα. Η Ένωσή μας είναι ενιαία και αδιαίρετη". ''Με διαφορετικούς ρυθμούς και ένταση όπου χρειάζεται, αλλά πάντα προς την ίδια κατεύθυνση'', εδώ βρίσκεται η ουσία. Αυτή είναι η λογική των πολλών ταχυτήτων.
Η λογική των πολλών ταχυτήτων έχει και επεξεργασίες, που θα προωθηθούν, όταν και οι  τις κατάλληλες συγκυρίες ευνοήσουν. Το θέμα για τη λογική αυτή τίθεται ως εξής:  η Ε.Ε., ως πολιτική οντότητα, βρίσκεται μπροστά  στην αντίφαση : να αποτελεί ένα σχεδόν  σχηματοποιημένο πολιτικό σύστημα, χωρίς , όμως, κρατικό μόρφωμα. Ενώ, δηλαδή, υπάρχει ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα δεν υπάρχει ''ευρωπαϊκό κράτος''. Η απάντηση σ΄αυτό το θέμα, σύμφωνα με τη λογική των πολλών ταχυτήτων σχετίζεται με μια νέα αρχιτεκτονική της Ε.Ε., με βάση τους ομόκεντρους κύκλους (με κυρίαρχη την άποψη των ''τριών ζωνών''), η οποία θα περιλαμβάνει, επίσης, και στοιχεία κρατικότητας. Μια τέτοια εξέλιξη, προϊόν  της λογικής των πολλών ταχυτήτων, οδηγεί με βεβαιότητα στη δομική -θεσμική διχοτόμηση ή/και ζωνοποίηση με ομοσπονδιακές κρατικές δομές  της Ε.Ε. (δύο, ή τριών ομόσπονδων διακρατικών οντοτήτων).

Η ευκαιρία που χάθηκε : γιατί, πως κι από ποιούς ;
............................................................................

Η πρόσφατη Σύνοδος της Ρώμης στα θέματα της δεν αποτέλεσε ευρύτερο, δημόσιο αντικείμενο συζητήσεων. Η διαπίστωση του δημοκρατικού  ελλείμματος περιλαμβάνει πλέον και τη στοιχειώδη προϋπόθεση  του ελεύθερου διαλόγου, που συρρικνώνεται, και ό,τι απομένει αφορά στις κλειστές αίθουσες των κυβερνητικών και στα παρασκήνια των γραφειοκρατών και των  επισήμων.
Χτυπητή, για μια τέτοια διαδικασία, μ΄αυτή τη φόρτιση κι αυτό το συμβολισμό ήταν η απουσία των προοδευτικών δυνάμεων (ευρωπαίων σοσιαλιστών -ΕΣΚ,  και αριστεράς -Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς), με τις θέσεις, τις προτάσεις τους, το Σχέδιο τους.
Ιδιαίτερα, οφείλουμε να αναφέρουμε, εδώ, την εξαιρετικά ισχνή παρουσία του Α. Τσίπρα, ως πρόεδρου μάλιστα, του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, και ως του μοναδικού πρωθυπουργού που διαθέτει του Κόμμα αυτό σε όλη την Ε.Ε.. Η επιλογή του να αναδείξει κυρίως θέματα της ελληνικής πλευράς που σχετίζονται με την β΄αξιολόγηση, με κεντρικότερο το ''εργασιακό ευρωπαϊκό κεκτημένο'', αποτελούσε από τα πράγματα ζήτημα δεύτερης γραμμής, όταν θα μπορούσε και αυτό ως ειδική πτυχή να το εντάξει σε μια συνολική ατζέντα - πρόταση που θα παρουσίαζε ως πρωθυπουργός και αρχηγός της Ευρωπαϊκής Αριστεράς και στην οποία αναφερθήκαμε παραπάνω. Για μιά τέτοια, βέβαια,  παρουσία και τον ανάλογο λόγο και ηγετικό ρόλο, θα έπρεπε να είχε προηγηθεί και να αναπτυχθεί μια άλλη προετοιμασία, μια άλλη μαζική, οργανωμένη, πολιτικοποιημένη διαδικασία σε Ευρώπη και Ελλάδα.  Αποτέλεσμα, της στάσης που επέλεξε ο Α.Τσίπρας ήταν να λάβει και μια συνηθισμένη, χωρίς αξία, τυπική,  απάντηση ότι το ''εργασιακό ευρωπαϊκό κεκτημένο'' ισχύει σε όλες τις χώρες της Ε.Ε. !...  
Επίσης, ήταν λάθος η ανάδειξη από τη Ρώμη, σε ευρωπαϊκό σκηνικό,  στο πλαίσιο αυτής της Συνόδου, μ΄ αυτόν τον συμβολισμό και με τέτοιας σημασίας πολιτικά επίδικα ζητήματα, ο Α. Τσίπρας να ανοίξει μέτωπο με τις Ενώσεις των Ελληνικών Συνδικάτων κατηγορώντας -τες για την υποστήριξη τους στο ''Ναι'', κατά το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, όταν, μάλιστα, ο ίδιος στην πράξη με την πολιτική και τη στάση του ανέτρεψε το ''Οχι'', συντασσόμενος με την πιο σκληρή εκδοχή του ''Ναι'', όπως αυτή αποτυπώθηκε στο 3ο Μνημόνιο, και εξελίσσεται και υλοποιείται στην ασκούμενη κυβερνητική πολιτική. Η αφερέγγυα αυτή κριτική αποτελεί και  λάθος  στρατηγικής, καθ΄ ότι οι  Ενώσεις των Συνδικάτων, εν όψει των ζητημάτων για την Ευρώπη του μέλλοντος που συνιστούσαν πυρήνα της συγκεκριμένης Συνόδου, θα έπρεπε, από ηγέτη της Αριστεράς να θεωρούνται και να προ(σ)καλούνται ως εν δυνάμει κοινωνικοί συμμάχοι και συμπρωταγωνιστές για τις αναγκαίες Αλλαγές και προοδευτικές εξελίξεις. Λάθος στρατηγική, λάθος  κριτική, σε λάθος χρόνο, σε λάθος τόπο, από τον Α.Τσίπρα.
Επί πλέον αυτών, οφείλουμε να τονίσουμε, ότι κατ΄εξοχήν στη Σύνοδο της Ρώμης, μια Σύνοδο κατευθύνσεων και στόχων, σημαντικός έπρεπε και μπορούσε να είναι ο ρόλος των κρατών -μελών του Νότου.  Το σχήμα αυτό θα μπορούσε να αναδείξει και να επιβάλει θέσεις σημαντικές, που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ωε ορίζουσες και ως δικλείδες σε επόμενες φάσεις, ή/και σε στιγμές κρίσιμων αποφάσεων.  Το λεγόμενο Φόρουμ του Νότου, η ''Φόρουμ της Αθήνας'' ούτε κάν συνήλθε, ούτε κάν έκανε αισθητή την παρουσία του με ανακοίνωση κοινών θέσεων, ούτε κάν υπήρξε σε μία τέτοια στιγμή των 60 χρόνων της ενιαίας Ευρώπης. Όλοι έχασαν, αν όχι καθοριστικά, ωστόσο σημαντικά από αυτή την απουσία, απ΄ αυτή την ανυπαρξία πρωτοβουλίας, - μην ξεχνάμε ότι κάθε τι χτίζεται βήμα βήμα και με σχέδιο -,  και η Ευρώπη, και η Ελλάδα, και ο Τσίπρας και ο Ολλάντ, που φεύγοντας από τη γαλλική προεδρία θα είχε αφήσει πίσω του, έστω την τελευταία στιγμή, μια παρακαταθήκη (ο Ομπάμα δεν έχει, φαίνεται, μιμητές, και το παράδειγμά του, σε Αθήνα και Σικάγο, δεν  αξιολογήθηκε !).

Και, τώρα ;
..................

Οι ελπίδες για την Ευρώπη, δεν έχουν,  βέβαια, χαθεί.
Χρειάζεται, όμως, να σημειώσουμε ότι οι  μέχρι σήμερα κατακτήσεις, οι δομές, με τον αναγκαίο μετασχηματισμό της ογκώδους γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, και το προοδευτικό δυναμικό της, παρά τα μεγάλα προβλήματα της κρίσης και των πιέσεων που προέρχονται από την παγκοσμιοποίηση, των  αδυναμιών σχεδιασμού και άσκησης κοινής, αποτελεσματικής εξωτερικής πολιτική και των δημοκρατικών ελλειμμάτων, η Ε.Ε., εάν επαναπροσανατολισθεί και ακολουθήσει το ιδρυτικό της όραμα για ανάπτυξη με ισορροπία και κοινωνική συνοχή, για δημοκρατία  με δικαιοσύνη και ασφάλεια, για ειρήνη με συμφιλίωση και αλληλεγγύη, δίδοντας ανάλογο περιεχόμενο σ΄ένα εφαρμοσμένο Πρόγραμμα, μπορεί να αποτελέσει  μια παγκόσμια δύναμη προοδευτικών, χρήσιμων και αναγκαίων προοπτικών για την Ανθρωπότητα.

Θεσσαλονίκη, 31 Μαρτίου 2017.


26.3.17

Η Ισλαμική τρομοκρατία, η  Μέση Ανατολή  και ο Δυτικός κόσμoς
---------------------------------------------------------------------------------
του Ελευθέριου Τζιόλα

Ασύμμετρος πόλεμος και μορφή ψυχολογικού πολέμου.
.........................................................................................

H  προχθεσινή τρομοκρατική επίθεση στη πιο κεντρική περιοχή του Λονδίνου, μία από τις κεντρικότερες του Κόσμου, ξαναέφερε με ένταση την τρομοκρατία στο προσκήνιο.
Η ενέργεια κατά μία διαβολική σύμπτωση έγινε σχεδόν ως απόηχος υλοποίησης των ακραίων δηλώσεων Ερντογάν ότι ‘’οι Ευρωπαίοι δεν θα τολμούν να περπατούν ούτε στους δρόμους των πόλεών τους’’. Ξαναήρθαν στη μνήμη όχι πολύ παλαιότερες καταγγελίες της Ρωσικής, αλλά και της επίσημης συριακής πλευράς, ως πλευρών που γνωρίζουν από μέσα πρόσωπα και λεπτομέρειες, λόγω της εμπλοκής τους στα μέτωπα των συρράξεων,  ότι ο Ερντογάν, το περιβάλλον του και το καθεστώς του  υποστηρίζει και περιθάλπει την ισλαμική τρομοκρατία.
Το φαινόμενο φαίνεται ότι, πλέον, εγκαθίσταται μονιμότερα στις Δυτικές κοινωνίες, αλλάζοντας δραστικά όχι μόνο το μέχρι πρότινος δεδομένο πλαίσιο ασφάλειας και τις σχετικές νόρμες και λειτουργίες των Υπηρεσιών Ασφάλειας, αλλά, κυρίως,  την καθημερινότητα των πολιτών στις κοινωνίες  αυτές.  Ο φόβος εγκαθίσταται και φυλακίζει την καθημερινότητα σ΄ ένα ασφυκτικό  κορσέ. Στο όνομα της ασφάλειας , εκ των πραγμάτων θα ροκανίζονται ατομικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα.
Ένας φαύλος κύκλος : τρομοκρατίας και αντιτρομοκρατίας, περισσότερης ασφάλειας και λιγότερης δημοκρατίας,  πρόκειται να παγιδεύσει πολίτες και πολιτικές δυνάμεις, παράγοντας παράπλευρα πεδία ακραίων φονταμενταλιστικών συμπεριφορών (θρησκευτικών και άλλων).  Η επέκταση των αστυνομικών μέτρων, η αύξηση των μέτρων ασφάλειας, οι προληπτικές δράσεις (στο όνομα ποίου ; και με ποια αιτιολογική βάση για την δυτική, δημοκρατική έννομη τάξη;) δεν είναι  δυνατόν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Σε μια δυτική μεγαλούπολη δεν είναι δυνατόν να φυλαχθούν αποτελεσματικά εμπορικά κέντα, πλατείες και δρόμοι, τουριστικά σημεία και περιοχές περιπάτου, σταθμοί μετρό, θέατρα και εξωτερικοί χώροι γηπέδων, εστιατόρια, καφέ –μπάρ, πανεπιστήμια, σχολεία…
Δεν υπάρχει συστηματοποιημένη αποτελεσματική αντιμετώπιση απέναντι, μάλιστα,  στη νέα τακτική του ‘’μοναχικού λύκου’’, που σπέρνει το θάνατο με ένα ‘’τρελό όχημα’’ φονεύοντας όποιους βρεθούν μπροστά του, έχοντας ακλόνητη πίστη ότι για τον ίδιο αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις είναι  ο δρόμος για να κατακτήσει το ανώτερο ιδανικό, του ‘’μάρτυρα’’, για να γίνει θυσιαζόμενος, δηλαδή σκοτωμένος, μάρτυρας !

Ισλαμικός φονταμενταλισμός, Ισλαμική τρομοκρατία και Δυτικός κόσμος.
.......................................................................................................................

Η ισλαμική τρομοκρατία δεν έχει σχέση με ό,τι έχει καταγραφεί, μέχρι σήμερα, ως τρομοκρατικό φαινόμενο. Αποτελεί και στο πλαίσιο των αξιών  της, και στο πλαίσιο της επιχειρησιακής δράσης και στην ανάπτυξη της  φαινόμενο που οι τυπικές, δυτικές  ‘’ορθολογιστικές’’ λογικές δεν μπορούν να αναλύσουν και να κατανοήσουν. Η έννοια του ‘’πολίτη’’, του ‘’ανθρώπου’’, με όλα τα διαμορφωτικά στοιχεία της κουλτούρας του Διαφωτισμού και των δυτικών κοινωνιών, δεν υφίσταται στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Εκεί, υπάρχει η έννοια του ‘’μάρτυρα’’ και το χάσμα με τους ‘’’απίστους’’. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001, και ο αφανισμός χιλιάδων ανθρώπων τότε, αλλά και μέχρι σήμερα,  έκανε ωμά ξεκάθαρο, ότι η ισλαμική τρομοκρατία δεν περιορίζεται από ενδοιασμούς για τις απώλειες αθώων.  Οι ηθικοί φραγμοί, τα πλαίσια σχετικά με τους ‘’ανθρώπους του λαού’’ που άλλες κατηγορίες τρομοκρατίας διατηρούν, ή, τουλάχιστο διακηρύσσουν, δεν συναντώνται στην ισλαμική τρομοκρατία.
Μολονότι κατά κανόνα η ισλαμική τρομοκρατία έχει δράστες σουνίτες, και εξακολουθεί οικονομικά να υποστηρίζεται μέσα από δαιδαλώδη σχήματα από συντηρητικά σουνιτικά καθεστώτα, μεταξύ των οποίων την πρωτοκαθεδρία έχει η Σαουδική Αραβία, πηγαίνει πολύ μακρύτερα από την ακραία  σουνιτική εκδοχή του Ισλάμ.  Οι δράστες, φανατικοί  ισλαμιστές που ενεργούν στα πλαίσια της ‘’τζιχάντ’’ πιστεύουν ότι θυσιάζονται  για τον ιερότερο σκοπό, δεν διστάζουν να συμπαρασύρουν στο θάνατο αμάχους, ακόμα και παιδιά, αφού οι Δυτικοί, εκτός από ‘’’άπιστοι’’ είναι και παθητικά ένοχοι. Η ‘’τζιχάντ’’ είναι, βέβαια,  για τον ισλαμισμό μια πιο σύνθετη έννοια, και μόνο το πλέον επιθετικό της σκέλος είναι ο ιερός πόλεμος εναντίον των απίστων.  Τα άλλα σκέλη της αφορούν τον εσωτερικό πόλεμο του κάθε πιστού με τους κάθε είδους πειρασμούς του, αλλά και τον πόλεμο εναντίον των μουσουλμάνων που παραβιάζουν τους κανόνες του Ισλάμ.
Ενώ, η πολιτική από μόνη της δύσκολα οδηγείς σε τόσο και τέτοιες ακραίες συμπεριφορές, η ύπαρξη του θρησκευτικού υποβάθρου και η νομιμοποιημένη από το Ισλάμ έννοια του ‘’ιερού πολέμου’’, διαμορφώνει τη δυναμική τους, καθώς και μια ενθουσιώδη υποδοχή των αιματηρών πράξεών του από φανατικούς μουσουλμάνους στον κόσμο. Η ισλαμική τρομοκρατία είναι ταυτόχρονα ένας ασύμμετρος πόλεμος και μια ειδική μορφή ψυχολογικού πολέμου.
Για την άνδρωση της ισλαμικής τρομοκρατίας  λειτούργησαν πολλοί παράγοντες.  Πέρασε από την πρώϊμη περίοδο, όπου συντηρητικά ισλαμικά καθεστώτα την χρησιμοποίησαν ενάντια σε εθνικά κινήματα στον αραβικό χώρο,  συνέχισαν ως σύμμαχοι των Αμερικανών, με χαρακτηριστικότερη την περίπτωση των Ταλιμπάν ενάντια  στους σοβιετικούς στο Αφγανιστάν, και την εν συνεχεία αυτονόμησή τους και στροφή εναντίον των Αμερικανών, είχε καταλυτικό ρόλο η παλαιστινιακή υπόθεση και η βαριά περιπέτειά της,  η όξυνση των συγκρούσεων στη Μ. Ανατολή  και οι επεμβάσεις, με αποκορύφωμα την δήθεν ’’αραβική άνοιξη’’.

ΗΠΑ, Ρωσία, Ευρώπη, Μ. Ανατολή : νέες προοπτικές ;
.........................................................................................

Στο διάστημα της 8ετούς διοίκησης Ομπάμα, διακρίνουμε δύο περιόδους. Την πρώτη, αποσυνθετική και αποτυχημένη, με υπουργό Εξωτερικών τη Χ. Κλίντον που οι παρεμβάσεις κλιμακώθηκαν,  η περιοχή μετατράπηκε σε πεδίο πολλαπλών εστιών συγκρούσεων και ο ισλαμικός φονταμενταλισμός τινάχθηκε στα ύψη. Και, τη δεύτερη, με τον Τζ. Κέρρι, με την άρση των κυρώσεων και την θετική κατάληξη σε συμφωνία με το Ιράν, την απόσυρση από το Ιράκ, τις απόπειρες συνεννόησης με τη Ρωσία για το συριακό παρά τη μερική διατήρηση μιας κληρονομημένης σχέσης με την αντιπολίτευση απέναντι στον Άσσαντ, την ενθάρρυνση ίδρυσης ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, την στρατιωτική υποστήριξη για καταστολή του ‘’Ισλαμικού Κράτους’’.
Οφείλουμε, με εξαίρεση το αδικαιολόγητο, επιθετικό γαλλικό ενδιαφέρον επί Σαρκοζί στο ζήτημα της Λιβύης, να υπογραμμίσουμε την ουσιαστική ανυπαρξία ενεργής ευρωπαϊκής πολιτικής για το σύνολο σχεδόν των ζητημάτων της περιοχής. Και, θα τολμούσαμε, να πούμε στην μοιρολατρική αποδοχή της θέσης του ‘’θύματος’’, ή/και  στην ανοχή συμπεριφορών τύπου Ερντογάν που παροτρύνουν σε έξαρση του φονταμενταλισμού και του φαινομένου και σε μετατροπή των απειλητικών λόγων σε πράξεις φόνων.
Η αντιμετώπιση της ισλαμικής τρομοκρατίας δεν μπορεί να ολοκληρωθεί στο έδαφος των Δυτικών χωρών, ούτε και να είναι αποτέλεσμα αποκλειστικά αστυνομικών μέτρων και μεθόδων, μολονότι  στα πλαίσια της δημοκρατικής ευθύνης οι δραστηριότητα των αρχών ασφαλείας πρέπει να εντατικοποιηθεί. Ο ιδιότυπος αυτός πόλεμος για να κερδηθεί, εκτός, επίσης, από τη συντονισμένη στρατιωτική δράση, απαιτεί συστηματικές πολιτικές πρωτοβουλίες. Σε προτεραιότητα βρίσκονται : η επίλυση του Συριακού, η δυνατότητα ίδρυσης ανεξάρτητου Κουρδικού  και  Παλαιστινιακού κράτους, η ενίσχυση των δυνάμεων σταθερότητας στην περιοχή (Ελλάδα, Αίγυπτος, Κύπρος, Ιράν) και η αποφασιστική καταστολή του ISIS. ¨
Θα μπορούσε κανείς να πεί ότι το μόνο θετικό στοιχείο σ΄αυτή τη συγκεκριμένη περιοχή (τρίγωνο : Ιράκ, Συρίας, Τουρκίας) είναι η βάσιμη και ευρέως, πλέον, δεκτή προοπτική συγκρότησης  Κουρδικού κράτους. Αυτή θα  ήταν και η μόνη θετική εξέλιξη των παρεμβάσεων των Αμερικανών, αν τελικά, για λόγους ανταγωνιστικούς με τη Ρωσία και το γειτονικό  Ιράν δεν αναδιπλωθούν αφήνοντας πίσω μια χαίουσα, χρόνια για πληγή. Το σχέδιο ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους, στο υπογάστριο της Τουρκίας, με έξοδο στη Μεσόγειο, θα ήταν μια σταθμισμένη επιλογή, η οποία μαζί και με την εκκαθάριση του ΙSIS, και με την επίλυση του συριακού με διατήρηση του Άσσαντ υπό όρους, θα ήταν η λύση στην οποία θα μπορούσαν να συμπέσουν Πούτιν  - Τράμπ και τοπικοί εμπλεκόμενοι, πλην Τουρκίας, η οποία , όμως, δεν θα έχει πολλά περιθώρια στην κατάσταση μάλιστα που έχει περιέλθει. Η Τουρκία θεωρεί απόλυτα ασυμβίβαστο για  την ύπαρξη της, τη δημιουργία κουρδικού κράτους.  Αφού στα ανατολικά-νοτιοανατολικά σύνορα της θα περιλαμβάνεται, εξωτερικά, ένα ελεύθερο Κουρδιστάν, και , εσωτερικά, ένα υποδουλωμένο.

Δυνατότητες Ελληνικών  στρατηγικών πρωτοβουλιών.
.......................................................................................

Η Ελλάδα, όπως  έχουμε ξαναγράψει έχει υψηλό και σοβαρό ενδιαφέρον, τόσο για μια λύση στο τρίγωνο Ιράκ, Συρίας, Τουρκίας, όσο και για έναν άξονα Ελλάδας- Κύπρου-Ισραήλ - Αιγύπτου.
Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος μπορεί να μετασχηματισθεί, και πέρα από τα κοινού και ευρωπαϊκού συμφέροντος ενεργειακά θέματα, και να βαθύνει προσλαμβάνοντας και αμυντικό/στρατηγικό  χαρακτήρα. Δίνοντας για το σύνολο της περιοχής έναν άξονα-πλαίσιο ισχύος και σταθερότητας, εξουδετερώνοντας τη θέση και τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, διαμορφώνοντας κυριολεκτικά νέα δεδομένα. Την περίοδο του Α. Παπανδρέου και αρκετό διάστημα μετά, ουσιαστικά μέχρι την ανατροπή των μπααθικών και αραβοεθνικών καθεστώτων, -δηλαδή, μέχρι την ανατροπή Σαντάμ, Καντάφι, Μουμπάρακ-, η θέση της Ελλάδας ήταν ισχυρή και αναβαθμισμένη, με τον πρόεδρο Χ. Άσσαντ  (πατέρα του σημερινού της Συρίας), να δηλώνει ότι ''επίθεση εναντίον της Ελλάδας ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον της Συρίας''.
Με την δραστική αλλαγή των δεδομένων και των ισορροπιών στην περιοχή, απαιτείται εκτός από τη σταθερή και ενεργή συμμετοχή της χώρας στους υφιστάμενους Οργανισμούς και τις Συμμαχίες στις οποίες είναι μέλος, μια νέα στρατηγική που θα ενισχύει και θα αναβαθμίζει την Ελλάδα και θα εξασφαλίζει την ειρήνη και σταθερότητα. Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος, και σαν ειδικότερη σχέση -πλαίσιο μπορεί να γίνει ευνοϊκά δεκτή κι από όλους τους Συμμαχικούς και Διεθνείς θεσμούς, βλέποντας ότι ο άξονας αυτός, σε κάθε περίπτωση θα έχει εναλλακτική δυναμική και υψηλό κύρος.

Θεσσαλονίκη, 23 Μαρτίου 2017

19.3.17

Ξανά, για τα θεμελιώδη…
----------------------------------
του Ελευθερίου Τζιόλα

Χωρίς αισιοδοξία. Τουλάχιστον, με ρεαλισμό.
......................................................................

Η β΄ αξιολόγηση  πιέζει ασφυκτικά την κυβέρνηση, την ίδια στιγμή που καταρρέει για πολλοστή φορά η γραμμή της περί ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’. Είναι χαρακτηριστικό ότι όχι μόνο σε μεγάλα τμήματα της κοινωνίας δεν μετουσιώνεται η πείρα σε γνώση και σε αλλαγή συμπεριφορών, αλλά και στους κεντρικούς  πρωταγωνιστές του δημόσιου βίου, συμβαίνει το ίδιο.
Ο Γ. Παπανδρέου όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται, μετά από δύο μήνες (!), την έκταση και το βάρος του οικονομικού προβλήματος της χώρας που κυβερνούσε, εγκαταλείποντας το ‘’λεφτά υπάρχουν’’, - αφού διαπίστωσε ιδίοις όμμασι ότι λεφτά ΔΕΝ  υπήρχαν - , υιοθέτησε την γραμμή ‘’ζητούμε πολιτική στήριξη’’, ενώ το πρόβλημα εντείνονταν λόγω έλλειψης ρευστότητας, και επιζητούσε, κυρίως, σφιχτή, επείγουσα και στοχευμένη, σε στενό χρονικό ορίζοντα, οικονομική διαχείριση.
Τα ίδια, εδώ και δύο χρόνια, ο Α. Τσίπρας. Όταν τα πράγματα, οδηγούνται από αδυναμία τους και από την ανυπαρξία αναπτυξιακών δράσεων σε αδιέξοδα ασφυξίας, επικαλείται την ανάγκη ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’, την οποία κανείς από του εταίρους δεν αποδέχεται και δεν υιοθετεί όταν έχει συνομολογηθεί και βρίσκεται υπό εφαρμογή Πρόγραμμα (το 3ο Μνημόνιο). Παρά την επαναλαμβανόμενη κατάρρευση-αποτυχία αυτής της γραμμής (της ‘’πολιτικής διαπραγμάτευσης’’), η κάθε φορά επανεμφάνιση της σχετίζεται τόσο με την  αναφερθείσα υστέρηση,  όσο και με την ‘’εσωτερική αγορά ψεύτικων ελπίδων’’, η οποία παρά τα στραπάτσα, εξακολουθεί να καλλιεργείται και λόγω ‘’πελατείας’’ να υφίσταται και να ανθεί…
Ούτε και η κυβερνητική εκτίμηση, που γέννησε  λάθρα ελπίδες, επιβεβαιώνεται.  Ότι, δηλαδή,  Γαλλία και Γερμανία δεν μπορούν να πάνε στις  εκλογές τους χωρίς τακτοποίηση του ελληνικού ζητήματος. Αντίθετα, κι εδώ φαίνεται ότι πέφτουν έξω. Αφού, απέναντι σε κουρασμένα και σε πολλά σημεία παραπληροφορημένα εθνικά ακροατήρια, οι κυρίαρχες ελίτ σε Γερμανία και Γαλλία, ιδιαίτερα στη Γερμανία, θα ήθελαν να δείξουν, -προεκλογικά να τονίσουν-,  ότι τα μείζονα θέματα τους είναι εκείνα των εθνικών τους ακροατηρίων και όχι το ελληνικό ζήτημα, το οποίο για το λόγο αυτό μπορεί να αφεθεί και  να περιμένει  στην ‘’ουρά επίλυσης’’, ικανοποιώντας έτσι και τμήματα της εκλογικής βάσης που επιθυμούν σκληρότερη στάση.  Επιλογή, που αν στην πράξη συμβεί,  οδηγεί σε τεράστιο πρόβλημα, με τη δόση των 7  δις € του Ιουλίου 2017,  ξαναστοιχειώνοντας στη μνήμη όλων τον Ιούλιο 2015 (ας θυμηθούμε, ότι κι ο Ε. Τσακαλώτος, επαναλαμβάνοντας την πρωθυπουργική δέσμευση, το Δεκέμβρη 2016, δήλωνε : ‘’αν δεν κλείσουμε, τώρα, τη συμφωνία, χαθήκαμε…’’).  
Ο ανασχηματισμός  των αρχών Νοέμβριου 2016, που στόχευε ουσιαστικά στη συγκρότηση ενός κυβερνητικού σχήματος, υπό τη μορφή πρωθυπουργικά έμπιστης και αποτελεσματικής διαπραγματευτικής ομάδας, αποδείχθηκε ατελέσφορος, στην πράξη ανενεργός.

Συντάξεις, ΑΕΠ, 2017 – 2019.
..............................................

Όμως, δεν είναι μόνο τα τρέχοντα…
Κάθε –τι, πλέον, που δεν έχει τον αναγκαίο ρυθμό και το κρίσιμο περιεχόμενο αναπτυξιακών πολιτικών και δράσεων, που επιβάλλονται από την επταετία της φτώχειας, της αποεπένδυσης, της αποσύνθεσης και της ύφεσης, προσθέτει βάρη, αυξάνει τον ‘’ρόγχο θανάτου’’.  
Το 1919, η χώρα έχει να αποπληρώσει το μεγαλύτερο μέρος χρέους  μέχρι το 2060, ύψους 13,7 δισ. €, παρόμοιου ύψους χρέος εμφανίζεται τα έτη 2037, -38, -39. Το 2019, λοιπόν, δεν είναι  μόνο ένα κρίσιμο πολιτικά έτος, με εκλογές στους Δήμους και στις Περιφέρειες και Ευρωεκλογές, αλλά κι ένα πολύ κρίσιμο, καθοριστικό, οικονομικό έτος.  Διότι θα έχει λήξει το 3ο Μνημόνιο και η Ελλάδα πρέπει να βρει από τις αγορές αυτά τα 13,7 δισ. € της αποπληρωμής. Αν προστεθούν και τα τυχόν ελλείμματα προηγούμενων  χρήσεων,  που θα έχουν απομείνει, η Ελλάδα, το 2019, θα αναζητάει 14 δις € και πλέον ! Κι ενώ, οι υποχρεώσεις μέχρι το 2018 είναι καλυμμένες από το τρέχον Πρόγραμμα, το 2019, χωρίς πλέον Πρόγραμμα, η κάλυψη θα πρέπει να γίνει εξ ολοκλήρου από τις αγορές. Αντιλαμβανόμαστε ότι για να είναι επιτυχής η ολική έξοδος στις αγορές θα πρέπει να έχουν συντρέξει μια σειρά θετικές προϋποθέσεις διαμορφωμένες από το 2017, με ανοδικό και δυναμικό το 2018, ώστε να υπάρχει η αίσθηση πιστοληπτικής δυνατότητας και αξιοπιστίας της χώρας, αλλιώς μπορεί να βρεθεί μπροστά σε πιστοληπτικό δραματικό γεγονός.
Αυτά όλα δεν δείχνουν μόνο ότι ο Α. Τσίπρας ότι κι αν λέει για το 2019 δεν το εννοεί, αλλά κυρίως δείχνουν ότι όσο ο χρόνος χάνεται, η οικονομία  δεν  παίρνει μπρος και  η εικόνα της χώρας δεν ανατάσσεται, τόσο το 4ο Μνημόνιο, της πλήρους εξόντωσης, είναι κοντύτερα...  
Ας δούμε, στο πλαίσιο αυτό, ένα θέμα που απασχολεί εκατομμύρια συμπολίτες, τις  συντάξεις.  Διατυπώνεται η άποψη ότι παρά τις δεκατρείς (13 !!) μειώσεις στις συντάξεις, τα τελευταία επτά (7) χρόνια η κυβέρνηση συζητά νέες μειώσεις μέχρι και -30%, με μόνο πλέον ανοιχτό θέμα την χρονική διαχείριση της μείωσης (από το 2018, ή από το 2019 και εντεύθεν και με ποιό ρυθμό μείωσης).
Η κυβέρνηση αποδέχεται, δηλαδή, τον όρο της  ‘’τρόϊκας’’, ιδιαίτερα του ΔΝΤ, για περαιτέρω μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% του ΑΕΠ.
Όμως, η συνταξιοδοτική δαπάνη ως ποσοστό επί τοις εκατό (%) του ΑΕΠ μπορεί να μειωθεί με δύο τρόπους:
(α) με μείωση του αριθμητή (μείωση δαπάνης), και
(β) με αύξηση του παρονομαστή (αύξηση – μεγέθυνση ΑΕΠ).
Έχοντας ως δεδομένο, από κοινά αποδεκτές υπολογιστικές μελέτες, ότι αύξηση του ονομαστικού ΑΕΠ κατά 6% ισοδυναμεί με μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1% (από 17% σε 16%), η άλλη λύση, για τη μείωση των συντάξεων είναι η αύξηση του ΑΕΠ, και μάλιστα κατά το ποσοστό που αναφέρεται. Μιλώντας, συνήθως για το ζήτημα αυτό (συντάξεις),σχεδόν το σύνολο των ενδιαφερομένων (συνδικαλιστικές και συνταξιοδοτικές οργανώσεις, συμπολίτες κλπ), αλλά και τα μέσα ενημέρωσης (έντυπα και,  κυρίως, ηλεκτρονικά) θεωρούν ότι το ζήτημα δεν άπτεται βαθύτερων θεμάτων της οικονομίας και των αναπτυξιακών της προοπτικών, αλλά αποτελεί ξέχωρο θέμα κυβερνητικών-υπουργικών αποφάσεων. Αυτό επιβεβαιώνει, μεν, τη ρηχότητα της διεξαγόμενης συζήτησης, αλλά, και το ότι δεν είναι αλήθεια πως οι συντάξεις είναι θέμα αποσυναρτημένο από την συνολικότερη πρόοδο και τα αναπτυξιακά αποτελέσματα  της οικονομίας. Η θετική, λοιπόν, απάντηση και στο θέμα αυτό (των συντάξεων), απέναντι στις  πολιτικές αφαίμαξης και τις περιοριστικές πολιτικές ύφεσης είναι : μεγέθυνση του ΑΕΠ, αναπτυξιακές δράσεις, πολιτική ανάπτυξης. Θα μπορούσαμε να γενικεύσουμε και να πούμε ότι κάθε οικονομικός στόχος που σχετίζεται ή μετριέται ως ποσοστό του ΑΕΠ, μπορεί να τύχει θετικής (εναλλακτικής) απάντησης μέσω της αύξησης-μεγέθυνησης του ΑΕΠ (π.χ., σκεφθείτε με την ίδια λογική το χρέος, ή τα ελλείματα).
Το 2008, χρονιά εισόδου της χώρας στον κύκλο της κρίσης, καταμετρώνταν περίπου 28 δισ. € καθαρές επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, ίσο περίπου με το 10% του ΑΕΠ,  ενώ το 2015 αυτές ήταν αρνητικές στα  – 16 δισ. €, με ρυθμό αποεπένδυσης κάθε χρόνο -7% του ΑΕΠ. Για την επάνοδο της οικονομίας στο επίπεδο της παραγωγικής συσσώρευσης πριν την κρίση, στα επίπεδα του 2008, χρειάζεται εντός της επόμενης πενταετίας να πραγματοποιηθούν νέες παραγωγικές επενδύσεις 100 δισ. € σε όλο το φάσμα των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Το μέγεθος φαίνεται ακατόρθωτο, αλλά  είναι εφικτό, αν τηρηθούν ορισμένες προϋποθέσεις για να αντληθούν-κινητοποιηθούν αυτοί οι πόροι, αν υπάρξει σχετικό συνεκτικό σχέδιο κατεύθυνσης τους με συγκεκριμένους στόχους και αν υπάρξει εθνική ηγεσία συνέγερσης και παραγωγικός κρατικός μηχανισμός που θα εργασθούν  αφοσιωμένα.

Τομείς αναπτυξιακών προτεραιοτήτων.
....................................................................

Το σχέδιο μπορεί να στηριχθεί στους παρακάτω πέντε (5) τομείς προτεραιότητας :  
- 1oς, Eνέργεια (δίκτυα αγωγών, αξιοποίηση γεωπολιτικής θέσης, κοιτάσματα υδρογονανθράκων, ανανεώσιμες πηγές). Αναφέρουμε  ενδεικτικά στον τομέα αυτό σημαντικά projects μόνο για το Φ.Α., όπου η χώρα σε συνδυασμό,  μάλιστα, με τα υπό έρευνα πεδία υδρογονανθράκων στις ορισμένες θαλάσσιες ζώνες για παραγωγική-εμπορική εξόρυξη, μπορεί να μεταβληθεί σε καθοριστικό ευρωπαϊκό κόμβο της Ν/Α Ευρώπης και της Μεσογείου. Η Ε.Ε. έχει ορίσει από το Δεκέμβριο 2013 , με απόφασή της, επτά (7) μεγάλα και σημαντικά projects Φυσικού Αερίου,  ως  projects κοινού ενδιαφέροντος, δηλαδή, με ευρωπαϊκή προτεραιότητα και με ενίσχυση με πόρους της και μέσω των επενδυτικών τραπεζών (EBRD, EIB). Πρόκειται για : τη διασύνδεση Ελλάδας-Βουλγαρίας, τον ΤΑΡ, τη διασύνδεση Ελλάδας -Ιταλίας (ανεξάρτητης του ΤΑΡ, o οποίος οδεύει  μέσω Αλβανίας), τον Αγωγό East Med (Aνατολικής Μεσογείου), την διασύνδεση Ελλάδας- fYROM- Σερβίας-Ουγγαρίας (Τesla pipeline),  την πλωτή Μονάδα Υγροποιημένου Φ.Α. ανοιχτά του Λιμένα της Αλεξανδρούπολης, τον νέο Σταθμό Συμπίεσης Φ.Α. στους Κήπους Έβρου.
- 2ος, Aγροτοδιατροφικός τομέας (διαφοροποιημένα προϊόντα, μεταποίηση - τυποποίηση). Το 2014 το μερίδιο της γεωργίας στο ΑΕΠ ήταν 5,6% αυξημένο από το 4,1% του 2009, με τον γεωργικό τομέα να επιδεικνύει αντι-κυκλική συμπεριφορά. Τούτο αποτελεί, ήδη, ένα μήνυμα της ελληνικής γεωργίας, το οποίο  πρέπει να αξιοποιηθεί καθιστώντας τη γεωργία μία από τις κινητήριες δυνάμεις ανάκαμψης. Προτεραιότητα για την θεαματική ώθηση των τυποποιημένων παραγόμενων ελληνικών προϊόντων μπορεί να αποτελέσει ο Ελληνικός Κόμβος Εξαγωγικής Εφοδιαστικής Αλυσίδας Τροφίμων σ΄ ένα εμπορικό, συναλλακτικό κέντρο στην Ευρώπη (πόλη, ή βασικό εμπορικό σημείο σε χώρα της Ε.Ε.), σαν τον Κόμβο που θα εξυπηρετεί την εξαγωγή ελληνικών προϊόντων διατροφής σε μεγάλη, αλλά και μικρότερη κλίμακα, καθώς, επίσης και  θα διασυνδέει εμπορικά τους φορείς -αγοραστές των ευρωπαϊκών αγορών με τους αντίστοιχους ελληνικούς  (συνεταιρισμούς, ομάδες παραγωγών, παραγωγικές επιχειρήσεις, εξαγωγείς).
- 3oς, Mεταφορές (χερσαίες, θαλάσσιες, εναέριες, με νέα έργα υποδομής,   διαμετακομιστικούς κόμβους -κέντρα, συνδυαστικές επενδύσεις και δράσεις, με την Αθήνα και τον Πειραιά, καθώς και τη Θεσσαλονίκη σε κομβικούς διεθνείς ρόλους). Το τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που υιοθέτησαν οι κατ΄εξοχήν αρνητές των ιδιωτικοποιήσεων (=ΣΥΡΙΖΑ), ιδιαίτερα στον τομέα αυτόν, δεν αποτελεί από μόνο του αναπτυξιακό μηχανισμό. Πρέπει να συντρέξουν διοικητικές, υποστηρικτικές αποφάσεις, σταθερός έλεγχος  και απαιτήσεις στην εφαρμογή  των δεσμεύσεων στη βάση των υπογεγραμμένων συμβάσεων με τους επενδυτές. Η περίπτωση της Fraport, με την απόκτηση διαχείρισης των  δεκατριών (13) αεροδρομίων της χώρας είναι μέχρι τώρα αποθαρρυντική, με τη ίδια την Fraport να παρουσιάζει και σοβαρή οικονομική αυτοδυναμία και διοικητικές-τεχνικές ανεπάρκειες  . Στο Αεροδρόμιο ‘’Μακεδονία’’ της Θεσσαλονίκης, έδρα του αγοραστή ομίλου, μετακινούνται σε βάθος χρόνου οι συμβατικά δεσμευτικές για τον όμιλο επενδύσεις. Είναι χαρακτηριστική και η απαξίωση της μεγάλης και σοβαρής μελέτης επέκτασης-αναβάθμισης-ανάπτυξης για το  Αεροδρόμιο ‘’Μακεδονία’’, που είχε ολοκληρωθεί και παραδοθεί, το 2002, από υψηλής στάθμης ελληνικά συνεργαζόμενα μελετητικά γραφεία.
- 4ος, Tουρισμός (μεγάλων συνδυαστικών projects, αλλά και ήπιων μορφών  αγροοικοτουριστικού και εναλλακτικού τύπου σχεδόν στο σύνολο της ελληνικής ενδοχώρας σε συνδυασμό με τοπικές παραγωγές και προϊόντα). Αν στο τομέα αυτόν το παράδειγμα είναι η επένδυση στο Ελληνικό, με τα κυβερνητικά εμπόδια, το διοικητικό –κρατικό παρασκήνιο, τις κοινοβουλευτικές παρεμβολές, τότε έχουμε το γνήσιο προς αποφυγήν παράδειγμα, αν επιθυμούμε οποιαδήποτε πραγματική πρόοδο σε επενδύσεις τουριστικού, κι όχι μόνο, χαρακτήρα.
- 5ος, Nέες τεχνολογίες και καινοτόμες παραγωγές (αξιοποίηση-ανάπτυξη καινοτόμων ελληνικών κατασκευών, αλλά και εισαγωγή και εγκατάσταση σύγχρονων μονάδων και κέντρων στον τομέα της ευφυούς οικονομίας, των ψηφιακών δικτύων και των υποδομών). Ο Elon Musk, η Solar City και η αναζήτηση ευρωπαϊκής περιοχής παραγωγής και διοίκησης για τα ηλεκτρικά αυτoκίνητα Tesla, η ψηφιακή Εσθονία – πατρίδα του Skype, ο μετασχηματισμός της Φινλανδίας από χώρα ξυλουργών και ψαράδων σε χώρα των νέων τεχνολογιών, η αναζήτηση της Google ιδιαίτερης περιοχής εξέλιξης της στην Ευρώπη, μας αφορούν άμεσα και οφείλουν να μας κινητοποιήσουν, με προτάσεις υποδοχής και σχέδια ανάπτυξης.  Αναγκαία είναι η δημιουργία Εθνικού Κέντρου Καινοτομίας και Ψηφιακής πολιτικής, με τη λογική της Φινλανδίας, ή, ακόμα, και της Εσθονίας, για την αναδιοργάνωση υπηρεσιών, την διάχυση των νέων τεχνολογιών παντού, την κατοχύρωση της διαφάνειας παντού και την κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας. Ο νέος υπουργός Ψηφιακής πολιτικής, μετά από απραξία των τεσσάρων (4) πρώτων μηνών της  θητείας του, και μετά το δεκατετράμηνης διάρκειας  φιάσκο των τηλεοπτικών συχνοτήτων, χρειάζεται να μετακινηθεί από τις νέες μεγαλόστομες ‘’διαστημικές πρωτοβουλίες’’,  σε πιο αποδοτικά, χρήσιμα και πιο παραγωγικά μέτωπα σαν κι αυτά που αναγ0φέρθηκαν.

Ο επενδυτικός προορισμός  : Ελλάδα.
        ...................................................................

Σ΄ένα περιβάλλον, όπου η Κίνα έχει απότομα προσγειωθεί, η Ινδία εξακολουθεί να είναι ένας θεσμικός λαβύρινθος (χειρότερος ακόμα κι από την Ελλάδα), οι ‘’τίγρεις της Ανατολής’’  έπαψαν να είναι ο άλλοτε ελκυστικός προορισμός, η ευρωζώνη έχει μηδενικές αποδόσεις και οι αναδυόμενες περιφερειακές οικονομίες της περιοχής μετά την αποκαλούμενη ''αραβική άνοιξη'' (η οποία στην πράξη εξελίχθηκε σε ‘’χειμώνα’’), έχουν μεταβληθεί σε εμπόλεμες ζώνες, η Ελλάδα, εξασφαλίζοντας, βέβαια, πολιτική σταθερότητα και ευρωπαϊκό προσανατολισμό μπορεί να αποτελέσει σημαντικό, υψηλών προσδοκιών επενδυτικό προορισμό.

Θεσσαλονίκη, 16 Μαρτίου 2017

5.3.17


Τουρκική επιθετικότητα και  Ελληνική στρατηγική ισχύος.
-----------------------------------------------------------------------------

του Ελευθερίου Τζιόλα

Κοινωνική αφασία.
........................................
H παρόξυνση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, η κλιμακούμενη απειλή  και τα ζητήματα εθνικής κυριαρχίας που θέτει δεν μπορεί να αποτελούν αντικείμενα συζητήσεων σαν όλες αυτές που γίνονται σε καθημερινή βάση, είτε στα media, είτε στα καφενεία.  Η ελαστική στάση, ο διάχυτος πεσιμισμός, ο μικρόψυχος ατομισμός, η διάχυτη διάθεση κουτσομπολιού και η δήθεν αριστερή ‘’άρνηση του εθνικού’’, που εν πολλοίς διαμορφώνουν την τρέχουσα αντίληψη, αλλά και την πραγματική, ευρύτερη συνείδηση αποτελούν τους χείριστους παράγοντες για την σοβαρή, συγκροτημένη και σθεναρή αντιμετώπιση όλου αυτού του πλέγματος των εθνικών ζητημάτων.
Η ελληνική κοινωνία μπορεί να βρεθεί μπροστά σε ένα ‘’εθνικό σοκ’’. Όχι γιατί κάποια κέντρα δεν αξιολόγησαν σωστά την τουρκική επιθετικότητα και τους στόχους της, -αυτό μπορεί να έχει γίνει (και ορισμένες δυνάμεις το κάνουν με επιμονή και ευθύνη)-, αλλά γιατί η συνείδηση, το λεγόμενο στις κρίσιμες αυτές περιστάσεις ‘’Φρόνημα’’, δεν έχει αναπτυχθεί, δεν υπάρχει στην πράξη, ως σκέψη, ως στάση, ως βάθος υποστήριξης της Πατρίδας και των δυνάμεών της που, ίσως, -και αν-, βρεθούν στην πρώτη γραμμή.

Ερντογάν, Τουρκία, Αιγαίο : ο τυχοδιωκτισμός μπορεί να φέρει ανατροπή.
.........................................................................................................................
Ο Τ. Ερντογάν βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Χωρίς την παλιότερη ισχύ και το αδιαμφισβήτητο κύρος του, ηγείται ενός κράτους με βαθιά ρήγματα και αντιφάσεις, και μιας κοινωνίας με πολλαπλούς εσωτερικούς διχασμούς. Το παλιότερο προφίλ του εκσυγχρονιστή –μεταρρυθμιστή και του οικονομικού δυναμικού μεταμορφωτή έχει ξεθωριάζει, η εικόνα της χώρας του και ο δυναμισμός της οικονομίας της καταρρέει. Τα ισχυρά αυτά στοιχεία, δεν ήταν μόνο στοιχεία ηγεμονίας εντός της Τουρκίας, αλλά και ηγετικής επιρροής σε χώρες της Μ. Ανατολής (φιλικών, ουδέτερων ακόμα και εχθρικών) ακόμα και της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Είναι χαρακτηριστικό, ότι, τώρα, οι περισσότεροι, κι όχι μόνο Ευρωπαίοι, μιλούν για το ‘’πρόβλημα Ερντογάν’’. 
Το στοίχημα Ερντογάν στο δημοψήφισμα του Απριλίου, δεν είναι ένα στοίχημα για την προοδευτική ώθηση της Τουρκίας, για την αναπτυξιακή και εκσυγχρονιστική της προοπτική. Είναι, κυρίως, ένα στοίχημα προσωπικό, του Ερντογάν. Ένα στοίχημα για την απολυταρχία του. Δεν φέρνει ένα βαθύτερο κοινωνικό μήνυμα, ακόμα και για τα κείνα τα στρώματα, σχετικής καθυστέρησης και ισλαμικού θρησκευτικού προσανατολισμού,  που αποτέλεσαν την ευρεία κοινωνική του βάση και τμήματά τους εμφανίσθηκαν στους δρόμους των μεγάλων πόλεων ως ασπίδα του στο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016. Για τους λόγους αυτούς δεν συγκινεί, δεν συσπειρώνει, δεν κινητοποιεί. Ο Ερντογάν αισθανόμενος την σταδιακή κοινωνική του απογύμνωση, μετατρέπεται σε ηγέτη με εντονότερα και προκλητικότερα τα αυταρχικά στοιχεία, τα οποία ιστορικά, έτσι κι αλλιώς, ενδημούν στην Τουρκία και η κοινωνία της τα ανέχεται.  Αλλά, δυναμική που να εκφράζεται και να εκπροσωπείται από τον Ερντογάν δεν υπάρχει, πλέον. Μετά, μάλιστα, τα φοβερά πογκρόμ στο κράτος, στη δικαιοσύνη, στη διοίκηση, στην παιδεία, και με σαρωτικές διαστάσεις στο Στρατό,  υποστήριξη με τη θετική έννοια, με συμμετοχή και ενεργή συναίνεση δεν υφίσταται. Διοικητικά, κινούνται τα πράγματα και οι υποθέσεις.
Με την επαναφορά του σοβινιστικού λόγου και της επιθετικότητας, γνώριμη συνταγή των πλέον καθυστερημένων και αντιδραστικών κύκλων,  επιχειρείται να καλυφθεί το ολοφάνερο κενό που αναφέρθηκε, κι όχι μόνο εν όψει του δημοψηφίσματος.  Δηλαδή, υπάρχει ισχυρό ενδεχόμενο, ο Ερντογάν και οι δυνάμεις που τον ακολουθούν να μεταβάλουν την ατζέντα τους, μετατρέποντάς –την σε εθνικιστική-ισλαμιστική, μετακινούμενοι σε συνεργασίες προς αντίστοιχα πολιτικά και κοινωνικά τμήματα (τα ανοίγματα με τους ‘’Γκρίζους Λύκους’’, η γραμμή εξόντωσης των Κούρδων κλπ). Ο Ερντογάν αναζητεί το νέο σημείο σύνθεσης και ισορροπίας, χωρίς μέχρι τώρα να το έχει βρεί. Γεγονός που γεννά, σε συνθήκες πολύπλευρων πιέσεών του, μια ροπή προς τον τυχοδιωκτισμό. Η μη ύπαρξη εναλλακτικής λύσης δεν μπορεί να τον κάνει να επιχαίρει. Περισσότερο, αναδεικνύει το ενδεχόμενο μιας χαοτικής κατάστασης στην Τουρκία που μπορεί και να επέλθει…
Αυτές οι συνθήκες επηρεάζουν καθοριστικά τον τουρκικό στρατό. Ο τούρκικος στρατός είχε διαχρονικά την αποδοχή και  υποστήριξη της τουρκικής κοινωνίας, ενώ, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του, όχι μόνο εγγυητή της Τουρκίας, αλλά  και εγγυητή του πολιτικού και κοινωνικού καθεστώτος. Τίποτα από τα δύο τελευταία δεν ισχύει, πλέον. Ιδιαίτερα μετά τις ταπεινωτικές, σχεδόν εξευτελιστικές, εικόνες κατά το πραξικόπημα και μετά από αυτό, σε βάρος αξιωματικών και  του στρατιωτικού  προσωπικού, μετά την στελεχιακή απογύμνωση του στρατού όχι μόνο επιχειρησιακή, αλλά και από δυναμικό που εμφορούνταν από τις ιδέες του στρατού-εγγυητή, ο τουρκικός στρατός όντας μακριά από τους σύγχρονους, υψηλής επαγγελματικής στάθμης στρατούς, παρά τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα, αναζητεί μέσα σ΄ένα ασταθές, γκρίζο τοπίο το ρόλο και τη θέση του ! Βιώνει ένα κρίσιμο αδιέξοδο στη Συρία, με μηδενικά αποτελέσματα και τεράστιο κόστος, δίνει έναν αβέβαιο εσωτερικό και μεθοριακό πόλεμο χωρίς καμία σοβαρή, μόνιμη επιτυχία με του Κούρδους, που βρίσκονται πεςρισσότερο από πότε στη συγκρότηση κράτους στο υπογάστριο της, αναδιπλώνεται σε κάθε αερομαχία στο Αιγαίο και αισθάνεται  τη ματαιότητα του ‘’ψεύτικου  τσαμπουκά’’ περιπλέοντας τις βραχονησίδες, όπου όχι το ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, αλλά το ελληνικό Λιμενικό τους υποχρεώνει να συμπεριφέρονται σωστά. Ο τουρκικός στρατός αποτελούσε κυρίως δύναμη  εσωτερικής σταθερότητας και ο Ερντογάν επιζητώντας να δομήσει το δικό του εσωτερικό απολυταρχικό  καθεστώς, αφαιρεί από τους στρατιωτικούς τον δικό τους ρόλο, χωρίς να τους αναθέτει κάποιον άλλο σύμφωνα με τις ιστορικές τους παρακαταθήκες και προδιαγραφές.
Η προκλητικότητα στο Αιγαίο, υπό αυτές τις συνθήκες, μπορεί σε πιθανή τυχοδιωκτική εμπλοκή, ή ακόμα και σε ''ατύχημα'' λόγω άγνοιας κινδύνου, εκ μέρους των τουρκικών δυνάμεων  να έχει τραγικές συνέπειες για την Τουρκία, και στο μέτωπο αναμέτρησης, και στο εσωτερικό της.  Οι ψυχραιμότεροι, και εντός Τουρκίας, αλλά κυρίως εκτός της Τουρκίας (σε συμμαχικά και διεθνή κέντρα), το αντιλαμβάνονται και κρατούν στάση υπευθυνότητας και ετοιμότητας. 

Ελλάδα, συμμαχίες και πατριωτισμός : είναι μια νέα εποχή δυνατή ;
.......................................................................................................................
Η Ελλάδα συμμετέχει σε όλους τους σημαντικούς, διεθνείς, πολιτικούς και στρατιωτικούς οργανισμούς και συμμαχίες (Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΟΗΕ). Πρέπει να αντιληφθούν οι κρατούντες, ότι στην εξελισσόμενη μακρά περίοδο κρίσεων και αναταράξεων, η ενεργή συμμετοχή σ΄ αυτούς και η αξιοποίηση δραστήρια και συνεχώς, ιδιαίτερα για τα προκαλούμενα από τον τουρκικό επεκτατισμό ζητήματα, κάθε δικαιώματος της Ελλάδας, ως χώρας- μέλους τους, σχετίζεται  καθοριστικά  με την ασφάλειά της, με την αποτροπή κάθε τυχοδιωκτικής επιθετικότητας, και  την διατήρηση της ειρήνης.
Η Ε.Ε. έχει δεσμεύσει την Τουρκία, από το Ελσίνκι 1999, μετά από σκληρή ελληνική διαπραγμάτευση ότι η διατήρηση του τίτλου ως υπό ένταξη μέλους στην Ε.Ε. συμβαδίζει με την προσφυγή της στη Χάγη για τα ζητήματα που δεν έχουν διευθετηθεί και ρυθμισθεί από ισχύουσες Συμβάσεις, ή από το Διεθνές Δίκαιο (δηλαδή, για την υφαλοκρηπίδα). Επίσης, η Ε.Ε., παρά την αμφίσημη ορισμένες φορές γραμμή της, ιδιαίτερα σε θέματα εσωτερικών της πιέσεων , όπως το ''προσφυγικό'', αντιλαμβάνεται ότι πιθανή ένδειξη αδυναμίας της στα ανατολικά της ''σύνορα'' θα οδηγούσε σε αλυσιδωτή αστάθεια, σε περίοδο πολλαπλών προκλήσεων και πολλών άλλων ανοιχτών της μετώπων.  
Το ΝΑΤΟ, ήδη βρίσκεται στην περιοχή, στα πλαίσια της συμφωνίας για το προσφυγικό, και έμμεσα, και δίχως τυμπανοκρουσίες, μπορεί, με τους αναγκαίους καλούς και ευφυείς ελληνικούς χειρισμούς να βάλει στη θέση του τον ''ταραξία''. Οι ευκαιρίες (άλλες υπάρχουν, κι άλλες οφείλουν να δημιουργούνται) πρέπει να αξιοποιούνται άγρυπνα και σταθερά προς την κατεύθυνση της δικαίωσης της Ελλάδας έναντι της απειλής και της προκλητικότητας.  Αντί για δηλώσεις εσωτερικής κατανάλωσης  ο υπουργός Άμυνας, που, ασφαλώς, δεν χαίρει και της υψηλότερης εκτίμησης και στην Ελλάδα και πολύ περισσότερο στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, θα έπρεπε, διασθανόμενος τα στοιχειώδη της θέσης ευθύνης τους, να σχεδιάσει ανάλογα τη γραμμή του στο πρόσφατο Συμβούλιο του ΝΑΤΟ και γενικότερα στις δομές της Συμμαχίας. 
Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος μπορεί να μετασχηματισθεί, και πέρα από τα κοινού και ευρωπαϊκού συμφέροντος ενεργειακά θέματα, και να βαθύνει προσλαμβάνοντας και αμυντικό χαρακτήρα. Δίνοντας για το σύνολο της περιοχής έναν άξονα-πλαίσιο ισχύος και σταθερότητας, εξουδετερώνοντας τη θέση και τον ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή, διαμορφώνοντας κυριολεκτικά νέα δεδομένα. Την περίοδο του Α. Παπανδρέου και αρκετό διάστημα μετά, ουσιαστικά μέχρι την ανατροπή των μπααθικών και αραβοεθνικών καθεστώτων, -δηλαδή, μέχρι την ανατροπή Σαντάμ, Καντάφι, Μουμπάρακ-, η θέση της Ελλάδας ήταν ισχυρή και αναβαθμισμένη, με τον πρόεδρο Χ. Άσσαντ (πατέρα του σημερινού της Συρίας), να δηλώνει ότι ''επίθεση εναντίον της Ελλάδας ισοδυναμεί με επίθεση εναντίον της Συρίας''. Με την δραστική αλλαγή των δεδομένων και των ισορροπιών στην περιοχή, απαιτείται μια νέα στρατηγική που θα ενισχύει και θα αναβαθμίζει την Ελλάδα,θα εξασφαλίζει την ασφάλειά της, καθώς και την ειρήνη και σταθερότητα. Ο άξονας Ελλάδα- Κύπρος- Ισραήλ -Αίγυπτος, και σαν ειδικότερη σχέση -πλαίσιο μπορεί να γίνει ευνοϊκά δεκτή κι από όλους τους Συμμαχικούς και Διεθνείς θεσμούς, βλέποντας ότι ο άξονας αυτός, σε κάθε περίπτωση θα έχει εναλλακτική δυναμική και υψηλό κύρος.
Ο κομβικός παράγοντας σε όλα αυτά, το σημείο-κλειδί, είναι η ίδια η Ελλάδα : η πολιτική της ηγεσία, οι κοινωνικές της δυνάμεις, ο Ελληνισμός, και,  μιλώντας, για την Άμυνα, οι δυνάμεις του στρατού.  Και στα τέσσερα αυτά μέτωπα απαιτείται μια ανάλογη πολιτική εθνικού-πατριωτικού χαρακτήρα για την ενδυνάμωση και την εμβάθυνση τους, με σταθερό προσανατολισμό και αφοσίωση.

Πατρίδα : στο σήμερα και το Αύριο.
...................................................................
Εξ άλλου, από τη στιγμή, που τα  μεγάλα κοινωνικά σχέδια (των μεγάλων ανατροπών και των βαθιών  αλλαγών) δεν διαθέτουν ευνοϊκό περιβάλλον διεθνές ή περιφερειακών ζωνών, ούτε υπαρκτές εν ενεργεία στρατηγικές, ούτε συγκροτημένες  δυνάμεις, ο ρεαλισμός, από τη μια, της ασφάλειας της Πατρίδας (ως έθνους και ζώσας κοινωνίας, και ταυτόχρονα,  ως βάσης  στρατηγικής δράσης), κι από την άλλη, της πορείας της σε προοδευτικές  συμπράξεις με παρουσία και πρωτοβουλίες καθίσταται κυρίαρχη επιλογή.
Για μας,  η Πατρίδα  δεν είναι μόνο ο Τόπος μας, η ιστορία, η γλώσσα, η ταυτότητα, η κουλτούρα, οι αγωνιστικές της παραδόσεις, οι  πανανθρώπινες αξίες της και ο οικουμενικός της ρόλος. Είναι και η στρατηγική μας βάση για να ζουν, να καλλιεργούνται, να διαχέονται και να αναπτύσσονται τα όνειρα και οι πρωτοβουλίες για το Αύριο και το δικό μας και όσο μπορούμε, μαζί με άλλες προοδευτικές δυνάμεις, όλης της Ανθρωπότητας για μια κοινωνία ανθρώπινη.